Κατοχικό σύνδρομο

Γιάννης: Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνω πάντα και που έκανα κι αυτή τη φορά;

Νοέμβριος: ...

Γ: Που δεν της είπα από την αρχή τί με ενοχλεί. Γνωρίζεις ρε παιδί μου εσύ έναν γκόμενο. Περνώντας χρόνο μαζί του, βλέπεις πράγματα που στην αρχή δεν είχες προσέξει, αλλά σε ενοχλούν. Για παράδειγμα, έχει τη φωτογραφία της πρώην του στο κομοδίνο ή είναι ακατάστατος, οτιδήποτε! Τι κάνεις; Του το λες με τρόπο ή χωρίς! Κι αν δεν κάνει κατι γι’ αυτό, φεύγεις!

Ν: Μμμμ... νομίζω ότι το πρόβλημά της ήταν λίγο πιο περίπλοκο... από εκείνα που μόλις τα διαπιστώνεις εξαφανίζεσαι, γιατί δεν αλλάζουν. Δε μένεις ένα χρόνο περιμένοντας να αλλάξει... και της μίλησες δεκάδες φορές.

Γ: Είναι που δε θέλω να πληγώσω κανέναν. Να’ ταν άλλος, θα είχε εξαφανιστεί. Αλλά πού να φανταστώ ότι θα αρχίσει να ψάχνει τα τηλέφωνά μου, να με αγριοκοιτάζει μόλις μιλήσω σε άλλη γυναίκα, σε μια συνάδελφο. Η ζήλια της ήταν αρρωστημένη!

Ν: Η τύπισσα πίστευε ότι της ανήκεις. Εσύ φταίς που την άφηνες να το πιστεύει...

Γ: Άσε μας ρε Νοέμβριε! Εσύ δεν είσαι που σε χάσαμε για χρόνια επειδή ο δικός σου δεν άντεχε στη σκέψη να σου τηλεφωνεί κανείς;

Ν: ...

Status: November is 30 years old, and counting

Madame Butterfly

Το κορίτσι πίσω από τον πάγκο του φαρμακείου με κοίταζε σαν υπνωτισμένο. Γυρνώντας το κεφάλι μου προς το μέρος της, ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, αποκαλύπτοντας την πρασινοκίτρινη απαστράπτουσα σκιά που κάλυπτε τα βλέφαρα. Είμαι σίγουρη ότι προκάλεσα έναν τυφώνα κάπου στην Κίνα, μόνο με το πετάρισμα των κατάμαυρων, τεράστιων, γυριστών βαμμένων βλεφαρίδων μου. «Δεν είμαι η βασίλισσα του καρναβαλιού», απολογήθηκα με δυσκολία καθώς τα χείλη μου είχαν κολλήσει από την γενναία ποσότητα γκλος. Άντε να εξηγήσεις γιατί κυκλοφορείς πρωί πρωί βαμμένη χειρότερα από νύφη.

Status: November thinks maybe we should skip November this year. Let's go straight to Christmas, no?

The plot

Είναι νομοτελειακό κι ας το έχουν αποστηθίσει όλες οι περσόνες του σταρ σύστεμ. Το σύμπαν πλέκει συνωμοσίες. Ο βασικός κανόνας είναι να σου πηγαίνουν όλα στραβά ταυτόχρονα ή το αντίθετο. Οτιδήποτε μέτριο και γύρω από αυτό είναι βαρετό.

Είναι σαν τη ιστορία της φίλης μου της Κατερίνας. Για 10 χρόνια η ζωή της ήταν μια μετριότητα. Μέτριος γκόμενος, μέτρια δουλειά, μέτριοι στόχοι, χλιαρή καθημερινότητα. Μέσα σε ένα χρόνο ήρθαν τα πάνω κάτω. Από πάνω έκατσε η μαύρη πλευρά. Μαύρισε το σύμπαν, όμως: Τον μέτριο γκόμενο διαδέχτηκαν οι χειρότεροι, η μέτρια δουλειά πέρασε κρισάρα, η μέτρια καθημερινότητα έγινε Γολγοθάς και η Κατερίνα λίγο πριν τα 30 ήταν στο κατώφλι της Σταυρούπολης. (Για τους μη Θεσσαλονικείς, στη Σταυρούπολη έχει ένα νοσοκομείο, στο οποίο σου φοράνε άσπρη ρόμπα ανάποδα, με δεμένα στην πλάτη τα μανίκια. Got it?). Και μετά, πάλι μέσα σε λίγες μέρες (περίπου 90), η άσπρη πλευρά πήρε τη ρεβάνς. Ήρθε ο έρωτας που θα κρατήσει για πάντα, ήρθε η επαγγελματική επιτυχία και όλα όσα ακολουθούν αυτών. Η ευτυχία, ώσπου να γίνει κι αυτή μετριότητα. Ή να μη γίνει ποτέ.

Αυτές οι τούμπες, λένε, κάνουν τη ζωή μας ενδιαφέρουσα. Μμμμ, ναι, την κάνουν. Και προκαλούν μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Και όταν τις έχεις περάσει, το βλέμμα σου αρχίζει να προδίδει την ηλικία σου.

Status: November is in love. Fuck!



love is these blues and I'm singing again

Vedran

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πρέπει να σε βαφτίσω κάπως γιατί μου κανει ηλίθια η προσφώνηση. As from now, είσαι... χμμμ... ο Vedran. (Θα σου εξηγήσω άλλη φορά, γιατί σε λένε έτσι),

Λοιπόν, Vedran, απόψε έφυγα από το γραφείο δέκα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Μπορεί να έχω να σου γράψω καιρό, αλλά σε αυτό το επίπεδο τίποτα δεν έχει αλλάξει: παραμένω βρικόλακας. Βγαίνοντας στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι, ναι, ζω σε μια «άδεια πόλη». Το κλισέ έγινε εικόνα και στο κέντρο της άδειας Θεσσαλονίκης κυκλοφορούσαμε εγώ, 10 αδέσποτα και άλλοι 10 αδέσποτοι. Οι υπόλοιποι 50, δεν ήταν αδέσποτοι, τους είχαν μαντρώσει στο London, το οποίο πιθανότατα τους είχε τάξει τζάμπα strawberry daiquiri, ή μοίραζε καπελάκια με λογότυπο μπύρας.

Στο αυτοκίνητο, το οποίο δυσκολεύτηκα πολύ να θυμηθώ πού είχα παρκάρει, με περίμεναν δύο εκπλήξεις: Η δυσάρεστη έκπληξη ήταν το διαφημιστικό στον δεξί προφυλακτήρα. Ρε φίλε, αφήνεις που αφήνεις τη μ****ία στο αμάξι, γιατί να πρέπει να κάνω τον κύκλο του αυτοκινήτου βρίζοντας (κάν’το λίγο εικόνα αυτό) για να το πάρω; Βαλ’το στον υαλοκαθαριστήρα του οδηγού! Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι ΔΕΝ είχα κλήση δημοτικής αστυνομίας, for a change. Άκου τώρα παράδοξο: σήμερα ούτε οι αδέκαστοι δημοτικοί αστυνομικοί δεν έκαναν τον κόπο να αφήσουν χαρτάκι, και άφησε το θέατρο τάδε.

Οι πρατηριούχοι (δεν πηδάω από θέμα σε θέμα, θα καταλάβεις ότι όλα έχουν τη συνέχειά τους), είναι παρανοϊκοί, αν νομίζουν ότι θα πιστέψω πως για όλα φταίνε τα (2 συνολικά στη χώρα) διυλιστήρια. Και θα πρέπει να μου εξηγήσουν (να μην το ξεχάσω αύριο) ΓΙΑΤΙ το βενζινάδικο στην Αγίου Δημητρίου (aka στο ΚΕΝΤΡΟ της πόλης), είχε τιμή αμόλυβδης σήμερα 1,29 και 9, δηλαδή 1,3! Τόσο, ούτε στην εθνική Θεσσαλονίκης – Αθήνας στο ύψος της Λαμίας δεν κάνει, που είναι κεδροσκόποι διότι πέφτουμε στην ανάγκη τους. Έτσι λοιπόν, παρά τα 16 χμλ που έγραφε ο υπολογιστής ταξιδιού ότι μπορώ να κάνω με τη βενζίνη μου, αρνήθηκα να υποκύψω στον εκβιασμό και έφτασα στο σπίτι με την ψυχή στο στόμα.

Ξέρω ότι σκέφτεσαι πως είμαι μια στριμμένη που γκρινιάζει και της φταίνε όλα. Σε πληροφορώ ότι η διάθεσή μου είναι εξαιρετική, κυρίως επειδή την Παρασκευή τα μεσάνυχτα θα αρχίσει το δεύτερο δεκαήμερο της άδειάς μου και θα τη βγάλω ανάσκελα στις παραλίες. Και, μπορεί να την έχω φάει στη μάπα όλο το χρόνο και να μη θέλω να την ξαναδώ μπροστά μου για τουλάχιστον ένα μήνα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια κούκλα όταν λείπουν όλοι και με αφήνουν μόνη.

ΥΓ: Ξέρεις ότι στη δουλειά μου, δύο πράγματα επιβάλλεται να γνωρίζεις να κάνεις, γιατί θα σου χρειαστούν οπωσδήποτε: να καπνίζεις και να βρίζεις. Το τσιγάρο είναι χαλαρωτικό και το βρίσιμο εκτονωτικό. Μολονότι πιστεύω ότι το δεύτερο το κατέχω σε κατηγορία λιμενεργάτη (no offence guys, ειλικρινά θαυμάζω τη φαντασία στο μπινελίκι), σήμερα η Δέσποινα χρησιμοποίησε μια βρισιά που τη βρήκα πολύ χαριτωμένη, μια κοριτσίστικη βρισιά. Είπε: «Γαμίδια στα κεραμίδια» και πολύ το θαύμασα, θα το λέω κι εγώ!

ΥΓ 2: Ααααα! Πάρε και λίγες φωτογραφίες από κάτι Σαββατοκύριακα που έχω ξεκλέψει από 'δω και από εκεί.

Status: November is walking on sunshine.

lazy summer days

Με μάλωνε ο φίλος μου ο Παντελής χθες το βράδυ: «το έχεις εγκαταλείψει το blog, είσαι απαράδεκτη, τι θα γίνει με το Νοέμβριο»; Ο Νοέμβριος... ούτε να το ήξερα πόσο κομβικός θα ήταν ο περσινός Νοέμβριος όταν διάλεγα την υπογραφή μου ως blogger. Σαν απότομη τραχιά ανηφόρα, όταν έχεις συνηθίσει να τσουλάς σε πάγο με κατήφορο, γλυκά και απαλά. Και όλα από εκεί κι έπειτα. Λες και ξαφνικά άλλαξε ο αστρολογικός χάρτης μου και ήρθε και μπαστακώθηκε ο πιο γκαντέμης πλανήτης (δεν ξέρω ποιος είναι) πάνω από τη μέρα που γεννήθηκα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τα όσα συνέβησαν, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, δεν έχει σημασία εξάλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είμαι σχεδόν πίσω. As good as new. Με νέους στόχους, νέες ελπίδες και λίγο πιο ήρεμη. Με πολλούς νέους ανθρώπους γύρω μου και με φρέσκες, υπερπολύτιμες εμπειρίες. Χαίρομαι γιατί παρά τα όσα συνέβησαν, δεν παραχώρησα ποτέ την περηφάνια και την αξιοπρέπειά μου. Κι αν τα βράδια ήταν δύσκολα, αυτό το ξέρουμε εγώ και το μαξιλάρι μου. Που το πέταξα και πήρα καινούργιο.

November is about to enjoy some lazy summer days before going to battle again. Cooler this time. I’m coming, baby…

Fuck You

So, fuck you anyway

A tired mind’s thoughts

1.Τι καλά που φέτος είχαμε άνοιξη! Μήπως να της έλεγε κάποιος να μας ξεφορτώνεται, σιγά – σιγά; Οι παραλίες περιμένουν.
2.Super τα σκηνικά με τη βενζίνη. Περίμενα να «φουλάρω» για μια ώρα στην ουρά, στην ΕΚΟ πριν τα «Πράσινα Φανάρια». Καφεδάκι, μουσικούλα στο αυτοκίνητο... Σχεδόν στεναχωρήθηκα όταν έφτασε η σειρά μου. Πότε θα ξαναβρώ τόσο ελεύθερο χρόνο (με καλή δικαιολογία); - Μεγάλη πίκρα επίσης το «58 Ευρώ, κοπελιά» που μου είπε ο κατάκοπος – πλην ευτυχισμένος- πρατηριούχος. Κάποτε γέμιζα με 42 – και δεν εννοώ πολύ παλιά.
3. Τα 12 προσκλητήρια σε γάμους σε βαφτίσεις που έχουν φτάσει στο σπίτι, δύο πράγματα σημαίνουν: α. Οι φίλοι μου παντρεύονται και κάνουν παιδιά (ο συνειρμός, δικός σας) και β. Πώς θα γίνει να πηγαίνω και στις κοινωνικές εκδηλώσεις και στις παραλίες ταυτόχρονα; (ο ευρών τη λύση αμοιφθήσεται).
4. Η πλατεία Μοριχόβου, στα Λαδάδικα, άλλαξε, λέει, όνομα. Λέγεται Πλατεία Εθνικών Ευεργετών. Εγώ και η γενιά μου πάντως, την ξέρουμε ως «η πλατεία που ήταν το Βερίκοκο» – παρακμιακό κλαμπ για τους μη Θεσσαλονικείς, και εσχάτως ως «Η πλατεία που είναι τα Κιούπια» – καταπληκτικό φαγητό, να πάτε. Για τα Λαδάδικα μιλάμε... και πάνω που είχαμε μάθει πώς λέγεται η πλατεία! Άχρηστη (;) πληροφορία: Το... έργο τέχνης (δεν είναι υπόστεγο, είναι έργο τέχνης) που κοσμεί το κέντρο της πλατείας, είχε κοστίσει στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα 80.000.000 δραχμές. Σε δραχμές πλήρωναν το ’97, κάντε και έναν υπολογισμό!
5. Τι θα γίνει, θα πληρώσετε καμιά εφημερία στους γιατρούς; (υπάρχει προσωπική σκοπιμότητα πίσω από το ερώτημα).
6. Μεθαύριο θα έρθουν στη Θεσσαλονίκη εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Διαστήματος. Ψάχνουν, λέει, για αστροναύτες. Ωραία, έχουν έρθει στη σωστή πόλη! Από αιθεροβάμονες , άλλο τίποτα. Θα τους περάσω στη ζούλα χαρτάκι με ονόματα. Μήπως τους ξεφορτωθούμε εμείς (λέμε τώρα).
7. Είμαι επάνω στο power wave (μηχάνημα αεροβικής γυμναστικής) και τρέχω. Ο ιδρώτας κυλάει τόσο που μουσκεύει τη μοκέτα. Η αναπνοή μου κόβεται, νομίζω θα σωριαστώ. Και ο γυμναστής φωνάζει: «Έλα τώρα Νοέμβριε, μην κάνεις σαν κουτάβι, μπορείς ακόμη λίγο», αλλά εγώ δε μπορώ, μόνο που δεν έχω ανάσα να το πω και συνεχίζω να τρέχω... ώσπου νομίζω (σχεδόν ελπίζω) ότι θα πάθω εγκεφαλικό και θα μείνω στον τόπο... αλλά ούτε αυτό γίνεται, και συνεχίζω. Και έχω άλλα τέσσερα λεπτά. Ξέρεις τι είναι τέσσερα λεπτά στο power wave; Είναι σαν... 57 και σήμερα για την άδεια! Got it?

Status: November μισεί το γκρί χρώμα. Καθόλου περίεργο που ήταν το αγαπημένο σου.

Στη φωτό διακρίνομαι στο βάθος. Να τρέχω.