november

Baby sitting

2009-07-15T23:40:00.004+03:00

«Νουνάααααα»…

«Ναι, Μαράκι μου»;

«Πού πήγε η μαμάα;»

«Πήγε με το μπαμπά στη Θεσσαλονίκη, θα έρθει το βράδυ» (πάλι, και σας έχει αφήσει στη θεία σου, που, φυσικά δεν έχει δουλειά ή άλλα πράγματα να κάνει)

«Ααα, το βάδυ…

νουνάαα, να δούμε τη Μπάμπι και το Διαμαντένιο Κάστο;»

(… πάλι;!) «Ναι μωρό μου, να τη δούμε. Πού έβαλες το dvd;»

«Ε ξέω, να ωτήσουμε την Εύα».

«Η Εύα αγάπη μου είναι μικρή και δε μιλάει ακόμη (ευτυχώς).

«Να ωτήσουμε τη μαμά»

«Η μαμά είναι στη Θεσσαλονίκη με το μπαμπά, να μην την ενοχλήσουμε, ε; Δε θέλεις να παίξουμε με τη Ντόρα την εξερευνήτρια;»

«Με τη Ντόα... όχι. Να πάμε στις κούνιες".

«Μωρό μου, στις κούνιες έχει παιδάκια με ψείρες και θυμάσαι τι έπαθε η νονά την τελευταία φορά που πήγαμε, ε; (ένα μήνα αποχή από το κομμωτήριο έπαθε) Εύα, κορίτσι μου, η παντόφλα του μπαμπά ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ! Πάμε να σας μαγειρέψω…. εχμ… φρούτα με μακαρόνια. Μμμμ… πολύ νόστιμο Μαράκι μου!»

«…»

(Όχι, όχι, όχι… δεν είμαι έτοιμη να γίνω μάνα… )

Status: November... loves the change of plans

Το Σύνδρομο της Ραγισμένης Καρδιάς

2009-07-09T14:39:00.004+03:00

Λένε ότι υπάρχουν έρωτες που ραγίζουν την καρδιά. Διάβαζα κάπου μάλιστα ότι το "σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς", είναι επιστημονικός όρος. Το έχω δει να γίνεται, να πονά το σώμα επειδή υποφέρει η ψυχή. Το έβλεπα να γίνεται για χρόνια, όταν ο πατέρας μου εγκατέλειψε τη μητέρα μου κι εκείνη δεν το ξεπέρασε ποτέ. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, ίσως νιώθει καλύτερα, πάντα όμως ξέρω ότι πονά κι ότι αυτός ο άνθρωπος στοιχειώνει τα όνειρά της. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια εισαγωγή για πολλές ιστορίες που έχω στο μυαλό μου. Στην πραγματικότητα, είναι μια υπενθύμιση: «Δε θα αφήσω να μου συμβεί ποτέ», και: «Δε θα το ξανακάνω σε κανέναν».

cathing up

2009-05-01T22:57:00.004+03:00

Με μουσική υπόκρουση το Novembre που ακούω από το ανοιχτό blog της Τουλίπας, είπα να δώσω σημεία ζωής. What’s to tell? Όταν έχεις να μιλήσεις με κάποιον πολύ καιρό και σε ρωτά: «Πώς είσαι;» απαντάς συνήθως: «τα ίδιαααα»… κι ας έχει έρθει ο κόσμος πάνω κάτω. Από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις;

Από τα προσωπικά; Και τι να πεις; «Ξέρεις, είμαι με κάποιον άλλο τώρα από εκείνον που ήξερες, ναι, καλά είμαστε, αλλά είναι η γαμημένη η απόσταση, καταλαβαίνεις, λίγο σε αυτή την ηλικία βαριέσαι τα πάνω – κάτω, αλλά γουστάρω πολύ ρε γμτ και έκανα καιρό να το ξαναβρώ αυτό. Εντάξει, έχουμε τα προβληματάκια μας, ο παράδεισος, να ξέρεις, δεν υπάρχει, κι αν υπάρχει, τον έχουν σπάσει σε στιγμές. Χαμογελάω όμως κι αυτό, είναι καλό για αρχή.

Στη δουλειά, τι να σου πω: Σταθερά καλά, σταθερά επάνω, αλλά αργά ρε γμτ, πολύ αργά, βαριέμαι λίγο. Άσε που δεν αντέχω τους συνεργάτες μου, με βγάζουν από τα ρούχα μου – ευτυχώς που μένουν δυο μήνες ακόμη γιατί θα με έπαιρναν με ρόμπα ανάποδη από ‘κει μέσα. Μετά το καλοκαίρι βλέπουμε, το σκέφτομαι και για Αθήνα φέτος, το πολύ του χρόνου. Είναι και ο έρωτας στη μέση που σου είπα νωρίτερα. Όχι, όχι γι’ αυτό αλλά, εντάξει, μετράει που είναι κι εκείνος εκεί και καλύτερα εγώ κάτω παρά εκείνος επάνω, καταλαβαίνεις;

Σήμερα, 1^η Μαΐου, όπως κάθε χρόνο, βρεθήκαμε με συμμαθητές από το λύκειο και ψήσαμε στο χωριό. Εκείνος δεν κατάφερε να έρθει κι εγώ δεν ήθελα να το χάσω με τίποτα και πήγα μόνη. Και ήμουν η μόνη, μόνη. Ήρθαν ακόμη και με τα παιδιά τους! Ακόμη κι ο Στέλιος παντρεύεται στις 30 του μήνα, η Βαγγελίτσα βαφτίζει την κόρη της την άλλη εβδομάδα, ο Θανάσης ήρθε με τις δυο κόρες του, ο Γιώργος με την πιτσιρίκα κλείνουν δυο χρόνια και μάλλον θα την καταφέρει να το… επισημοποιήσουν, το Γιώργο με την καινούργια τον είδα μια χαρά, η Κική με τον Πάνο δε ξεκολλούσαν κι ο Χρήστος που αλλάζει γκόμενα κάθε τρεις μήνες, είναι με την Εύα ένα χρόνο. Έκλεψα όμως και λίγα βλέμματα ζήλιας, μιας επιθυμίας για την ανεξαρτησία, τα είδα, είμαι σίγουρη. Αν με ρωτούσαν, θα τους έλεγα, καλύτερα δύο παρά μόνος. Σίγουρα! Λοιπόν, αυτά! Εσύ, πώς τα πας;»

Shots...

2009-03-13T09:54:00.001+02:00

... are back!

Τρίχες

2008-12-17T19:59:00.005+02:00

Τα χέρια του Σταύρου είχαν πάρει φωτιά. Μαζί και το δέρμα του κεφαλιού μου από το πιστολάκι που κρατούσε στα χέρια του . «Ρε Σταύρο, με καις, δε θα μου μείνει πέτσα στο κεφάλι για να συγκρατεί τις τρίχες! Άουτς!».

- «Ουφ, άσε, άσε Νοέμβριε, είμαι πολύ, πολύ προβληματισμένος. Έχω μεγάλο άγχος...».

-«Γιατί αγόρι μου, τι σου συμβαίνει;», ρωτώ αφελώς και πολύ ανήσυχη για το μέλλον του τριχωτού της κεφαλής μου.

-«Να... να, με όλα αυτά που συμβαίνουν. Τα έχω συνδυάσει και με αυτά που ακούγονται για το μέλλον και δε μπορώ να κλείσω μάτι τα βράδια».

Οι σκέψεις στο κεφάλι μου έτρεχαν με την ταχύτητα του φωτός. Ακόμη και ο Σταύρος, που για ΣΚ στην Κοζάνη παίρνει μαζί του 4 ζευγάρια παπούτσια «για να βρίσκονται» και γκριζάρει τον κρόταφο (στα 26 του) για μεγαλύτερη γοητεία , ταρακουνήθηκε με τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Άρα η κρίση είναι ασύλληπτα μεγάλη, και μάλιστα η κατάσταση πρέπει να έχει επιδεινωθεί τις τελευταίες τέσσερις ημέρες διότι ως την Κυριακή, ο Σταύρος οργάνωνε ταξιδάκι στην Αθήνα με βαριά καρδιά: Δε θα κατάφερνε να πάει στο Γκάζι μήπως τον πετύχει εκεί μια φίλη του που δε θα ήξερε ότι είναι εκεί.

Πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη (λογω συνωστισμού σκέψεων στο κεφάλι), με πρόλαβε: «Ειλικρινά, σκέφτομαι ότι για να σώσω τον πλανήτη, πρέπει να πάρω υβριδικό αυτοκίνητο και να κάνω ανακύκλωση».

-... Ε;

-«Καλά, δεν έχεις ακούσει τίποτα;» Πφφφ, πού να μην ήταν και η δουλειά σου! Δηλαδή, συγ-γνώ–μη, δεν ξέρεις ότι το 2012 θα πέσει επάνω στη γη ένας άλλος πλανήτης που...

-Αστεροειδής μήπως;

-Whatever! Θα πέσει και θα μας καταστρέψει! Άσε που όλες οι προφητείες λένε ότι το τέλος του κόσμου θα έρθει το 2012. Νομίζω ότι όλα αυτά έχουν βάση... είναι συμβολικά! Κι εμείς καταστρέφουμε τον πλανήτη και εκείνη τη χρονιά θα του δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα!

-Θέ μου, η Θεσσαλονίκη δε θα δει ποτέ μετρό... το 2012 παραδίδεται η κύρια γραμμή... Αουτς, πρόσεχε ρε Σταύρο!

Memorial

2008-12-16T11:29:00.003+02:00

- Σήμερα κλείνουμε ένα χρόνο και ήθελα να σε ακούσω.

Το είχα σκεφτεί τις προηγούμενες ημέρες αρκετές φορές. Ένας χρόνος χωρίς τον Π.
Μου λείπει, μου λείπει πολύ. Μου λείπει η αίσθηση της συντροφιάς και της οικογένειας που ένιωθα κοντά του, μου λείπει η ασφάλεια της μακροχρόνιας σχέσης, μου λείπει το αξεπέραστο χιούμορ του, το σπίτι μας, τα σχέδια και οι συζητήσεις για το όνομα της κόρης που θα κάναμε. Μου λείπει ο φίλος μου, μου λείπει πολύ και τον αγαπώ πιο πολύ από οικογένεια. Αλλά ο «γκόμενος» όχι, δε μου έχει λείψει. Εκεί, «μανάρι μου, τα κάναμε σαλάτα».

Το ήξερα από τότε, ότι δεν ήμουν εγώ για να είμαι μόνη μου. Δε μου αρέσει η ζωή ως single, το ξέρω πια καλά. Θέλω τον άνθρωπό μου, θέλω να είναι ένας και να μοιραζόμαστε τις μέρες μας. Κι αυτό, το ξέρω πια, ότι δεν έχει σχέση με ανασφάλεια. Για πρώτη φορά, πριν αφήσω το «κλαδί» της σχέσης μου, δεν πιάστηκα από ένα άλλο, ένα νέο. Και έμεινα μόνη μου, όχι επειδή ήθελα, επειδή έτυχε (δεν έτυχε. Απέτυχε). Όμως, έμαθα ότι τελικά δε μου αρέσει να είμαι μόνη μου. Δε με ενδιαφέρει καθόλου.

Χθες, όταν κλείσαμε το τηλέφωνο δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου για πολλή ώρα.

Διάβολε, πότε πέρασε ένας χρόνος; Θα λείψεις πολύ από τη ζωή μου.

Status: November is time to make some plans.

They said I would never remember

2008-11-30T22:10:00.002+02:00

Status: November is gone. Let us welcome Fu***** December.

Κατοχικό σύνδρομο

2008-11-16T22:30:00.004+02:00

Γιάννης: Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνω πάντα και που έκανα κι αυτή τη φορά;

Νοέμβριος: ...

Γ: Που δεν της είπα από την αρχή τί με ενοχλεί. Γνωρίζεις ρε παιδί μου εσύ έναν γκόμενο. Περνώντας χρόνο μαζί του, βλέπεις πράγματα που στην αρχή δεν είχες προσέξει, αλλά σε ενοχλούν. Για παράδειγμα, έχει τη φωτογραφία της πρώην του στο κομοδίνο ή είναι ακατάστατος, οτιδήποτε! Τι κάνεις; Του το λες με τρόπο ή χωρίς! Κι αν δεν κάνει κατι γι’ αυτό, φεύγεις!

Ν: Μμμμ... νομίζω ότι το πρόβλημά της ήταν λίγο πιο περίπλοκο... από εκείνα που μόλις τα διαπιστώνεις εξαφανίζεσαι, γιατί δεν αλλάζουν. Δε μένεις ένα χρόνο περιμένοντας να αλλάξει... και της μίλησες δεκάδες φορές.

Γ: Είναι που δε θέλω να πληγώσω κανέναν. Να’ ταν άλλος, θα είχε εξαφανιστεί. Αλλά πού να φανταστώ ότι θα αρχίσει να ψάχνει τα τηλέφωνά μου, να με αγριοκοιτάζει μόλις μιλήσω σε άλλη γυναίκα, σε μια συνάδελφο. Η ζήλια της ήταν αρρωστημένη!

Ν: Η τύπισσα πίστευε ότι της ανήκεις. Εσύ φταίς που την άφηνες να το πιστεύει...

Γ: Άσε μας ρε Νοέμβριε! Εσύ δεν είσαι που σε χάσαμε για χρόνια επειδή ο δικός σου δεν άντεχε στη σκέψη να σου τηλεφωνεί κανείς;

Ν: ...

Status: November is 30 years old, and counting

Madame Butterfly

2008-10-29T11:26:00.004+02:00

Το κορίτσι πίσω από τον πάγκο του φαρμακείου με κοίταζε σαν υπνωτισμένο. Γυρνώντας το κεφάλι μου προς το μέρος της, ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, αποκαλύπτοντας την πρασινοκίτρινη απαστράπτουσα σκιά που κάλυπτε τα βλέφαρα. Είμαι σίγουρη ότι προκάλεσα έναν τυφώνα κάπου στην Κίνα, μόνο με το πετάρισμα των κατάμαυρων, τεράστιων, γυριστών βαμμένων βλεφαρίδων μου. «Δεν είμαι η βασίλισσα του καρναβαλιού», απολογήθηκα με δυσκολία καθώς τα χείλη μου είχαν κολλήσει από την γενναία ποσότητα γκλος. Άντε να εξηγήσεις γιατί κυκλοφορείς πρωί πρωί βαμμένη χειρότερα από νύφη.

Status: November thinks maybe we should skip November this year. Let's go straight to Christmas, no?

The plot

2008-10-15T21:46:00.001+02:00

Είναι νομοτελειακό κι ας το έχουν αποστηθίσει όλες οι περσόνες του σταρ σύστεμ. Το σύμπαν πλέκει συνωμοσίες. Ο βασικός κανόνας είναι να σου πηγαίνουν όλα στραβά ταυτόχρονα ή το αντίθετο. Οτιδήποτε μέτριο και γύρω από αυτό είναι βαρετό.

Είναι σαν τη ιστορία της φίλης μου της Κατερίνας. Για 10 χρόνια η ζωή της ήταν μια μετριότητα. Μέτριος γκόμενος, μέτρια δουλειά, μέτριοι στόχοι, χλιαρή καθημερινότητα. Μέσα σε ένα χρόνο ήρθαν τα πάνω κάτω. Από πάνω έκατσε η μαύρη πλευρά. Μαύρισε το σύμπαν, όμως: Τον μέτριο γκόμενο διαδέχτηκαν οι χειρότεροι, η μέτρια δουλειά πέρασε κρισάρα, η μέτρια καθημερινότητα έγινε Γολγοθάς και η Κατερίνα λίγο πριν τα 30 ήταν στο κατώφλι της Σταυρούπολης. (Για τους μη Θεσσαλονικείς, στη Σταυρούπολη έχει ένα νοσοκομείο, στο οποίο σου φοράνε άσπρη ρόμπα ανάποδα, με δεμένα στην πλάτη τα μανίκια. Got it?). Και μετά, πάλι μέσα σε λίγες μέρες (περίπου 90), η άσπρη πλευρά πήρε τη ρεβάνς. Ήρθε ο έρωτας που θα κρατήσει για πάντα, ήρθε η επαγγελματική επιτυχία και όλα όσα ακολουθούν αυτών. Η ευτυχία, ώσπου να γίνει κι αυτή μετριότητα. Ή να μη γίνει ποτέ.

Αυτές οι τούμπες, λένε, κάνουν τη ζωή μας ενδιαφέρουσα. Μμμμ, ναι, την κάνουν. Και προκαλούν μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Και όταν τις έχεις περάσει, το βλέμμα σου αρχίζει να προδίδει την ηλικία σου.

Status: November is in love. Fuck!

love is these blues and I'm singing again

Vedran

2008-08-14T02:11:00.003+03:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πρέπει να σε βαφτίσω κάπως γιατί μου κανει ηλίθια η προσφώνηση. As from now, είσαι... χμμμ... ο Vedran. (Θα σου εξηγήσω άλλη φορά, γιατί σε λένε έτσι),

Λοιπόν, Vedran, απόψε έφυγα από το γραφείο δέκα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Μπορεί να έχω να σου γράψω καιρό, αλλά σε αυτό το επίπεδο τίποτα δεν έχει αλλάξει: παραμένω βρικόλακας. Βγαίνοντας στο δρόμο, συνειδητοποίησα ότι, ναι, ζω σε μια «άδεια πόλη». Το κλισέ έγινε εικόνα και στο κέντρο της άδειας Θεσσαλονίκης κυκλοφορούσαμε εγώ, 10 αδέσποτα και άλλοι 10 αδέσποτοι. Οι υπόλοιποι 50, δεν ήταν αδέσποτοι, τους είχαν μαντρώσει στο London, το οποίο πιθανότατα τους είχε τάξει τζάμπα strawberry daiquiri, ή μοίραζε καπελάκια με λογότυπο μπύρας.

Στο αυτοκίνητο, το οποίο δυσκολεύτηκα πολύ να θυμηθώ πού είχα παρκάρει, με περίμεναν δύο εκπλήξεις: Η δυσάρεστη έκπληξη ήταν το διαφημιστικό στον δεξί προφυλακτήρα. Ρε φίλε, αφήνεις που αφήνεις τη μ****ία στο αμάξι, γιατί να πρέπει να κάνω τον κύκλο του αυτοκινήτου βρίζοντας (κάν’το λίγο εικόνα αυτό) για να το πάρω; Βαλ’το στον υαλοκαθαριστήρα του οδηγού! Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι ΔΕΝ είχα κλήση δημοτικής αστυνομίας, for a change. Άκου τώρα παράδοξο: σήμερα ούτε οι αδέκαστοι δημοτικοί αστυνομικοί δεν έκαναν τον κόπο να αφήσουν χαρτάκι, και άφησε το θέατρο τάδε.

Οι πρατηριούχοι (δεν πηδάω από θέμα σε θέμα, θα καταλάβεις ότι όλα έχουν τη συνέχειά τους), είναι παρανοϊκοί, αν νομίζουν ότι θα πιστέψω πως για όλα φταίνε τα (2 συνολικά στη χώρα) διυλιστήρια. Και θα πρέπει να μου εξηγήσουν (να μην το ξεχάσω αύριο) ΓΙΑΤΙ το βενζινάδικο στην Αγίου Δημητρίου (aka στο ΚΕΝΤΡΟ της πόλης), είχε τιμή αμόλυβδης σήμερα 1,29 και 9, δηλαδή 1,3! Τόσο, ούτε στην εθνική Θεσσαλονίκης – Αθήνας στο ύψος της Λαμίας δεν κάνει, που είναι κεδροσκόποι διότι πέφτουμε στην ανάγκη τους. Έτσι λοιπόν, παρά τα 16 χμλ που έγραφε ο υπολογιστής ταξιδιού ότι μπορώ να κάνω με τη βενζίνη μου, αρνήθηκα να υποκύψω στον εκβιασμό και έφτασα στο σπίτι με την ψυχή στο στόμα.

Ξέρω ότι σκέφτεσαι πως είμαι μια στριμμένη που γκρινιάζει και της φταίνε όλα. Σε πληροφορώ ότι η διάθεσή μου είναι εξαιρετική, κυρίως επειδή την Παρασκευή τα μεσάνυχτα θα αρχίσει το δεύτερο δεκαήμερο της άδειάς μου και θα τη βγάλω ανάσκελα στις παραλίες. Και, μπορεί να την έχω φάει στη μάπα όλο το χρόνο και να μη θέλω να την ξαναδώ μπροστά μου για τουλάχιστον ένα μήνα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια κούκλα όταν λείπουν όλοι και με αφήνουν μόνη.

ΥΓ: Ξέρεις ότι στη δουλειά μου, δύο πράγματα επιβάλλεται να γνωρίζεις να κάνεις, γιατί θα σου χρειαστούν οπωσδήποτε: να καπνίζεις και να βρίζεις. Το τσιγάρο είναι χαλαρωτικό και το βρίσιμο εκτονωτικό. Μολονότι πιστεύω ότι το δεύτερο το κατέχω σε κατηγορία λιμενεργάτη (no offence guys, ειλικρινά θαυμάζω τη φαντασία στο μπινελίκι), σήμερα η Δέσποινα χρησιμοποίησε μια βρισιά που τη βρήκα πολύ χαριτωμένη, μια κοριτσίστικη βρισιά. Είπε: «Γαμίδια στα κεραμίδια» και πολύ το θαύμασα, θα το λέω κι εγώ!

ΥΓ 2: Ααααα! Πάρε και λίγες φωτογραφίες από κάτι Σαββατοκύριακα που έχω ξεκλέψει από 'δω και από εκεί.

Status: November is walking on sunshine.

lazy summer days

2008-07-15T11:24:00.006+03:00

Με μάλωνε ο φίλος μου ο Παντελής χθες το βράδυ: «το έχεις εγκαταλείψει το blog, είσαι απαράδεκτη, τι θα γίνει με το Νοέμβριο»; Ο Νοέμβριος... ούτε να το ήξερα πόσο κομβικός θα ήταν ο περσινός Νοέμβριος όταν διάλεγα την υπογραφή μου ως blogger. Σαν απότομη τραχιά ανηφόρα, όταν έχεις συνηθίσει να τσουλάς σε πάγο με κατήφορο, γλυκά και απαλά. Και όλα από εκεί κι έπειτα. Λες και ξαφνικά άλλαξε ο αστρολογικός χάρτης μου και ήρθε και μπαστακώθηκε ο πιο γκαντέμης πλανήτης (δεν ξέρω ποιος είναι) πάνω από τη μέρα που γεννήθηκα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τα όσα συνέβησαν, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, δεν έχει σημασία εξάλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είμαι σχεδόν πίσω. As good as new. Με νέους στόχους, νέες ελπίδες και λίγο πιο ήρεμη. Με πολλούς νέους ανθρώπους γύρω μου και με φρέσκες, υπερπολύτιμες εμπειρίες. Χαίρομαι γιατί παρά τα όσα συνέβησαν, δεν παραχώρησα ποτέ την περηφάνια και την αξιοπρέπειά μου. Κι αν τα βράδια ήταν δύσκολα, αυτό το ξέρουμε εγώ και το μαξιλάρι μου. Που το πέταξα και πήρα καινούργιο.

November is about to enjoy some lazy summer days before going to battle again. Cooler this time. I’m coming, baby…

Fuck You

2008-06-18T01:54:00.002+03:00

So, fuck you anyway

A tired mind’s thoughts

2008-05-14T14:05:00.007+03:00

1.Τι καλά που φέτος είχαμε άνοιξη! Μήπως να της έλεγε κάποιος να μας ξεφορτώνεται, σιγά – σιγά; Οι παραλίες περιμένουν.
2.Super τα σκηνικά με τη βενζίνη. Περίμενα να «φουλάρω» για μια ώρα στην ουρά, στην ΕΚΟ πριν τα «Πράσινα Φανάρια». Καφεδάκι, μουσικούλα στο αυτοκίνητο... Σχεδόν στεναχωρήθηκα όταν έφτασε η σειρά μου. Πότε θα ξαναβρώ τόσο ελεύθερο χρόνο (με καλή δικαιολογία); - Μεγάλη πίκρα επίσης το «58 Ευρώ, κοπελιά» που μου είπε ο κατάκοπος – πλην ευτυχισμένος- πρατηριούχος. Κάποτε γέμιζα με 42 – και δεν εννοώ πολύ παλιά.
3. Τα 12 προσκλητήρια σε γάμους σε βαφτίσεις που έχουν φτάσει στο σπίτι, δύο πράγματα σημαίνουν: α. Οι φίλοι μου παντρεύονται και κάνουν παιδιά (ο συνειρμός, δικός σας) και β. Πώς θα γίνει να πηγαίνω και στις κοινωνικές εκδηλώσεις και στις παραλίες ταυτόχρονα; (ο ευρών τη λύση αμοιφθήσεται).
4. Η πλατεία Μοριχόβου, στα Λαδάδικα, άλλαξε, λέει, όνομα. Λέγεται Πλατεία Εθνικών Ευεργετών. Εγώ και η γενιά μου πάντως, την ξέρουμε ως «η πλατεία που ήταν το Βερίκοκο» – παρακμιακό κλαμπ για τους μη Θεσσαλονικείς, και εσχάτως ως «Η πλατεία που είναι τα Κιούπια» – καταπληκτικό φαγητό, να πάτε. Για τα Λαδάδικα μιλάμε... και πάνω που είχαμε μάθει πώς λέγεται η πλατεία! Άχρηστη (;) πληροφορία: Το... έργο τέχνης (δεν είναι υπόστεγο, είναι έργο τέχνης) που κοσμεί το κέντρο της πλατείας, είχε κοστίσει στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα 80.000.000 δραχμές. Σε δραχμές πλήρωναν το ’97, κάντε και έναν υπολογισμό!
5. Τι θα γίνει, θα πληρώσετε καμιά εφημερία στους γιατρούς; (υπάρχει προσωπική σκοπιμότητα πίσω από το ερώτημα).
6. Μεθαύριο θα έρθουν στη Θεσσαλονίκη εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Διαστήματος. Ψάχνουν, λέει, για αστροναύτες. Ωραία, έχουν έρθει στη σωστή πόλη! Από αιθεροβάμονες , άλλο τίποτα. Θα τους περάσω στη ζούλα χαρτάκι με ονόματα. Μήπως τους ξεφορτωθούμε εμείς (λέμε τώρα).
7. Είμαι επάνω στο power wave (μηχάνημα αεροβικής γυμναστικής) και τρέχω. Ο ιδρώτας κυλάει τόσο που μουσκεύει τη μοκέτα. Η αναπνοή μου κόβεται, νομίζω θα σωριαστώ. Και ο γυμναστής φωνάζει: «Έλα τώρα Νοέμβριε, μην κάνεις σαν κουτάβι, μπορείς ακόμη λίγο», αλλά εγώ δε μπορώ, μόνο που δεν έχω ανάσα να το πω και συνεχίζω να τρέχω... ώσπου νομίζω (σχεδόν ελπίζω) ότι θα πάθω εγκεφαλικό και θα μείνω στον τόπο... αλλά ούτε αυτό γίνεται, και συνεχίζω. Και έχω άλλα τέσσερα λεπτά. Ξέρεις τι είναι τέσσερα λεπτά στο power wave; Είναι σαν... 57 και σήμερα για την άδεια! Got it?

Status: November μισεί το γκρί χρώμα. Καθόλου περίεργο που ήταν το αγαπημένο σου.

Στη φωτό διακρίνομαι στο βάθος. Να τρέχω.

Γυμνή

2008-04-29T19:38:00.003+03:00

Το φύλλο συκής έχει πέσει. Το 'χασα και δε μπορώ να το βρώ.

Αλλά πάλι, τίποτα δεν είναι μυστικό αν το ξέρουν περισσότεροι από έναν.

Σκέφτηκα να πατήσω το delete και ο Νοέμβριος να γίνει παρελθόν.

Μπα. Δε θα κάνω σε κανέναν τη χάρη.

Stories of a single

2008-04-13T22:17:00.002+02:00

Καιρό τώρα ήθελα να ξεμπερδέψω με την υποχρέωση. Φίλος μου δικηγόρος – από τους καλύτερους πανελληνίως-, με είχε εκπροσωπήσει σε ένα πολύ σημαντικό δικαστήριο, χωρίς να μου πάρει δραχμή. Του έστειλα μεν μια επώνυμη γραβάτα ως δώρο στο γραφείο, είχα υποσχεθεί όμως –κατόπιν επιμονής του- και ένα τραπέζι ή ένα ποτό.

Το ρεπό μου ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία και τον πήρα τηλέφωνο ήδη από την αρχή της εβδομάδας. Την προηγούμενη της συνάντησής μας, μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν νηστεύω. Είπα όχι και το ξέχασα γιατί εκείνη την ώρα ο υπουργός έκανε δηλώσεις για την τηλεματική στον ΟΑΣΘ. Το βράδυ βρήκα mail στο inbox: «Αύριο θα σου μαγειρέψω στο σπίτι μου. Φέρε το κρασί – καλύτερα να είναι λευκό».

Ότι ο (ας τον πούμε) Φάνης με γούσταρε, το είχα καταλάβει. Επίσης ήξερα ότι ο Φάνης γούσταρε ο,τι θηλυκό κινείται σε ακτίνα χιλιομέτρου και αυτή ήταν η αιτία που έκανε τρεις αποτυχημένους γάμους σε δύο από τους οποίους είχε και παιδιά, το μικρότερο 2 ετών. Όλα αυτά πριν κλείσει καλά καλά τα 40. Όταν το επόμενο πρωί πήρα να του πω ότι «κάτι μου έτυχε», με πρόλαβε λέγοντας ότι είχε ήδη μαγειρέψει και περίμενε το κρασί.

Το ραντεβού ήταν το μεσημέρι. Οπλίστηκα με ο,τι χιούμορ μου έχει απομείνει, πήρα το κρασί που έφερε ένας φίλος από τη Γαλλία τα Χριστούγεννα και ήταν ανέγγιχτο στο ψυγείο, και πήγα.

Ομολογώ ότι ο Φάνης μένει στο, ανεκτίμητης αξίας, σπίτι των ονείρων μου. Αν μου έλεγαν ποτέ να διαλέξω ένα σπίτι να μείνω, θα διάλεγα αυτό, στη συγκεκριμένη περιοχή, ακριβώς όπως το είδα. Χωρίς το Φάνη μέσα.

Επίσης ομολογώ ότι τα δύο φαγητά, οι σαλάτες και τα συνοδευτικά ήταν καλύτερα από πολλά που έχω δοκιμάσει σε ακριβά εστιατόρια. Ήταν ευγενικός. Με ξενάγησε στο σπίτι των ονείρων μου, φάγαμε συζητώντας, πλύναμε τα πιάτα και…

Η κωμωδία άρχισε όταν, μαζί με τον καφέ, ο Φάνης –που δεν είναι ακόμη 40- άρχισε να μου παίζει βιολί. Είναι λάτρης της Βυζαντινής μουσικής, έχει υπέροχη φωνή και τραγουδάει βαθιά και εκπληκτικά. Μαζί με το βιολί, λοιπόν άρχισε και να τραγουδάει… τραγούδια που αν τα άκουγε η μαμά μου θα τον ερωτευόταν για πάντα. Κάτι για τα μάτια μου που είναι σαν το Αιγαίο και τέτοια… με τρόμο συνειδητοποίησα ότι τριγύρω στο χώρο βρισκόταν ένα ακορντεόν, ένα ούτι, μια κιθάρα και ένα όργανο ακόμη που δε θυμάμαι πως το λένε… περιττό να πω ότι άκουσα σουπερ χιτς από όλα τα όργανα…

Είμαι σίγουρη ότι πολλές γυναίκες συγκινούνται από τη μουσική, το βιολί, τον όμορφο Φάνη και το όμορφο σπίτι του με τους υπέροχους πίνακες και τα ωραία βιβλία. Εγώ πάντως έφυγα σχεδόν τρέχοντας όταν συνειδητοποίησα ότι είχαν τελειώσει τα… μουσικά όργανα που μπορούσε να παίξει!

Status: November is still κολλημένη με τον τύπο που της έκανε την καρδιά ένα εκατομμύριο κομμάτια και εξαφανίστηκε. Τον μισεί και θέλει να τον δει να τον ποδοπατούν ελέφαντες!

Στέλιος

2008-03-23T19:40:00.005+02:00

Από τη δική μου πλευρά, η ιστορία μου με το Στέλιο ήταν πολύ απλή. Σχεδόν απλοϊκή. Τον γνώρισα σε μια από τις νυχτερινές εξορμήσεις μου, με κάρφωσε (με το βλέμμα στην αρχή), με πλησίασε (ήταν πολύ ευγενικός είναι η αλήθεια, σχεδόν συνεσταλμένος), του έδωσα το τηλέφωνό μου. Γιατί του το έδωσα; Ο Στέλιος είναι ίσως ο ωραιότερος άντρας που έχω γνωρίσει (αν και ξανθός). Ψηλός, τεράστια μπλε μάτια, διαπεραστικό βλέμμα, γυμνασμένος (γυμναστής γαρ) και επιπλέον δε διέκρινα ίχνος αλαζονείας και η προσέγγισή του δε με πρόσβαλε στο ελάχιστο. Την επόμενη ημέρα μου έστειλε μια καλημέρα (στην οποία απάντησα) και αργά το απόγευμα μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να βγούμε ένα από τα επόμενα βράδια. Στάθηκε τυχερός γιατί ήταν η εβδομάδα με τα ρεπό μου και ένα βράδυ μεσοβδόμαδα βρεθήκαμε. Παρά την εντυπωσιακή του εμφάνιση και τους καλούς του τρόπους, δε μου έκανε το "κλικ". Λίγο το κρασί όμως, λίγο η μακριά αποχή μου από το σπορ (πήγαιναν σχεδόν 2 μήνες) καταλήξαμε στα κόκκινα σεντόνια μου. Αυτό (χωρίς την έξοδο και το ποτό προηγουμένως), συνεχίστηκε για αρκετό καιρό και το μοτίβο ήταν το εξής:

Στέλιος: «Θα βγούμε αύριο»;

Νοέμβριος: «Δουλεύω, θα τελειώσω στις 12, δεν έρχεσαι από το σπίτι κατά τις 2»;

- «Τα μεσάνυχτα»;

- «… τα μεσάνυχτα είναι στις 12. 2, είναι μετά τα μεσάνυχτα. Είναι απλώς νύχτα».

- «Γιατί στις 2 αφού τελειώνεις στις 12;

- «Θα πάω για ποτό με μια φίλη, να κάνω κι ένα μπάνιο μετά»…

Ο Στέλιος νόμιζε ότι είχαμε σχέση. Περίεργη μεν, σχέση δε. Τηλεφωνούσε τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, ρωτούσε για την υγεία μου, για τη δουλειά μου, για την οικογένειά μου, με έπαιρνε αγκαλιά τις νύχτες, με κοιτούσε όταν κοιμόμουν, μου έτριβε την πλάτη στο μπάνιο. Ο Στέλιος ερωτεύτηκε μια γυναίκα που δεν είχε γνωρίσει στ’ αλήθεια. Ίσως μάλιστα αυτός ήταν ο λόγος: Το μυστήριο, που δε ήταν μυστήριο, ήταν απλώς αδιαφορία. Όταν όμως μια γυναίκα δεν είναι ερωτευμένη, ο έρωτας του άντρα είναι καταπιεστικός. Υποθέτω το ίδιο συμβαίνει και αντίστροφα. Ήθελε να γνωρίσει τους φίλους μου, να πηγαίνουμε κινηματογράφο, για φαγητό, εκδρομές τα Σαββατοκύριακα.

Σ’ εμένα είχε ήδη αρχίσει να λείπει το άδειο κρεβάτι μου, που το αποζητούσα όλο και πιο συχνά. Και, δύο μήνες μετά την πρώτη μας νύχτα, είπα στο Στέλιο να μην ξανάρθει. Όχι γιατί δεν ήθελα έναν άντρα στο κρεβάτι μου. Επειδή δεν ήθελα έναν ερωτευμένο άντρα.

Νομίζω ότι πολύ πρόσφατα ήμουν εγώ ο «Στέλιος» σε μια «σχέση». Μόνο χωρίς το κομμάτι με τα «μεσάνυχτα» - ελπίζω.

Ο Στέλιος ξεροστάλιαζε κάτω από το σπίτι μου με τη μηχανή σχεδόν κάθε βράδυ για 20 μέρες. Μετά μάζεψε την αξιοπρέπειά του και εξαφανίστηκε από τη ζωή μου. Ευτυχώς, εγώ την έσωσα (την αξιοπρέπεια) από την πρώτη μέρα.

Καλά...

2008-03-23T16:57:00.002+02:00

... αυτό δεν το είδε κανείς;

(εκτός από 'σενα Διαστήματα, μη βαράς!)

Η ώρα είναι 6

2008-03-21T01:48:00.004+02:00

κι εσύ, ψάχνεις ακόμη να παρκάρεις.
οδηγός και κινηματογραφιστής: Νοέμβριος-
συγχωρήστε-μου-το-κούνημα

viewed best with sound support ;-)

My heart

2008-03-14T22:18:00.006+02:00

H lizz που λέγαμε. Τη γνώρισα πρόσφατα και σας τη συστήνω.
Από σήμερα ανεβάζω status (κατά facebook). Λοιπόν...
november has to not forget to breathe. In... out...

Παιχνιδάκι

2008-03-09T13:01:00.003+02:00

Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση της Τουλίπας και (αντι)γράφω:

(Στο απόσπασμα ο Κα, Τούρκος ποιητής και πολιτικός εξόριστος που έχει επιστρέψει στην Τουρκία, περιγράφει στον Λατζιβέρτ τί σκεφτόταν όταν ζούσε στη Γερμανία και εστίαζε την προσοχή του σε έναν Γερμανό, στο δρόμο).

«Αυτό που είχε σημασία, δεν ήταν οι δικές μου σκέψεις γι’ αυτόν – προσπαθούσα να φανταστώ τι σκεφτόταν εκείνος για ‘μένα, για να δω με τα δικά του μάτια την εμφάνισή μου, τα ρούχα μου, τις κινήσεις μου, την περπατησιά μου, την ιστορία μου, από πού ερχόμουν και πού πήγαινα, ποιος ήμουν. Ήταν πολύ δυσάρεστο αυτό το συναίσθημα, αλλά μου είχε γίνει συνήθεια. Όχι πως ένιωθα ταπεινωμένος, καταλάβαινα όμως γιατί ένιωθαν ταπεινωμένα τα αδέλφια μου…»

(Άντε, και λίγο ακόμη:)

«Τις πιο πολλές φορές δεν είναι ο Ευρωπαίος που μας περιφρονεί. Κοιτάζοντας εμείς αυτόν, περιφρονούμε τον εαυτό μας. Δε μεταναστεύουμε μόνο για να γλιτώσουμε από την τυραννία του σπιτιού μας, αλλά και για να φτάσουμε στα βάθη της ψυχής μας».

Ορχαν Παμούκ – «Χιόνι», Εκδόσεις Ωκεανίδα

Οι περισσότεροι έχετε παίξει, άρα όποιος θελει... παίρνει σκυτάλη!

Πάρε με μαζί σου

2008-03-09T02:56:00.002+02:00

Νομίζω πώς ακούω τον ήχο της φωνή σου
κάποτε χόρευα μαζί σου
κάτω απ' τον ήλιο τέτοιο φως
θυμάμαι πώς κοιτούσες, πώς...

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλοι, όλη μέρα

περάσαν τόσα καλοκαίρια
χωρίς να καταλάβω πώς
ανατινάζεται το φως
τις Κυριακές τα μεσημέρια

Πάρε με μαζί σου

Τι είδα στο συλλαλητήριο

2008-03-06T23:43:00.005+02:00

(αφού πήγα, να μην πω;)

Το έγραψα και στο blog του Γάτου. Το συλλαλητήριο (για τον Καρατζαφέρη μιλάμε, το άλλο ήταν «συγκέντρωση»), ήταν κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό, μαγικό, πολύ πολύ διασκεδαστικό, εντελώς στο πνεύμα των ημερών, σκέτο καρναβάλι. Αν διαλέξεις να το δεις έτσι. Αν το δεις αλλιώς, ήταν τρομακτικό και θα μπορούσα να πονοκεφαλιάζω με τις ώρες, όπως τότε που είχα δει την ταινία «Das Experiment» - όσοι δεν την είδατε, να τη δείτε, μην εξηγώ τώρα.

Γιατί διασκέδασα: Είδα μακεδονομάχους και αναρωτήθηκα από πού ξεπατίκωσαν οι «Μεγαλέξανδροι» τις στολές, είδα γιαγιάδες και παππούδες ντυμένους με παραδοσιακές μακεδονικές στολές να φωνάζουν πόλεμο, είδα ένα άλλο καρναβάλι που ντύθηκε στρατιώτης ή κάτι τέτοιο (συγχωρήστε μου την άγνοια των βαθμών στο στρατό), άκουσα να φωνάζουν από τα μεγάφωνα: «μαζευτείτε μπροστά από την εξέδρα, να φαινόμαστε πολλοί, είμαστε πολλοί, να το δουν και οι ξένοι…», είδα βουλευτές του κόμματος να αντιμετωπίζονται ως άλλοι «Σάκηδες», μόνο που στη θέση των έφηβων κοριτσιών είδα υπερήλικες κυρίες, είδα και τραγουδιστές (τον εξής έναν, που κάπου είπε ότι πρέπει να πάρουμε τα αεροπλάνα και να μπουκάρουμε)…

Τώρα που το ξαναφέρνω στο μυαλό μου, νομίζω πως περισσότερο τρόμαξα: Είδα πιτσιρικάδες να κυματίζουν ελληνικές σημαίες και να φωνάζουν ρατσιστικά συνθήματα. Είδα ένα κορίτσι, πιο μελαχρινό και από κατσιβέλα στο τέλος του καλοκαιριού, με χτυπημένο tattoo στο λαιμό της τη… σβάστικα (– και αναρωτήθηκα, τι θα μετρούσε περισσότερο αν τη μπαγλάρωναν νεοναζί στη Σκανδιναβία, το χρώμα του δέρματός της ή το τατουάζ της;), είδα μια ομάδα πιτσιρικάδων να μπαίνει στο χώρο του συλλαλητηρίου φορώντας μπουφάν συλλόγου ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ κάτι, και περικεφαλαίες και ξυρισμένα κεφάλι(ανάμεσά τους μια όμορφη, ξανθή πιτσιρίκα που τα μαλλιά της έπεφταν ως τη μέση της μέσα από την περικεφαλαία που φορούσε), είδα έναν γνωστό μου εκεί γύρω στα 23 που το ξέρω από μωρό να φωνάζει συνθήματα με τους φίλους του κι αυτός και μου δήλωσε: «Ξεγράφτηκα από τη ΔΑΠ, τώρα είμαι ανεξάρτητος». Χμμμ…

Είδα παρακμή, είδα περιθώριο. Και αυτή η εικόνα, δεν είναι η εικόνα της διεκδίκησης που θα θέλαμε. Είναι καρναβάλι και είναι κρίμα. Γιατί σήμερα στο Euronews είδα εικόνες από αυτό το καρναβάλι.

e - μερολόγιο

2008-02-29T01:19:00.002+02:00

Αγαπημένο μου e - μερολόγιο

(μου κάνει επίκαιρο και trendy)

Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά γιατί σε λίγη ώρα θα πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο. Ναι, φεύγω. Πάω να δω αγαπημένους φίλους και συγγενείς και να ξεναγήσω έναν ακόμη άνθρωπο στην αγαπημένη μου πόλη: την Πράγα. Την Ο. που θα έρθει μαζί μου και πολύ χαίρομαι που έρχεται γιατί είναι και γαμώ τα παιδιά και μόνη μου θα βαριόμουν λίγο. Όπως είδα πριν από λίγο στην πρόγνωση του καιρού και τις 3 μέρες θα ρίχνει καρέκλες. Δεν ξέρω αν θα έχω το κουράγιο να πάω και στο Brno, ελπίζω όμως να το βρω, γιατί θέλω να δω πολύ κόσμο.

Απόψε στη Θεσσαλονίκη κάτι "άτακτα παιδιά" έκαναν πάλι το κομμάτι τους και έβαλαν φωτιά σε κάδους Μητροπόλεως με Βογατσικού, πέταξαν και διάφορα στους αστυνομικούς. Soft η ιστορία φέτος, πέρυσι είχε περισσότετο πανικό. Λίγη ώρα νωρίτερα στην πλατεία Αριστοτέλους τραγουδούσαν και χόρευαν επειδή είναι Τσικνοπέμπτη και την ίδια ώρα, ο Αλαβάνος μιλούσε για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Κάθε φορά που τον βλέπω αυτόν τον τύπο, μου λέει κάτι άλλο. Σήμερα, για παράδειγμα, μου είπε ότι "είναι κοντά" με πολλούς στο ΠΑΣΟΚ που θέλουν ισχυρά δημόσια πανεπιστήμια, αλλά όχι με την ηγεσία που τα θέλει ιδιωτικά. Κάτι τέτοιο είπε χθες και ο Αλέξης στην Καβάλα. Είχε ενδιαφέρον η ομιλία του καθηγητή Λαμπρανίδη, που είπε άντερα για το Παν. Μακ, ιδιαίτερα για το τμήμα της Νάουσας. Μη με βάλεις τώρα να τα πω, είναι αργά και μετά τα μεσάνυχτα δεν ασχολούμαι μ' αυτά. Όταν επιστρέψω.

Έλεγα για την Τσικνοπέμπτη. ΜΙΣΩ την Τσικνοπέμπτη. Ευτυχώς που δούλευα και τώρα φεύγω και μπορώ χωρίς τύψεις να αρνηθώ τις προσκλήσεις να φορέσω μάσκα και να παραστώ σε πάρτιΖ. Επίσης, απεχθάνομαι την "καρναβαλική" μουσική. (Γκρίνια... ΧαχΑαχα... όπως λέει κι ένας αγαπημένος φίλος, "θα γεράσω μόνος μου και θα κλωτσάω τα παιδάκια που θα παίζουν μπάλα μπροστά στο σπίτι μου"! Γεια σου Δημήτρη).

Αυτά τα λίγα απόψε, ώρα να ετοιμάσω βαλίτσα. Θα τα πούμε από Δευτέρα, που θα επιστρέψω ημιλιπόθυμη από την εξάντληση, αφού η CSA το βρίσκει απολύτως λογικό να πετάει από Θεσσαλονίκη στις 5 το πρωί και από Πράγα στις 02.00 (ή 03.00, δε θυμάμαι).

Τι θέλεις να σου φέρω;

Για πάντα

2008-02-27T13:58:00.003+02:00

Τρόμαξες;

Ημερολόγιο - ΙΙ -

2008-02-24T23:26:00.004+02:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

(είδες αναβάθμιση μέσα σε λίγες μέρες;)

Πρέπει να σου πω ότι αυτό το Σαββατοκύριακο δεν ήταν από τα καλύτερά μου. Το Σάββατο το πρωί έφυγα όσο μπορούσα πιο νωρίς από το άδειο σπίτι μου και πήρα τους δρόμους. Το πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας, το έκανα στον καλύτερό μου φίλο. Τον πατέρα μου.

Θέλω στο σημείο αυτό να σου πω ότι ο Μίλτος (ο πατέρας μου), είναι ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει ακριβώς πώς αισθάνομαι πριν ανοίξω το στόμα μου και που δε θα μου πει αυτό που θέλω να ακούσω, αλλά την αλήθεια. Επίσης, η κουβέντα μαζί του με κάνει πάντα να νιώσω καλύτερα γιατί ξέρει τί χρειάζομαι: λίγο ντάντεμα, να γκρινιάξω και να με πάρει μια αγκαλιά, να μου πει πως όλα θα πάνε καλά και πώς έχω ανθρώπους δίπλα μου που μ’αγαπάνε.

Χθες το απόγευμα λοιπόν, που τον είδα, ο Μίλτος με μάλωσε που δεν παίρνω τακτικά τα φάρμακα που μου έγραψε και επίσης μου είπε να συνέλθω γιατί η κακή ψυχολογική μου κατάσταση φαίνεται από χιλιόμετρα και «κανείς δε θα σε λυπηθεί επειδή είσαι μυξιάρα και μίζερη, κοίτα να συνέλθεις και θα δεις, με καλή ψυχολογία θα πετύχεις πολύ περισσότερα». Μετά έφυγε, γύρισε στη γυναίκα του και το καινούργιο αδερφάκι μου (δε σου έχω πει, έγινα μεγάλη αδερφή...)

Πήρα την αγκαλιά μου και την επιβεβαίωση ότι είμαι η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο και πήγα στη μαμά μου, η οποία μου μαγείρεψε θεϊκό φαγητό, μου είπε να τρώω γιατί αδυνάτισα και μετά με έδιωξε γιατί περίμενε τον αγαπημένο της.

Καθώς οδηγούσα πίσω στη Θεσσαλονίκη και στο άδειο σπίτι μου, έριχνα κλεφτές ματιές από τον καθρέφτη στο φεγγάρι, που ήταν μισοκρυμμένο πίσω από τα σύννεφα.

Πότε, ρε γαμώτο, θα περάσει ο πόνος;

Έκλειψη

2008-02-22T19:16:00.009+02:00

Περίληψη: Τη νύχτα της έκλειψης, μια μαύρη γάτα έκοψε το δρόμο μου και την πάτησα. Πόσα χρόνια γρουσουζιά;

Το περιστατικό συνέβη προχθές, περίπου 40 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Οδηγούσα από τη δουλειά στο σπίτι, πτώμα φυσικά, στην κούραση. Αν και ο δρόμος ήταν άδειος, το… καραβάνι των 4 αυτοκινήτων που κινούμασταν στη Λαμπράκη λίγο πριν την Κατσιμίδη, οδηγούσε ένα αυτοκίνητο, που, αν ήταν καθαρό, μπορεί και να ήταν μαύρο. Το δικό μου.

Το φεγγάρι ήταν εντυπωσιακό, κρεμόταν απέναντί μου γεμάτο και σε λίγη ώρα θα άρχιζε να «ματώνει». Η lizz wright στο cd player τα ‘σπαγε στο νέο της άλμπουμ. Καθώς πλησίαζα, το φανάρι της Κατσιμίδη άναψε πράσινο και άρχισα να επιταχύνω.

Πετάχτηκε από το πουθενά και καρφώθηκε κάτω από τις ρόδες μου. Ένιωσα το αυτοκίνητο να ανασηκώνεται καθώς η μπροστινή δεξιά ρόδα πέρασε από πάνω της. Ακόμη ακούω το ουρλιαχτό της. Μόλις είχα προλάβει να τη δω. Ήταν μαύρη, κατάμαυρη. Πλακώθηκα στα φρένα, κοκάλωσα το αυτοκίνητο, αλλά ήταν αργά. Ένα πράσινο αυτοκίνητο καρφώθηκε στον προφυλακτήρα μου. Πριν προλάβω να ανοίξω την πόρτα, την είδα από τον καθρέφτη να πηδάει στον αέρα, να κουλουριάζεται και να φεύγει από εκεί που ήρθε, κλαίγοντας και κουτσαίνοντας.

Αντανακλαστικά έβαλα τα κλάματα και, μπροστά στους έκπληκτους οδηγούς των υπόλοιπων τριών αυτοκινήτων, μονολογούσα κλαίγοντας… «συγγνώμη γατούλα, συγγνώμη... δεν το ήθελα».

Ελπίζω να μην πήρα ούτε μια από τις επτά ψυχές σου.

Σοκολατόπιτα

2008-02-22T01:57:00.003+02:00

«Ενημερώνω επίσημα όλες εσάς τις θεές, μάγισσες, καφετζούδες, αστρολόγες, χαρτορίχτρες, ότι την Κυριακή, στις 6+ θα πραγματοποιηθεί στη (διεύθυνση) το πολυαναμενόμενο mystique meeting».

Το SMS ήταν σαφές και καθώς ανήκω σε μία από τις κατηγορίες (φφφ... δεν έπρεπε καν να αναρωτηθείς. Αυτή της θεάς) αλλά, αν δεχτούμε το αξίωμα ότι όλες οι γυναίκες είναι μάγισσες, και μιας δεύτερης, ανταποκρίθηκα με θέρμη.

Οι υπόλοιπες συμμετέχουσες βέβαια είχαν όλες από μια πιο χρήσιμη για τη βραδιά ιδιότητα: καφετζούδες, χαρτορίχτρες, αστρολόγες κλπ.

Πρέπει να πω ότι ήταν μια από τις πιο ξεκαρδιστικές βραδιές που θυμάμαι, με ωραία κρασιά, φιλότιμες προσπάθειες για... μυστικισμό, τρελό γέλιο και πολύ girls’ talk.

Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο όμως, είναι η καταπληκτική, υπέροχη, ανυπέρβλητη, σ ο κ ο λ α τ ό π ι τ α , που έφερε μια από τις συμμετέχουσες – φίλες. Δεν έχω συγκρατήσει τις λεπτομέρειες για το ζαχαροπλαστείο στην Ανθέων που διαθέτει αυτή την αμαρτία σε ταψί και θα προσπαθήσω να αποφύγω να μάθω όμως, αν βρεθείτε ποτέ μπροστά σε μία, μη θυμηθείτε το savoir vivre. Βάλτε τη στη μέση, αρπάξτε κουταλάκια και... ο,τι προλάβετε!

Ημερολόγιο - Ι -

2008-02-19T22:51:00.003+02:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

(ναι, εγκαινιάζω νέα στήλη)

σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα. Τα μάτια μου άνοιξαν τα ξημερώματα, μιάμιση ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό όταν μου συνέβαινε παλιά το χαιρόμουν πάρα πολύ, γιατί είχα χρόνο ακόμη να κοιμηθώ. Τελευταία όμως δε χαίρομαι ιδιαίτερα, γιατί αν ανοίξει το μάτι, δεν ξανακλείνει με τίποτα και όταν είμαι στο κρεβάτι, δεν κοιμάμαι και δεν έχω κάτι να κάνω (χμμμ), σκέφτομαι.

Βέβαια, για το χάλι μου πιθανότατα ευθύνεται το club pizza που μοιράστηκα με τον αγαπητό συνάδελφο Βαγγέλη νυχτιάτικα και που με είχε όλη τη νύχτα να πηγαινοέρχομαι για νερό στην κουζίνα. Σε μια από αυτές τις επιδρομές, χτύπησα το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού μου στην παπουτσοθήκη τόσο δυνατά, που νόμισα ότι έσπασε - και επιπλέον τρόμαξα ότι χάλασε το πεντικιούρ. Καθώς λοιπόν η καλή μέρα από τη νύχτα φαίνεται, κάθιδρη από τον πυρετό της νύχτας (τον κανονικό, αυτόν με τα θερμόμετρα, τους άλλους τους ξεχνάμε μέχρι νεωτέρας), μπήκα στο ντους. Αυτή ήταν, όπως αποδείχτηκε, η καλύτερη στιγμή.

Πήρα την αντιβίωσή μου, το σιρόπι μου, κάτι βιταμίνες και μια χούφτα αντιπυρετικά και ξεκίνησα για τη δουλειά. Η θεία (νομίζω ότι ο επιθετικός προσδιορισμός δε γράφεται με κεφαλαίο) Δίκη, που όλα τα βλέπει (κι αυτή), αποφάσισε ότι είμαι τεράστιο γαϊδούρι που κατεβαίνω στο κέντρο με το αυτοκίνητο και, πριν προλάβω να της εξηγήσω ότι την ώρα που τελειώνω τη δουλειά τα λεωφορεία έχουν πάει στους σταθμούς και οι οδηγοί κοιμούνται, έκανε μάγια και το αυτοκίνητο δεν έπαιρνε μπροστά για ένα ολόκληρο δεκάλεπτο. Γι' αυτό βέβαια ίσως φταίει ότι έπρεπε να έχω κάνει σέρβις πριν από 7.000 χιλιόμετρα, αλλά είχα αλλού το μυαλό μου - και τι κατάλαβα;

Επειδή φλυαρώ και τί φταίει ο καημένος ο κόσμος να διαβάζει real time μια ολόκληρη μέρα, θα σου πω μόνο ότι η ώρα είναι 22.47, είμαι ακόμη στη δουλειά, νομίζω ότι έχω εθιστεί στα φάρμακα και πολύ φοβάμαι ότι θα πάω σαν εκείνον τον ηθοποιό που έβλεπα τις προάλλες στο CNN που τον βρήκαν ανάσκελα στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν. Και δεν είναι καθόλου σικ να με βρουν ανάσκελα στο διαμέρισμά μου στην Τούμπα και μάλιστα από υπερβολική δόση αντιπυρετικού.

Σε φιλώ γλυκά (οποία κατάντια)

Νοέμβριος

Επιθυμίες

2008-02-14T23:39:00.000+02:00

ΘΕΛΩ

Να γλιστρήσω το χέρι μου στο δικό σου όταν περπατάμε

Να ακουμπήσω το κεφάλι μου στον ώμο σου πριν κοιμηθούμε

Να με σκεφτείς και να χαμογελάσεις

Να μου το πεις

ΞΕΡΩ

Είμαι κακομαθημένη

Και επιμένω.

Υποπτεύομαι ότι αυτή τη φορά δε θα γίνει το δικό μου. Και άντε πάλι μπόρες το Νοέμβριο.

Not I

2008-02-08T20:22:00.001+02:00

Δε γράφουμε που δε γράφουμε, ας ακούσουμε κανένα τραγουδάκι. Τίποτα δεν είναι τυχαίο ;-)

Big Girls

2008-01-26T22:26:00.000+02:00

Still November

2008-01-21T14:59:00.000+02:00

Ο Διαστήματας με τη γκρίνια του έχει εν μέρει δίκιο. Χώθηκα στο facebook. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που σταμάτησα να γράφω συχνά ως Νοέμβριος. Ο Νοέμβριος είναι πάντα εδώ, είναι μέσα μου, ακόμη κι αν το όνομα μου και η φάτσα μου φιγουράρουν φαρδιά – πλατιά στο facebook ή στο myspace ή όπου αλλού επωνύμως στο διαδίκτυο.

Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή χωρίζεται πάλι στη μέση. Το πρώτο μισό της μισής μου αλήθειας είναι ότι δουλεύω τόσες πολλές ώρες, που το ίντερνετ είναι πια για εμένα σημαντικό μέσο επικοινωνίας με φίλους και γνωστούς. Δεν είναι μόνο το e-mail που θα στείλεις και θα περιμένεις κάποια στιγμή να απαντήσουν. Είναι ότι νιώθεις πως, την ώρα που εσύ ξοδεύεις τη ζωή σου δουλεύοντας και είσαι online, κάνουν κι άλλοι το ίδιο και δεν είσαι μόνος σου.

Το δεύτερο μισό της μισής αλήθειας μου είναι ότι, όπως φαίνεται κι από τα κείμενα των προηγούμενων μηνών, στη ζωή μου έχουν έρθει τα πάνω κάτω μετά τον Αύγουστο. Αυτός δεν είναι λόγος για να σταματήσεις να γράφεις. Το αντίθετο. Είναι λόγος να γράφεις, συνέχεια και πολύ. Όμως φοβάμαι ότι αυτά που ενδεχομένως θα έγραφα σε αυτή την περίοδο της ζωής μου, θα ήθελα να τα σβήσω αργότερα.

Σιχαίνομαι τη συναισθηματική μου φόρτιση και το χαζοευαίσθητο μωρό που έχω γίνει. Μισώ να μην αισθάνομαι δυνατή και ξέρω ότι το μισούν και οι γύρω μου.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το σύννεφο δεν έφυγε ακόμη πάνω από το κεφάλι μου και βρέχει πιο δυνατά από ποτέ. Αλλά, του πούστη, οι μπόρες, ακόμη και οι καταιγίδες, οι τροπικές, περνάνε, έτσι δεν είναι; Και νομίζω ότι η δική μου, προσωπική καταιγίδα, είναι στο τέλος της!

;-)

Οι φυλές της νύχτας - V – Ο μπάρμαν

2008-01-01T20:18:00.000+02:00

Είναι το όνειρο κάθε έφηβου κοριτσιού. Να την προσέξει ο μπάρμαν! Ο οποίος είναι ψηλός, διαβολεμένα ωραίος με αλαζονικό βλέμμα και όμορφα μακριά χέρια. Ή πάντως έτσι τον βλέπουν. Τις κοιτάζει υποτιμητικά και, μόνο αν είναι καμιά λίγο πιο προχωρημένη και απαραιτήτως όμορφη της χαρίζει ένα χαμόγελο. Όσο πιο in το μαγαζί, τόσο πιο περιζήτητος μεταξύ εφήβων ο μπάρμαν.

Μέχρι που τα κορίτσια γίνονται φοιτήτριες και ο μπάρμαν χάνει λίγη από την λάμψη του. Είναι πια πιο προσεγγίσιμος, πιο ομιλητικός, πιο χαμογελαστός και λιγότερο «είδωλο». Είναι ο ωραίος γκόμενος στο μπαρ, που κερνάει τα σφηνάκια. Μιλάει για τη νύχτα που την ξέρει καλά, σαν ναυτικός που ξέρει τη θάλασσα και λέει ιστορίες, που αφορούν κυρίως ωραίες γκόμενες –κατά κανόνα μεγαλύτερές του- που τον ήθελαν κολασμένα και τους έκανε τη χάρη μια νύχτα που έβρεχε μονότονα.

Και όταν τα κορίτσια κλείσουν τα 26, ο μπάρμαν είναι ένας τύπος ο οποίος στα 30 του δεν έχει καταφέρει να κάνει τίποτα άλλο από το να δουλεύει στο μπαρ και να φτιάχνει ποτά. Πρόσφατα έμαθε και κανα- δυο κοκτέιλ με μυστήρια ονόματα για να πουλάει μούρη. Ωραίος γκόμενος, αλλά «πολύ γυμναστήριο ρε παιδί μου, κόψε λίγο τα βάρη, θα χάσεις από αλλού». Όχι φίλε, δε θα σταθείς τυχερός απόψε.

Για τις γυναίκες μετά τα 30, ο μπαρμαν είναι ο τύπος που θα σερβίρει το ποτό στο μπαρ. Σε πολύ μεγάλες μοναξιές, μπορεί να του ρίξουν μια ματιά (γιατί δεύτερη δε θα χρειαστεί), να τον συνοδεύσουν στο σπίτι του και να φύγουν το πρωί χωρίς να αφήσουν τηλέφωνο.

Αυτός ο κανόνας έχει λαμπρές εξαιρέσεις, όλους τους φίλους μου μπάρμεν σε μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, που είναι και γαμώ τα παιδιά και ξέρουν κι άλλα κοκτέιλς εκτός από το μοχίτο και το μανχάταν. Στην υγειά σας Γιώργο, Στέφανε, Κώστα, Στέλιο! No hard feelings, huh?

The ring

2007-12-17T18:24:00.000+02:00

- Το δαχτυλίδι να το κρατήσω;

- Εμένα, μπορείς να με κρατήσεις;

- ...

Τρίλημμα

2007-11-25T22:25:00.000+02:00

Νομίζω ότι περνάω την κρίση της μέσης ηλικίας λίγο πριν τα 30 μου. Ή μήπως είναι η κρίση των 30; Μα, δεν είμαι καν 30. Του χρόνου θα γίνω. Όπως και να ‘χει περνάω μια φάση που είναι βασανιστική. Είμαι έτοιμη να δώσω μια, να τα γκρεμίσω όλα και να αρχίσω από την αρχή. Νιώθω το αίμα πάλι να κυλάει στις φλέβες μου στην προοπτική της μετακόμισης. Της μετακίνησης. Της κίνησης. Επιτέλους λίγη κίνηση!

Έντεκα χρόνια μετά, πιάσαμε ταβάνι σε αυτή την πόλη. Τι άλλο να κάνεις; Τι άλλο σε κρατάει; Και τι σε διώχνει. Όλα αυτά ζυγίζεις. Α, και τι θέλεις. Κυρίως το τι θέλεις.

Τι σε κρατάει: Είσαι καλή στη δουλειά σου. Σε εμπιστεύονται και σε θέλουν, τα πας καλά, τα λεφτά που παίρνεις είναι ονειρεμένα.

Τι άλλο να κάνεις: Τίποτα. Να περιμένεις δέκα χρόνια να γίνεις προϊσταμένη/διευθύντρια. Το θέλεις αυτό; Όχι.

Τι σε διώχνει; Ο εαυτός σου. Οι προσωπικοί σου δαίμονες. Αυτά που δε μπορείς να αντιμετωπίσεις κατάματα. Η αλήθεια, που την είδες πρόσφατα γυμνή μπροστά σου και ήταν άσχημη και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια άσχημη γύμνια, που δεν είναι ερεθιστική ούτε καν προκλητική. Που είναι απωθητική.

Τι θέλεις; Να μη σκέφτεσαι. Να βρεις πάλι έναν στόχο, έναν προσανατολισμό. Να συνεχίσεις να έχεις στόχο, γιατί στην πορεία τον έχασες.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Το ρίσκο. Δίνεις μια, τα διαλύεις όλα, ΟΛΑ. Αρχίζεις από την αρχή, από το μηδέν. Καλά, όχι από το μηδέν, από το +1. Αλλά είσαι στο +5 και μπορείς να φτάσεις στο +6 από εδώ που είσαι. Ποτέ όμως στο +10. Ξεκινάς λοιπόν πάλι από το +1, αλλά δίνεις στον εαυτό σου την προοπτική του +10, έστω του +9. Μπορεί να μην το φτάσεις ποτέ. Μπορεί να μη φτάσεις ποτέ ούτε στο +5 που είσαι τώρα. (λες;). Αλλά μπορεί και να φτάσεις.

Μήπως το βάζεις στα πόδια; Μήπως είναι καιρός; Και γιατί αυτό το κείμενο έχει τον τίτλο τρίλημμα;

Μα, τι Νοέμβριος!

2007-11-19T20:21:00.000+02:00

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στα τέλη Αυγούστου. Καθόμουν στο πίσω κάθισμα ενός κόκκινου Peugeot 106, παλιού και γεμάτου άμμο. Δίπλα μου καθόταν η Ν., οδηγούσε η Ο., συνοδηγός ο Γ. Τα Χανιά ήταν πανέμορφα εκείνες τις μέρες, αλλά πάλι υποθέτω ότι τα Χανιά είναι πανέμορφα όλες τις μέρες, πολλώ δε μάλλον, τις τελευταίες του καλοκαιριού.

Το ραδιόφωνο έπαιζε ένα τραγούδι που δεν ξέρω καθόλου ποιος είναι τίτλος του και ποιος το τραγουδάει αλλά οι στίχοι είναι κάπως έτσι: «She’s just sixteen years old, leave her alone, they say... ... but I want you to know, if I could fly, I’d pick you up...», κλπ, κλπ. Δε θυμάμαι ποια από τις τρεις μας έριξε την ερώτηση, αλλά έπεσε σαν σπίρτο σε γκαζάκι: «Κορίτσια, θυμάστε τότε που ήμασταν 15, 16 χρονών που ήταν της μόδας κάτι μπαλάντες αυτού του στιλ και τις ακούγαμε αργά το βράδυ στα ραδιόφωνα και σκεφτόμασταν αυτόν που αγαπούσαμε; Και έγινε της κολάσεως. Αρχίσαμε να τραγουδάμε white snake, scorpions, roxette, take that, και τραγούδια «lady», «I just called to say I love you”, «I can’t live without you» και φυσικά, Air Supply: «I’m all out of love, I can’t live without you, I know you were right, believing for so long...» και «Lost in love and I don’t know much...». Τραγουδούσαμε δε, τόσο δυνατά, που καημένος ο Γ., ο ίδιος μόλις 16 χρονών, πρέπει να τρομοκρατήθηκε, γιατί αφού σταμάτησε να γελάει και άκουσε κανά δυό γαλλικά που δεν κατανοούσε τα μεγάλα τα κορίτσια, λούφαξε στο κάθισμά του και υπέμενε στωικά το μαρτύριο. Η βραδιά κατέληξε τόσο όμορφα, όσο είχε αρχίσει, όπως κάθε βράδυ εκείνα τα 24ωρα στην Κρήτη.

Το θυμήθηκα σήμερα, που άκουσα τυχαία ένα από αυτά τα τραγουδια και έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει for a change. Όχι ότι θέλω να είναι όλες μου οι μέρες έτσι. Τον "μάτιασα" όμως τον φετινό Νοέμβριο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Βέβαια, μετά τις μπόρες έρχονται καλύτερες μέρες, καθαρές, χωρίς ίχνος σκόνης και φρέσκες, δροσερές, τέτοιες που κάνουν τα μάγουλα και τις μύτες να κοκκινίζουν και γεμίζουν τα πνευμόνια υγιή (ναι, υγιή θέλω να πω, όχι υγιεινό), κρύο αέρα. Αυτός ο Νοέμβριος όμως το παράκανε με τη βροχή. Κατέβασε λάσπη, παρέσυρε στάχτη.

Κι άντε τώρα να καθαρίσεις.

Τέλος Εποχής

2007-11-05T13:52:00.000+02:00

Αγαπώ το Νοέμβριο.

Ξέρω ότι πάντα θα μου φέρει κάτι σημαντικό.

Φέτος μου έφερε κάτι που, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν, το ήξερα.

Και, την Πέμπτη, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, θα γιορτάσω γενέθλια μόνη μου.

November Rain

2007-11-01T12:06:00.000+02:00

Καλό Νοέμβριο να έχουμε ;-)

nothing lasts forever

Τι έμαθα ένα απόγευμα στο γήπεδο.

2007-10-23T10:58:00.000+02:00

Θα αρχίσω με την κατακλείδα (δικό μου είναι το κείμενο, ο,τι θέλω, κάνω): Όσο καλά κι αν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, όσα χρόνια κι αν είμαστε φίλοι/ ζευγάρι/ παντρεμένοι/ με 8 παιδιά, είναι μια πτυχή του χαρακτήρα του που δεν την ξέρουμε. Η πλευρά «φίλαθλος στο γήπεδο». Ένας άντρας, όταν πάει στο γήπεδο, είναι ένας άλλος άντρας. Σίγουρα πράγματα. Διαπιστωμένα, σας λέω!!! Πάμε τώρα:

Έμαθα για τα συνθήματα:

- ότι ένα σουξέ, διανθισμένο με ευφάνταστους στίχους μπορεί να μετατραπεί σε πρώτης τάξεως σύνθημα

- Τα τύμπανα του πολέμου κρούει τόπλες εκπαιδευμένος φίλαθλος με κασκόλ της ομάδας. Γύρω του, δεκάδες οπαδοί γυμνάζουν τρικέφαλο με επαναλαμβανόμενη κίνηση λυγίζω – τεντώνω γόνατα (θυμήσου την άσκηση για hips, στο αερόμπικ, αλλά με κλειστά πόδια).

- Οι στίχοι των jingles συνθημάτων περιλαμβάνουν συγκεκριμένες λέξεις – κλειδιά και αναφέρονται κυρίως στα γεννητικά όργανα, α. Φιλάθλων άλλων ομάδων, β. Των στενών και μακρινών συγγενών τους καθώς επίσης σε σεξουαλικές πράξεις, κατά προτίμηση παρά φύσει ή στοματικές που πράττουν οι ίδιοι στους φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας ή στους συγγενείς τους. (... «και της μαμά σας το μ****», κ.ο.κ.).

- Οι κερκίδες ενίοτε κάνουν διάλογο μεταξύ τους – επίσης ευφάνταστο: - Ποιος γ****ται; και ακολουθεί απάντηση αυτονόητη.

- Μπορεί ο αγώνας να αφορά δύο ομάδες, αλλά οι φίλαθλοι δεν αφήνουν κανέναν παραπονεμένο: Αφιερώνουν συνθήματα και στους οπαδούς των υπολοίπων ομάδων προκαταβολικά και κάνουν και πρόβα έτσι για τους άλλους αγώνες. (Γίνεται πάντα μίνι αφιέρωμα στις ομάδες της Αθήνας και ιδιαίτερα του Πειραιά).

- Ρωτώντας έμαθα ότι υπάρχει επιτροπή (συνθέτης, στιχουργός και τύμπανο) οι οποίοι συνεδριάζουν τακτικά και μελετούν τα συνθήματα των αντιπάλων ενώ συνθέτουν τα δικά τους κομμάτια.

- Κατά περίπτωση καταφέρονται εναντίον συγκεκριμένων παικτών, ο οποίος θα πρέπει να ασφαλίσει τους συγγενείς του, σε περίπτωση που πιάνει έστω και το 1% αυτών που τους εύχεται η κερκίδα. Αυτό μπορεί να αφορά και παίκτη της ομάδας που υποστηρίζουν.

Για τα λοιπά:

- Πολλοί άντρες φαίνονται κανονικοί άνθρωποι, αλλά δεν είναι. Όταν αρχίζει ο αγώνας, κάτι παθαίνουν, γυαλίζει το μάτι τους και αλλάζει το λεξιλόγιό τους, το οποίο συναγωνίζεται εκείνο της κερκίδας.

- Όπου κι αν κάθεσαι, όσο προσεκτικά κι αν το έχεις σχεδιάσει, πάντα θα βρεθεί κάποιος δίπλα σου, πάνω από το σβέρκο σου, που θα ξεφωνίζει μέσα στο αφτί σου και θα έχει εμμονή με συγκεκριμένο παίκτη. Εγώ για παράδειγμα άκουγα επί 90 λεπτά στη διαπασών: (όνομα παίκτη) της μαμάκας σου, (όνομα παίκτη) η μανούλα σου γ*******. Χρήζει ψυχιάτρου η συμπεριφορά, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

- Οι ποδοσφαιριστές είναι άσχημοι άντρες, Το λέω μετά λόγου γνώσεως, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν βλέπονται. Καλοί οι κοιλιακοί, αλλά, καλό μου, πώς είσαι έτσι; Επαναλαμβάνω, υπάρχουν εξαιρέσεις. Αν είσαι τυχερή, οι εξαιρέσεις αλλάζουν μπλούζα μπροστά στα μάτια σου.

Όλα αυτά τα έμαθα την Κυριακή, όταν πήρα τον καλομαθημένο πισινό μου και πήγα στο Χαριλάου. Από τα δερμάτινα καθισματάκια στις σουίτες, όλα φάνταζαν ονειρεμένα. Καφεδάκια, μπουφές, καλή θέα στο γήπεδο, τηλεόραση για να βλέπεις τις φάσεις, βόλτα στα δημοσιογραφικά, χαβαλές, κόσμος που δεν φαινόταν σα να κατέβηκε από τον πλανήτη Άρη (όχι τον κόκκινο, τον κιτρινόμαυρο). Και μετά άρχισε ο αγώνας...

Θα μπορούσα να γράφω επί ώρες. Προς το παρόν έχω να δηλώσω:

Εξακολουθώ να μην ξέρω τι είναι το οφ σάιντ.

Λές;

2007-10-19T21:38:00.000+02:00

Λες: Ώρες ώρες απορώ τι δουλειά έχουμε μαζί εμείς οι δύο. Δεν έχουμε τίποτα κοινό!

Λέω: ... λές;

Σε κοιτάζω

Reunion

2007-10-11T14:30:00.000+02:00

Αρχές του 2000, φοιτήτρια ούσα, έπιασα την πρώτη μου δουλειά. Βαριόμουν τη φοιτητική ζωή, δε μου άρεσε τότε, δεν την αναπολώ σήμερα. Είχα μοιράσει το φτωχό μου βιογραφικό στις επιχειρήσεις τις σχετικές με το αντικείμενο που είχα επιλέξει να σπουδάσω και δεν περίμενα τίποτα. Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν με ειδοποίησαν από την πρώτη και καλύτερη επιλογή μου, ότι θα με δεχτούν και πολύ περισσότερο, όχι για πρακτική, αλλά με μικρό μισθό. Ήμουν τυχερή γιατί άρχιζε τότε μια προσπάθεια της επιχείρησης να προσεγγίσει νεανικό κοινό μέσα από φρέσκες ιδέες και φρέσκους ανθρώπους. Σε εκείνη την εταιρία, έμεινα συνολικά τέσσερα χρόνια ενώ παράλληλα ελίχθηκα σε άλλες.

Στα τέσσερα εκείνα χρόνια μέσα στο γραφείο γράφτηκαν πολλές ιστορίες. Δέκα νέοι άνθρωποι, στο ξεκίνημά τους, έχουμε μέχρι σήμερα και για πάντα, έναν κοινό παρονομαστή. Ένα τμήμα της επαγγελματικής και προσωπικής μας ιστορίας, γράφτηκε μέσα σε εκείνους τους τοίχους, με σκηνικό και σημείο αναφοράς αυτόν το χώρο. Ιστορίες ανταγωνισμού, φιλίας, βαθιάς φιλίας, έρωτα, μεγάλου έρωτα, αγάπης, ζήλιας, απώλειας, μίσους. Δημιουργήθηκαν σχέσεις, γράφτηκαν χωρισμοί, γάμοι, παιδιά για ορισμένους, μεταγραφές, απολύσεις, παράνομοι έρωτες, κόντρες. Αν είχαν ψυχή οι τοίχοι αυτού του γραφείου θα μπορούσαν να γράψουν ένα περιεκτικό βιβλίο για τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη κι ένα –πολύ ενδιαφέρον- σήριαλ.

Ο πυρήνας εκείνης της ομάδας διαλύθηκε προς το τέλος του 2003 και λίγο αργότερα. Οι περισσότεροι κάναμε το επόμενο επαγγελματικό βήμα σταθερά μπροστά, άλλοι εγκατέλειψαν το επάγγελμα, άλλοι την πόλη.

Πριν από λίγες ημέρες επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα διαζύγιο, ένα μέλος εκείνης της παρέας, που ήταν τότε και η ψυχή της. Και οργάνωσε μια επανασύνδεση. Βρεθήκαμε, μόνο οι γυναίκες της παρέας (που ήμασταν και πλειοψηφία) σκαστές οι περισσότερες από τη δουλειά, με την ψυχή στο στόμα, στο roof garden του Electra Palace. Και παρατήρησα για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στο reunion του σχολείου, όπου ήταν και πιο χαρακτηριστικό) ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο,τι κι αν έχει συμβεί στη ζωή τους, το είναι τους παραμένει το ίδιο. Άλλες παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, πήραν διαζύγιο, εξελίχθηκαν επαγγελματικά άλλες όχι. Όταν όμως βρισκόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι μεταξύ μας, ο καθένας παίρνει τη θέση που είχε τότε: Η ψυχή της παρέας, η σνομπ, η χαζούλα, η χαμογελαστή, η πολυλογού, η «έξυπνη», η ήσυχη κ.ο.κ. Τελικά, το ποιοι είμαστε είναι –και – θέμα αλληλεπίδρασης. Και, ναι. Οι αλλαγές στο περιβάλλον μας, επιβάλλουν πολλές φορές αλλαγές και στους ανθρώπους μας. Ακόμη και αντικαταστάσεις. Όχι σε όλους. Σε ορισμένους όμως σίγουρα.

Δεν αναπολώ. Απλώς θυμάμαι.

Τί έμαθα την εβδομάδα που πέρασε

2007-10-08T13:31:00.000+02:00

... μεταξύ πλατείας ΧΑΝΘ και Αριστοτέλους:

- Είναι πια κανόνας: Βρέχει μόνο όταν φοράω άσπρο παντελόνι!

- New entry μπαράκι χαμηλά στην Παύλου Μελά (με θέα Λευκό Πύργο) και υπό την επωνυμία london (ναι, με μικρό) κάτι. Μουσική που ξεφεύγει από τις νυχτερινές playlistis, ενδιαφέρουσες φατσούλες μεταξύ του προσωπικού και των θαμώνων, καθαρά ποτά (ελπίζω όχι μόνο στα εγκαίνια).

- Το πρωί, ως τις εννιά, στο κέντρο έχει άφθονες θέσεις πάρκινγκ. Προλάβετε!

- Τα βραδάκια το μαύρο φοριέται πολύ – και μου αρέσει!

- Το επαλήθευσα: Ορισμένοι άνθρωποι το θέλουν το φτύσιμο τους για να στρώσουν χαρακτήρα (και δε μιλάω για γκόμενους).

- Δεν έχει καλύτερο από έναν καφέ (έστω βιαστικό) για catching up με φίλη στο Ciel, στην Αριστοτέλους υπό λιακάδα. Παίζει και φρέσκο παγωτό. (Ναι, για σένα λέω).

- Αν παρκάρεις στην Αλεξάνδρου Σβώλου και πας μετά τα μεσάνυχτα να πάρεις το αυτοκίνητό σου και να πας σπίτι σου, οπλίσου με υπομονή: Κατά κανόνα σε κλείνουν και δεν αφήνουν τηλέφωνο, την ώρα που διασκεδάζουν σε παρακείμενα μπαράκια. Συμβουλή: πιες ένα ποτό με τους αγνώστους που σου το προτείνουν, να πάνε τα φαρμάκια κάτω – και να μην το κάνεις το φονικό.

- Το ρολόι – κήπος στην Αριστοτέλους δείχνει σωστά την ώρα (φωτό).

- Και η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας (και εκτός γεωγραφικού περιορισμού): Το ΑΤΜ της Πειραιώς (Τσιμισκή με Δραγούμη) κάθε μεσημέρι στις 12 συντηρείται για ένα εικοσάλεπτο.

Breeze of change

2007-09-30T18:39:00.000+02:00

Είναι κάτι μέρες τώρα. Το στομάχι μου κόμπος, δεν κατεβαίνει τίποτα. Το μυαλό (ΚΑΙ το μυαλό) μου τρέχει σε δρόμους που, γαμώ, κόντευαν να κλείσουν από την αχρησία και τη σκόνη. Είμαι θυμωμένη με την πάρτη μου. Πολύ. Αλλά τη γουστάρω αυτή την –απρόσμενη – αλλαγή που ήρθε σα σφαλιάρα. Από το πουθενά. Με ξυπνάει. Κρατά το μυαλό μου σε εγρήγορση και τα μάγουλά μου κόκκινα… Για να δούμε…

Τελικά μια αλλαγή (άλλη αυτή) φέτος, την καταφέραμε. Αλλάζω δουλειά. Από αύριο αλλάζω –πρωινό – εργασιακό περιβάλλον, και δε δίνω δ ε κ ά ρ α. Είμαι τόσο self confident που δεν παίζει να μην τα καταφέρω, να μην επιβάλλω την παρουσία και τη δουλειά μου ΚΑΙ εκεί μέσα. Τέρμα ψωνισμένη; Παίζει… Τέρμα αδιάφορη; Κι αυτό. Πρώτος Σεπτέμβριος που δε με νοιάζει τόσο η δουλειά, έχουν γίνει τόσο εύκολα όλα.

Προβληματισμός: Αυτόν τον μαραθώνιο της δουλειάς γιατί τον ακολουθώ με τόση προσήλωση; Τι είναι αυτό που δεν αντιμετωπίζω face to face; Γιατί προσθέτω ολοένα και περισσότερες ώρες γαμημένης δουλειάς σε αυτό το εικοσιτετράωρο; Την αγαπώ αυτή τη δουλειά, την επέλεξα και τη γουστάρω, αλλά τόσο; Πιο πολύ κι από ‘μένα; Που θα πάει αυτό; Ή… που ΔΕΝ θα πάει; Τι θέλω από αυτή τη δουλειά; Ως πού φτάνει η φιλοδοξία μου; Υπάρχει καν; Ποιος είναι ο στόχος; Για τι, για π ο ι ο ν, θα ελευθέρωνα λίγο/ πολύ από το χρόνο μου; Πόσο είναι διατεθειμένη να ρισκάρω; Θα ακολουθούσα το δρόμο που θέλει στην Αθήνα όσους θέλουν να κάνουν κάτι περισσότερο (καλύτερο;); Είμαι έτοιμη γι’ αυτό; Ποια είναι η ερώτηση που φοβάμαι να ρωτήσω; Και τι θα γίνει μ’ αυτόν τον κόμπο στο στομάχι? Γαμώ, γαμώ, γαμώ!

I ‘m not making any sense, am I ? Sorry ‘bout that.

Μ' αυτά και μ' αυτά αποχαιρετώ τον Σεπτέμβριο - και υποδέχομαι το μήνα πριν το Νοέμβριο. Καλό μήνα!

Night Walk

2007-09-28T13:14:00.000+02:00

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, χθες, πήρα το δρόμο περπατώντας από τη ΧΑΝΘ, προς την πλατεία Αγίας Σοφίας. Η Πέμπτη βράδυ σε αυτή την πόλη είναι η καλύτερη night out και η χθεσινή, πρέπει να ήταν μια από τις καλύτερες Πέμπτες της χρονιάς. Ο κόσμος ήταν παντού, είχε τόση κίνηση στα πεζοδρόμια, που κοίταξα τον ουρανό για να βεβαιωθώ ότι είναι νύχτα. Μια παρέα πίσω μου, εκεί μπροστά στο Cardhu στη Λέσχη Αξιωματικών, μιλούσε για την εξεταστική. Μια στροφή μετά, στην Παύλου Μελά, μια άλλη παρέα, από τέσσερις κυρίες άνω των εξήντα, καθώς περπατούσαν, είχε τον εξής διάλογο: «Δεν αντέχουν πια. Τον λεω, έλα χρυσέ μου, τίποτα αυτός», -«Ναι, ναι. Αλλά δεν είναι όλοι έτσι, είναι κάτι εβδομηντάρηδες, πολύ κοτσονάτοι», - «Ε, στον άνθρωπο είναι αυτά, ο δικός μου είναι νέος, δύο χρόνια μεγαλύτερος από εμένα και δεν έχει όρεξη για τίποτα...»... Δεν κατάφερα να κρατήσω ένα χαμόγελο.
Έπιασα το κινητό. Η Ο. διακοπεύει στα Παρίσια, η Κ. φιλοξενεί τους γονείς της, ο Κ... ο Κ! Τηλέφωνο... στην άλλη άκρη, μουσική. Bingo! «Έλα Κωστή, που γυρνάς; ... έρχομαι από εκεί»! Η Παύλου Μελά, η Ικτίνου και η Ζεύξιδος, αδιαπέραστες! Ρυθμός παντού. Γοητευτική και ερωτεύσιμη βραδιά. Έβαλα φρένο στο πρώτο ποτό και πήρα το δρόμο για το αυτοκίνητο. Αλεξάνδρου Σβώλου, με κλείνει ένα ασημί Toyota. Τι διάολο, σημάδι με έχουν βάλει; Στη ίδια θέση προχθές, με απεγκλώβισε γερανός.. τουλάχιστον αυτός έχει αφήσει κινητό...

Φεύγοντας ανοίγω τα παράθυρα και ρουφάω νυχτερινό αέρα. Ωραία ρε γαμώτο... καθώς οδηγώ, ακούω:

"Περπάτησα στους δρόμους σου καιρό, απόψε λεω να μη βγω, θα ονειρευτώ πως ταξιδεύω ένα πρωί, κι είσαι μαζί μου"...
Παύλος Παυλίδης, Δαίμονες

Damn

2007-09-26T22:31:00.000+02:00

Damn I wish I was your lover

I'd rock you till the daylight comes

Make sure you are smiling and warm

I am everything

Tonight I'll be your mother

I'll do such things to ease your pain

free your mind and you won't feel ashamed

Shucks for me there is no other

You're the only shoe that fits

I can't imagine I'll grow out of it

Open up gonna come inside

Gonna fill you up

Make you cry

"Damn, I wish I was your lover",

Sophie B. Hawkins

Ένα κόλλημα που έχω φάει με αυτό το κομμάτι...

Αποσπάσματα (Ι) - Το Αηδόνι και το Τριαντάφυλλο

2007-09-24T23:01:00.000+02:00

... «Κι όταν το φεγγάρι έλαμψε στον ουρανό, το αηδόνι πέταξε στην τριανταφυλλιά κι σκούμπησε το στήθος του πάνω στο αγκάθι. Όλη νύχτα τραγουδούσε με το στήθος του πάνω στο αγκάθι, και το παγερό κρυστάλλινο φεγγάρι έσκυψε κι άκουγε. Όλη νύχτα τραγουδούσε και το αγκάθι έμπαινε ολοένα και πιο βαθιά στο στήθος του, και το αίμα της ζωής του άδειαζε από μέσα του.
Τραγούδησε πρώτα για τη γέννηση του έρωτα στην καρδιά ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού. Και στο πιο ψηλό κλωνί της τριανταφυλλιάς άνθισε ένα υπέροχο τριαντάφυλλο, το ένα πέταλο μετά το άλλο, καθώς το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο. Ωχρό στην αρχή, σαν την ομίχλη που πλανιέται πάνω απ’ το ποτάμι – ωχρό σαν τα πόδια του πρωινού και ασημένιο σαν τις φτερούγες της αυγής. Σαν τη σκιά ενός τριαντάφυλλου σε μια λιμνούλα, έτσι ήταν και το τριαντάφυλλο που άνθισε στο πιο ψηλό κλωνί της τριανταφυλλιάς.
Αλλά η τριανταφυλλιά φώναξε στο αηδόνι να πιέσει κι άλλο το αγκάθι. «Πίεσέ το κι άλλο, μικρό αηδονάκι», φώναξε η τριανταφυλλιά, αλλιώς θα ξημερώσει πριν τελειώσει το τριαντάφυλλο».
Τότε το αηδόνι πίεσε κι άλλο το αγκάθι κι ολοένα και πιο δυνατό γινόταν το τραγούδι του, γιατί τραγουδούσε για τη γέννηση του πάθους στην ψυχή ενός άντρα και μιας κόρης.
Κι ένα απαλό ρόδισμα έβαψε τα φύλλα του τριαντάφυλλου, σαν το ρόδισμα στο πρόσωπο του γαμπρού, όταν φιλάει τα χείλη της νύφης. Μα το αγκάθι δεν είχε φτάσει ακόμη στην καρδιά του, κι έτσι η καρδιά του τριαντάφυλλου έμενε λευκή, γιατί μόνον το αίμα της καρδιάς ενός αηδονιού μπορεί να βάψει κόκκινη την καρδιά ενός τριαντάφυλλου.
Κι η τριανταφυλλιά φώναξε στο αηδόνι να πιέσει κι άλλο το αγκάθι, και το αγκάθι άγγιξε την καρδιά του ένα άγριο σκίρτημα πόνου το διαπέρασε. Πικρός, πικρός ήταν ο πόνος, και παράφορο, όλο και πιο παράφορο γινόταν το τραγούδι του, γιατί τραγουδούσε για τον έρωτα που γίνεται τέλειος με το θάνατο, για τον έρωτα που δεν πεθαίνει στον τάφο.
Και το υπέροχο τριαντάφυλλο έγινε κόκκινο, σαν το τριαντάφυλλο του ουρανού της ανατολής. Κόκκινα ήταν τα πέταλα, και κόκκινη σα ρουμπίνι ήταν η καρδιά.
Αλλά η φωνή του αηδονιού έσβηνε και χανόταν, και οι μικρές του φτερούγες άρχισαν να χτυπούν κι ένα πέπλο σκέπασε τα μάτια του. Όλο κι έσβηνε το τραγούδι του, κι ένιωθε κάτι να το πνίγει στο λαιμό του.
Κι έπειτα, ξέσπασε σ’ ένα τελευταίο τραγούδι. Το λευκό φεγγάρι το άκουσε, ξέχασε το χάραμα και ξέμεινε στον ουρανό. Το κόκκινο τριαντάφυλλο το άκουσε κι άρχισε να τρέμει ολόκληρο από την έκσταση, κι άνοιξε τα πέταλά του στον ψυχρό πρωινό ουρανό. Η ηχώ το μετέφερε στη μαβιά σπηλιά της στους λόφους και ξύπνησε τους κοιμισμένους βοσκούς από τα όνειρά τους. Μέσα από τις καλαμιές του ποταμού πέρασε κι αυτές μετέφεραν στη θάλασσα το μήνυμά του.
«Κοιτά, κοίτα!», φώναξε η τριανταφυλλιά, «το τριαντάφυλλλο τελείωσε τώρα». Μα το αηδόνι δεν απάντησε, γιατί κοιτόταν νεκρό στο χορτάρι με το αγκάθι στην καρδιά του»...

Oscar Wilde
Μετάφραση: Ρένα Χατχουτ
για τις εκδόσεις γράμματα

Word shot

2007-09-18T22:19:00.000+02:00

- «Είσαι αφελής!», φώναζε δυνατά μέσα στην κοιμισμένη νύχτα. «Όχι... όχι, δεν είσαι αφελής. Υποκρίνεσαι την ανήξερη και την αθώα, αλλά δεν είσαι! Είσαι... είσαι αυτάρεσκη και εγωίστρια, αυτό είσαι! Μα... μα, τί είσαι... ποια είσαι επιτέλους;» έσπασε η φωνή του.
Με δακρυσμένα μάτια γύρισε την πλάτη της και άρχισε να περπατάει αργά προς την έξοδο. Μέσα της μετρούσε... «ένα, ...δύο ...τρία, ...τέσσερα...»
- Μωρό μου δεν τα πιστεύω αυτά που λέω... γύρισε πίσω σε παρακαλώ»... ψιθύρισε. «Πώς μπόρεσα να σκεφτώ κάτι τέτοιο για ‘σένα; Θα με συγχωρέσεις; Συγχώρεσέ με... τι θα έκανα χωρίς εσένα;»
Κοντοστάθηκε. Με την πλάτη της ακόμη γυρισμένη, χαμογέλασε. Έσβησε με μιας το χαμόγελο και με τα δάκρυα ακόμη στα μάτια, γύρισε προς το μέρος του. Καθώς έπεφτε στην αγκαλιά του, ένιωσε ένα τσίμπημα ενοχής. Της πέρασε αμέσως.

(λέξεις 131)

Οι φυλές της νύχτας IV – η τραγουδίστρια

2007-09-17T22:32:00.000+02:00

Η Λίλια έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη. Αυτή η στιλίστρια ήταν βαλμένη να την καταστρέψει. Ήταν φόρεμα αυτό; Ήταν εμφάνιση αξιοπρεπούς ερμηνεύτριας της περιοχής αεροδρομίου; Το ντεκολτέ ήταν πολύ συντηρητικό και, αυτό το ως το γόνατο, που το είχε δει; Για βουλευτής θα κατέβαινε; «Αυτά αργότερα, άσε να γίνω πρώτο όνομα πρώτα…», φόρεσε ένα στραβό χαμόγελο. Απόψε της είπαν ότι πρώτο τραπέζι πίστα είχε κλείσει μια δισκογραφική και όχι όποια κι όποια… βέβαια δεν έρχονταν για εκείνη αλλά για τον Χρήστο, όμως έκαναν ντουέτο μαζί και ποτέ δεν ξέρεις πότε σου χαμογελά η τύχη. Τουλάχιστον είχαν πετύχει τα μαλλιά της, σκούρο ξανθό με πλατινέ ανταύγειες και εξτένσιονς που έδειχναν τελείως φυσικά. Κι αυτά, και το ολοκαίνουργιο στήθος της. Κορδώθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Πραγματικά, πολύ πετυχημένο. Δευτερόλεπτα αργότερα χτύπησε η πόρτα. «Λίτσα, σε ένα δεκάλεπτο βγαίνεις, τέλειωνε με τα φτιασίδια, δίαιτα θέλεις, όχι μακιγιάζ». – «Τελείωσα, περιμένω να με φωνάξουν», απάντησε. «Και με λένε Λίλιαν, σιχαμένε. Κάποτε θα με παρακαλάει να τραγουδήσω στο βρωμομάγαζό του», μουρμούρισε. Ας όψεται που ο διπλανός δεν πλήρωνε καλά, χώρια που της είχε ζητήσει άλλου είδους… «ανταλλάγματα». Καθώς τραγουδούσε την τελευταία επιτυχία της Χρύσπας, κοίταξε το πρώτο τραπέζι. Τίποτα ακόμα… ο μαέστρος την είχε βάλει στο πρόγραμμα σε πολύ καλή ώρα, γύρω στη μία που ο κόσμος ήταν ακόμα ζεστός και της είχε δώσει και καλά τραγουδάκια, κεφάτα, που ταίριαζαν και στη φωνή της. Σίγουρα τη γούσταρε, αλλά, ευτυχώς ήταν παντρεμένος με την άλλη τραγουδίστρια του μαγαζιού, που έβγαινε πρώτη γιατί δεν είχε φιλοδοξίες και ήθελε να τελειώνει, να πάει για ύπνο. Ήταν και μεγάλη, είχε κλείσει τα 34. Πού καιρός για καριέρες. Και για εκείνη το ρολόι χτυπούσε…είχε κλείσει τα 26 και κάλπαζε για τα 27. Είχε άλλα δύο, άντε τρία χρόνια μπροστά της. Τι τυχερές που είναι μερικές. Δηλαδή, τι περισσότερο έχει η Αποστολία Ζώη και η Χρύσπα; Τίποτα! Απλώς βρέθηκαν στο σωστό μέρος, το σωστό χρόνο.

Στα δεξιά της πίστας καθόταν ο αιώνιος θαυμαστής της. Όλες οι τραγουδίστριες έχουν από έναν ή δύο. Άντρες που έρχονταν στο μαγαζί μόνο για εκείνες, ερωτευμένοι που στέλνουν τους δίσκους με τα γαρύφαλλα το ένα μετά το άλλο. Το μυστικό ήταν να μην τους κάτσεις ποτέ. Έτσι τους έχεις για πάντα και κάνεις και τη μόστρα σου στο αφεντικό. Άσε που συνήθως είναι παντρεμένοι και δεν έχουν τόσα λεφτά όσα θέλουν να δείξουν ότι έχουν.

Στο πρώτο τραπέζι εκείνη τη νύχτα δεν κάθισε κανείς. Έπεσε για ύπνο με το πρώτο φως της μέρας και ρύθμισε το ξυπνητήρι στις δύο, να προλάβει πριν την πρόβα, να πάει στο γυμναστήριο και στην αγορά…

Αναρωτιέμαι...

2007-09-12T13:21:00.000+02:00

Είναι καλύτερα να μην ξέρεις τί θέλεις

... ή να ξέρεις ότι αυτό που θέλεις δεν θα το αποκτήσεις ποτέ;

(Ο πίνακας λέγεται "Desire of the wicked rose". Δεν ξέρω ποιος τον ζωγράφισε αλλά μου άρεσε ο τίτλος - και το ροζ).

Πρωτάκι

2007-09-11T21:11:00.000+02:00

Εντάξει, δεν ήμουν ακριβώς πρωτάκι. Ήταν η πρώτη μου ημέρα στη Δευτέρα Δημοτικού σε ένα σχολείο στην Καλαμαριά. Ήταν όμως η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε ελληνικό σχολείο, με ο,τι ελληνικά είχα μάθει να μιλάω κουτσά – στραβά μέσα στους δύο μήνες που ήμασταν στην Ελλάδα. Δεν έχω ξεχάσει εκείνη την ημέρα, ούτε εκείνη τη χρονιά. Ξεκινήσαμε να πάμε μαζί με ένα κοριτσάκι που είχα γνωρίσει στη γειτονιά, την Κατερίνα, και τη μαμά της, γιατί η δική μου δούλευε. Αισθανόμουν ότι η τσάντα μου ήταν παράταιρη, ότι εγώ δεν ταίριαζα εκεί, ότι όλα τα μάτια ήταν στραμμένα με κοροϊδία επάνω μου. Προσευχή (τι είναι αυτό;), και μετά στην αίθουσα. Kαταλάβαινα ελάχιστα.

Η δασκάλα μου είναι πολύ τυχερή που δεν θυμάμαι την όψη και το όνομά της, γιατί αν την έβρισκα πουθενά σήμερα, θα τη βασάνιζα με κινέζικες μεθόδους. Επίτηδες η τσούλα μου έκανε ενώπιον όλων ερωτήσεις που δε μπορούσα να απαντήσω. Τότε, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, οι δάσκαλοι μάλλον επιτρεπόταν να σηκώνουν χέρι στους μαθητές, γιατί η ρουφιάνα με είχε τρελάνει στο χαστούκι (πάντως όχι μόνο εμένα). Ο πατέρας μου (τώρα που το σκέφτομαι ήταν μόλις 31 χρονών τότε), είχε παραπονεθεί στη διεύθυνση του σχολείου, αλλά η διαφορά ήταν ότι το μένος της Κρουέλα ήταν ορμητικότερο εναντίον μου. Η μαμά μου δεν πήγαινε γιατί εκείνη μιλούσε λιγότερα ελληνικά από εμένα.

Για ορισμένους μήνες πήγαινα κάθε μέρα σπίτι κλαίγοντας, ώσπου έπεσε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είχα ζητήσει να βγω από την τάξη για να πάω στην τουαλέτα και οι τουαλέτες ήταν έξω από το άθλιο κυρίως κτίριο του συγκροτήματος. Επιστρέφοντας, βρήκα την πόρτα του σχολείου κλειστή. Μέσα από τα τζάμια, έβλεπα την καθαρίστρια (που είχε την ευθύνη και του κυλικείου) και χτυπούσα το τζάμι να μου ανοίξει, αλλά εκείνη έκανε ότι δε με έβλεπε. Καθώς η αίθουσα της τάξης μου ήταν στο ισόγειο, προσπάθησα να ειδοποιήσω τη δασκάλα από το παράθυρο. Γύρισε το κεφάλι της, με κοίταξε και δε μου έδωσε την παραμικρή σημασία. Δεν ξέρω πόση ώρα πλάνταζα στο κλάμα μόνη μου, στο προαύλιο, ώσπου η δασκάλα μιας άλλης τάξης με είδε και βγήκε από την αίθουσα. Της περιέγραψα ανάμεσα σε λυγμούς, με τα σπαστά ελληνικά μου, όλα αυτά που μου συνέβαιναν. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μέσα σε ένα μήνα η δασκάλα – πόρνη άλλαξε σχολείο και η καθαρίστρια αντικαταστάθηκε. Η δασκάλα που αντικατέστησε τη Μάτζικα, η κ. Βούλα, ήταν νέα, όμορφη και καλή. Την επόμενη χρονιά άλλαξα σχολείο και συμμαθητές και όλα ήταν καλύτερα. Κι όλα ήταν όμορφα.

Μέρα - Λέρα

2007-09-10T10:43:00.000+02:00

Καταλαβαίνεις ότι η μέρα σου θα πάρει το στραβό το δρόμο όταν:

1. Το υποσυνείδητο ξυπνητήρι σου έχει χαλάσει και σε ξυπνάει λίγη ώρα πριν αρχίσει η πρωινή σύσκεψη.
2. Στο γραμματοκιβώτιό σου βρίσκεις το εκκαθαριστικό της εφορίας το οποίο σε καλεί να πληρώσεις ένα αξιοσέβαστο ποσό
3. Στη Θεσσαλονίκη είναι σε εξέλιξη η Διεθνής Έκθεση, που σημαίνει μποτιλιάρισμα, στηθάγχη, έμφραγμα, εγκεφαλικό.
4. Ανοίγεις το ραδιόφωνο και πετυχαίνεις Him και το μέγα σουξέ Baby join me in death.
5. Δε βρίσκεις να παρκάρεις και αφήνεις το αυτοκίνητο σε ιδιωτικό πάρκινγκ που λόγω Έκθεσης ρουφά το μεδούλι των τίμιων εργαζόμενων.
6. Ο προϊστάμενός σου μάλλον έπαθε τα ίδια (1,2) αλλά εκείνος έχει τη δυνατότητα να ξεσπάσει (επάνω σου) και, φυσικά την αξιοποιεί.
7. Νομίζεις ότι στη δεύτερη δουλειά σου είχες ρεπό αλλά... νομίζεις. Δουλεύεις και μάλιστα πας να χτυπήσεις μεταμεσονύκτιες υπερωρίες.
8. Ο προπολεμικός υπολογιστής στο γραφείο σου δεν μπορεί να σηκώσει τα 65 νέα μηνύματα στο gmail και κολλάει λεπτό παρά λεπτό.
9. Κοιτάζεις έξω από το παράθυρο και συνειδητοποιείς ότι το φθινόπωρο είναι εδώ για να μείνει. Δηλαδή ξέχνας τα μπανάκια που είχες κανονίσει για το Σ/Κ.
10.Είναι Δευτέρα. Μήπως να έγραφα μόνο αυτό;

if you die, you said, so do I, you said

2007-09-07T13:42:00.000+02:00

Συνάντησα έναν φίλο σήμερα, τυχαία, στην Καρόλου Ντηλ. Με είδε από μακριά, χαμογέλασε, χαμογέλασα κι εγώ. “Είσαι ίδια όπως πριν από επτά χρόνια. Με τα χέρια σου γεμάτα, καφέ, κινητά, κλειδιά, ποτέ δεν έχεις ένα χέρι ελεύθερο να κάνεις μια χειραψία!”, με πείραξε. Με φίλησε στο μάγουλο, μόνο στο ένα, στ΄αλήθεια, όχι στον αέρα. Τον κοίταξα καλύτερα. “Εσύ έχεις αλλάξει”, του είπα, (προς το καλύτερο), σκέφτηκα. “Πώς τα καταφέρνεις και φαίνεσαι τόσο ήρεμος;” τον ρώτησα μιας και είναι συνάδελφος και δεν γνωρίζω κανέναν συνάδελφό μου με ήρεμο βλέμμα. Παρατήρησα κρυφά το πρόσωπό του. Με εξαίρεση μια- δυο ρυτίδες στα μάτια (που στους άντρες δεν πιάνονται για κακό γιατί είναι γοητεία), ήταν τόσο γνήσια γαλήνιος και φρέσκος που, αν δεν ήξερα ότι συνεχίζει στην ίδια δουλειά θα έβαζα στοίχημα ότι τα παράτησε και έγινε κτηνοτρόφος σε απομονωμένο χωριό των Τρικάλων. Νοίκιασε, μου είπε, ένα σπίτι σε μια ήσυχη περιοχή και μένει με την κοπέλα του, έχει και σοφίτα το σπίτι, και τζάκι. “Έχω διαχωρίσει”, απάντησε, “τη δουλειά μου από τη ζωή μου. Πριν από ενάμιση χρόνο, είδα το πρόσωπό μου ένα πρωί στον καθρέφτη και συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι η δουλειά μου. Άρχισα γυμναστήριο, βρήκα χρόνο για τον εαυτό μου και για τους ανθρώπους που αγαπώ. Δε θα τρελαθώ για κανέναν. Ε, λοιπόν από τότε, η δουλειά πηγαίνει από το καλό προς το καλύτερο. Εσύ;”. Μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα. Καθώς μιλούσα, έβλεπα απέναντί μου έναν άνθρωπο άλλο από εκείνον που ήξερα, καλύτερο. Μήπως τελικά αλλάζουν οι άνθρωποι; “Βρες κάποιον που θα σε ηρεμεί. Που θα τον παίρνεις τηλέφωνο, τρελαμένη, θα σου μιλά και θα σε παίρνει αλλού, μακριά, εκεί που είναι η αληθινή ζωή σου”, είπε. “Πότε θα παντρευτείς;”, με ρώτησε. – "Μάλλον ποτέ, έτσι όπως πάω", γέλασα, “Εσύ;”, “Δε νομίζω ότι θα παντρευτώ πριν αποφασίσω να κάνω ένα παιδί”. – “Εσύ είσαι ικανός να παντρευτείς μόνο και μόνο για να κάνεις την πρόταση”, του είπα κοιτώντας τον στα μάτια. – “’Ισως... ίσως δεν έχω απέναντί μου τον κατάλληλο άνθρωπο”.
- Να πάμε για καφέ κάποια μέρα,
- Ναι, να πάμε

Με φίλησε ξανά, φεύγοντας

(Θα ήθελα το κείμενο να συνοδεύεται από cure και there is no if, αλλά δε μου κάνει τη χάρη. Ίσως αργότερα).

Sabotage

2007-09-03T18:12:00.000+03:00

ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΔΗΛΩΝΩ

Την αμέριστη συμπαράστασή μου σε Βούλα και Φώφη.

Κορίτσια, ούτε εμένα με παίζουνε!

Πάμε σε άλλη παραλία;

high fidelity

2007-08-30T22:07:00.000+03:00

Tο cd player του ασημί saxo έπαιζε Billy Idol και eyes without a face. Με τον Χ. δε λέγαμε πολλά. Δεν είχαμε και τίποτα να πούμε, όμως αυτό ήταν κάτι που διαπιστώσαμε στην πορεία. Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε, δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας ο ένας από τον άλλο. Επαλήθευσα τη φήμη που με θέλει να επιλέγω με –πολύ- ρηχά κριτήρια (αναλογίες, ύψος, μυες, χρώμα δέρματος, μαλλιών και ματιών) και δέχτηκα να με πάει στο σπίτι λίγα βράδια αργότερα. Την πρώτη μουσική που άκουσα στο αυτοκίνητό του, δεν την εκτίμησα αρνητικά και το ήξερε. Δε θυμάμαι να μιλούσαμε πολύ, ούτε και βγαίναμε ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό. Η σκέψη μας ήταν αλλού και κάθε νύχτα αναρωτιόμουν τι καλό έχω κάνει στη ζωή μου για να αξίζω αυτές τις βραδιές με το πιο εντυπωσιακό πλάσμα που είχα συναντήσει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι μάσκες που βάζουμε όλοι στην αρχή μιας σχέσης, άρχισαν να χαλαρώνουν. Και η δική του και η δική μου.
Την περίοδο που τον Billy Idol αντικατέστησε ο Νίκος Πορτοκάλογλου και το Μπραζιλέρο, κάναμε τις πρώτες –αποτυχημένες- απόπειρες να ανταλλάξουμε κουβέντες. Επικοινωνούσαμε μόνο τις νύχτες, που βάφονταν κόκκινες από τα λόγια και τα έργα. Πηγαίναμε εκδρομές, γνώρισα τους φίλους του, που όλοι δούλευαν τη νύχτα. Οι μάσκες λύθηκαν κι άλλο.
Στο ασημί saxo έπαιζε πια Σταμάτη Γονίδη και ενίοτε Γιώργο Μαζωνάκη. Ο άνθρωπος δίπλα μου ήταν γλυκός, ευγενικός, καλός αλλά... ως εκεί. Τον ακολούθησα στις νύχτες του. Στο μπαράκι των φίλων του στη Σαλαμίνα, στα maistream clubs και στα μπουζουξίδικα της πόλης.
Ήταν η εποχή που στο ασημί saxo ακούγαμε πλέον το cd single του Σώτη Βολάνη. Οι δουλειές του είχαν ανοίξει στην Καστοριά και τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας ήταν εκεί. Επικοινωνούσαμε με μηνύματα, γιατί στο τηλέφωνο δεν είχαμε να πούμε πολλά και πηγαινοερχόταν για λίγες νύχτες κάθε μήνα. Πήγαινα κι εγώ κάποια Σαββατοκύριακα που είχα ρεπό και άφησα τη σχολή –για μια ακόμη φορά-στην άκρη.
Ανακαλύψαμε τις επαρχιακές νύχτες στην Καστοριά, ενίοτε επισκεπτόμασταν και τη Φλώρινα.
Αρχίσαμε να ξυπνάμε από αυτό που νομίζαμε ότι ήταν σχέση την εποχή που στο saxo έπαιζε το live πρόγραμμα από τις «Νότες» (περιθωριακό μπουζούκι στη Φλώρινα). Στους εννιά μήνες οι μάσκες έπεσαν και οι αλήθειες μας βγήκαν στο φως, όπως ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα γινόταν. Δεν ήμουν αυτή που υποκρινόμουν ότι είμαι για εκείνον, ούτε εκείνος το αντίστοιχο, και δε θα καταφέρναμε να γίνουμε ποτέ. Από εκείνο το ξημέρωμα δεν ξαναμιλήσαμε, δεν τον ξαναείδα.

Μέχρι χθες, τέσσερα χρόνια μετά, που τον πέτυχα με μια πιτσιρίκα στη Βασιλέως Ηρακλείου. Δε με είδε. Καλύτερα. Δε θα με αναγνώριζε χωρίς τη μάσκα.

Διαμαρτυρία

2007-08-29T20:10:00.000+03:00

Αντίδραση (;)

2007-08-28T19:21:00.000+03:00

Ήρθε με e-mail από άτομο που εμπιστεύομαι:

Στη Θεσσαλονίκη η συγκέντρωση θα γίνει στις 7 το απόγευμα στο Λευκό Πύργο. Φορέστε μαύρα ρούχα, λένε οι διοργανωτές, whoever they are.

Άμμος

2007-08-27T12:33:00.000+03:00

Τα μάτια μου βαριά, δεν έλεγαν να ανοίξουν. Χαμογέλασα. Ήταν όνειρο το χθεσινό βράδυ; Ήταν όνειρο το φετινό καλοκαίρι; Με κλειστά ακόμη μάτια, πέρασα το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά μου. Άμμος. Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα το μαξιλάρι, και μετά το κρεβάτι. Άμμος. Δεν ήταν όνειρο. Μπήκα στο ντους. Από παντού τρέχει η παραλία. Καθώς το νερό πέφτει στο λαιμό μου, θυμάμαι.

Σφηνάκια κίτρινη τεκίλα δίπλα στο Ναυτικό Μουσείο και μετά κβακ στο Ρούντυς. Πόσες ήταν; Δύο; Δυόμισι; Η Ο. και ο Γ., και μετά η Ν., ο Ρου και ο Α. Και μετά, λίγο πριν ξημερώσει, στον Καλαθά. Η θάλασσα ήταν ζεστή, η αμμουδιά φιλόξενη, το φεγγάρι καρφωμένο στη δύση του, διέγραφε το κίτρινο μονοπάτι του στη μαύρη επιφάνεια.

Οι μέρες μου στα Χανιά ήταν όμορφες, όσο και οι νύχτες μου.

Thank you, friend.

Στη φωτογραφία από δεξιά: Charlie, November, Merlot, στην παραλία Μπάλου. Στο βάθος, άκυρος λουόμενος που θα πρέπει να σβηστεί με photoshop. Περισσότερες φωτογραφίες, στο shots, τις επόμενες ώρες και ημέρες.

Εικόνες από τη θλιβερή επικαιρότητα είδα χθες από το αεροδρόμιο, στις Κυριακάτικες εφημερίδες και σε τηλεοράσεις που ούρλιαζαν. Damn.

Ξέρω

2007-08-19T19:26:00.000+03:00

Τα ξέρω όλα.

Σήμερα το πρωί μου τα 'πανε.

Σεις που φταίτε, θα έπρεπε να ξέρετε καλύτερα. Δεν ξεχνάω.

Π ο τ έ.

Έρχομαι σε μία μόλις εβδομάδα.

Κρυφτείτε από τώρα.

Έφυγα!

2007-08-01T00:52:00.000+03:00

Τις επόμενες (πολλές) ημέρες θα γυρίζω

εδώ

κι εδώ

Επιστρέφω στη σκληρή καθημερινότητα στις 29 Αυγούστου,

αλλά θα έχω βαρεθεί να κάθομαι το αργότερο στις 20!

Αφήνω και μια φυλή που μου ξέμεινε στα drafts

Smoochies!

Οι φυλές της νύχτας ΙΙΙ – Ζευγάρια

2007-08-01T00:19:00.000+03:00

Είναι η πιο εμετική φυλή ever, για πολλούς λόγους, από τους οποίους θα παραθέσω δύο: 1. Είναι στημένη και 2. Εκπέμπει αρνητική ενέργεια. Σπάνια αποτελείται από ένα μόνο του ζευγάρι (εκτός αν είναι φρέσκο, οπότε επιδεικνύεις δήθεν τυχαία την πινακίδα «get a room» και ξεμπερδεύεις). Η φυλή αποτελείται από δύο η περισσότερα ζευγάρια, τα οποία βγαίνουν έξω σχεδόν μόνο τα Σαββατόβραδα (και είναι ένας από τους λόγους που οι σώφρονες άνθρωποι δεν βγαίνουν π ο τ έ τo Σάββατο). Συχνάζουν σε μπουζουκερί (νυχτερινά κέντρα) και έχουν αδυναμία στον Πλούταρχο. Κάθονται σε τραπέζι με θέα την πίστα, όχι πολύ μακρινό αλλά ούτε και πρώτο, ανά ζεύγη. Τα κορίτσια δίπλα στα αγόρια τους κ.ο.κ. Όταν τελειώνει η κλάψα και αρχίζει το πρόγραμμα «όλα τα μωρά στην πίστα», τα κορίτσια πιάνουν το παρασύνθημα και διαλέγουν μεταξύ πίστας και τραπεζιού. Τα αγόρια κάθονται βαριά και συνεχίζουν τις πολυσπούδαστες συζητήσεις τους (πότε ρε μαλάκα θα βγούμε κάνα βράδυ μόνοι μας, είδες αυτό το μελανούρι από τη γυναικοπαρέα απέναντι κλπ). Η ιστοριούλα που ακολουθεί είναι ενδεικτική της συμπεριφοράς αυτής της φυλής της νύχτας (κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία.)

Η Χρύσα είχε ανεβεί στο τραπέζι από τις πρώτες και χορεύει το τσιφτετέλι πιστεύοντας ότι κανείς δεν θέλει να κατεβεί. Φόρεσε αυτή την καταπληκτική μαύρη φουστίτσα που πήρε τις προάλλες από τη Μαρτίου με καλσόν δίχτυ στο χρώμα του δέρματος και ένα κιτρινάκι φαρδύ και μακρύ μπλουζάκι με βαθύ ντεκολτέ (και να κρύβονται οι ατέλειες και να επιδεικνύονται τα «ελέη του Θεού» που είναι πλούσια). Ο Πλούταρχος είναι μακράν ο αγαπημένος της τραγουδιστής, άσε που της θυμίζει και τον πρώτο καιρό με τον Αντώνη (τότε που φυσούσε πολύ απ’ το σπασμένο της το τζάμι ο κρύος ο βοριάς). Τότε τη διεκδικούσε και την πήγαινε κάθε βράδυ στο σπίτι με το αυτοκίνητο (με μια ενδιάμεση στάση στον Άγιο Νικόλα, στην Κρήνη, όπου είχαν δοκιμάσει όλες τις δυνατές στάσεις μέσα στο citroenάκι). Από τότε έχουν περάσει πέντε χρόνια και έχει μεσολαβήσει ένας αρραβώνας, για να κλείσουν τα κακά στόματα. Μαζί με τα κακά στόματα έκλεισαν και τα κάτω άκρα της Χρύσας, μια και το σπίτι τους δεν ήταν έτοιμο και οι «στάσεις» στον Άγιο Νικόλα είχαν σταματήσει προ πολλού.

Απόψε έχουν βγει με τον Νίκο και τη Μαρία. Η Χρύσα και η Μαρία είναι best friends for ever από το σχολείο και μετά στο ΙΕΚ. Με το Νίκο έχουν αρραβωνιαστεί εδώ και καιρό. Ο Νίκος... Σ’ αυτή την είχε πέσει πρώτα και όταν του έκανε νάζια την έπεσε στη Μαρία. Η ματιά της έπεσε στο Νίκο. Ανατρίχιασε. Θυμήθηκε τη «συνάντησή» τους στις τουαλέτες πριν από λίγο και τα βράδια που την πηγαίνει σπίτι γιατί βολεύει καλύτερα απ’ ότι του Αντώνη. Πάντως από τον Άγιο Νικόλα δε χάθηκε...

Ο Νίκος με τον Αντώνη μιλούσαν και κοιτούσαν την πίστα, όπου χόρευε η Μαρία. Η ματιά της γύρισε προς το τραπέζι. Το μουτράκι της πήρε ένα πονηρό ύφος και έκλεισε το μάτι. Στο χαιρετισμό απάντησαν ταυτόχρονα ο Νίκος και ο Αντώνης. Το βράδυ θα την πήγαινε σπίτι ο Αντώνης. Βολεύει καλύτερα...

Ας παίξουμε!

2007-07-29T14:57:00.000+03:00

Προ(σ)κλήθηκα να παίξω ένα παιχνιδάκι. Ο Τάκις Διαστιματάκις το έφαγε το σιχτίρι του που, καλοκαιριάτικο με έχει και ψάχνω ρητά σε γούγληδες και εφημερίδες... αλλά μέρες που είναι (προαδειακές), δίνω τόπο στην οργή! Δεν επαναλαμβάνω τους κανόνες, απ’ ο,τι αντιλαμβάνομαι μπορεί να είμαι η τελευταία Ελληνίδα μπλόγκερ που δεν έχει συμμετάσχει ακόμα και ξεκινάω αμέσως! Για πάμε!

1. Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν - Γουίνστον Τσόρτσιλ

Προφανώς ο καλός μου ο Γουίνστον δεν θα το έλεγε αυτό αν είχε γνωρίσει τον μελλοντικό «ηγέτη» του λαού του, Τόνι. Ο,τι και να είναι ένας λαός, όποιες αμαρτίες των προγόνων του κι αν έχει να πληρώσει, αυτό δεν το αξίζει με τίποτα! Θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω δανειζόμενη την περίπτωση μιας άλλης χώρας – υπερδύναμης, αλλά ξέρω ότι θα τρίζουν τα κοκκαλάκια (δε μπορώ να γράψω το κόκκαλο με ένα κάπα, υπογράμμιζε όσο θέλεις!) του και δεν μπορεί πια να το πάρει και πίσω. Για να τελειώνουμε με αυτή τη στιγμιαία ρητορική έμπνευση που αποτυπώθηκε ως ρητό, οι λαοί δεν έχουν ΠΑΝΤΑ τους ηγέτες που τους αξίζουν. Οι λαοί ζουν και αναπτύσσονται σε κοινωνίες, τους κανόνες στις οποίες βάζουν οι ηγέτες, για το καλό τους (λέμε τώρα). Στην καλύτερη περίπτωση, οι λαοί διαλέγουν τον ηγέτη, δηλαδή, τον ε μ π ι σ τ ε ύ ο ν τ α ι. Για πάμε μια βόλτα νοερά λοιπόν στην Αφρική... στη Νότιο Αμερική... στη Νότια Ασία...

2. Ο μόνος που καταλαβαίνει το ζόρι σου, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός! – είπε ο Τάκις Διαστιματάκις (ωραίος τρόπος για να πεις στους άλλους ότι δε σε καταλαβαίνουν και να σε αφήσουν ήσυχο, γαϊδούρι!)

Εν μέρει, ο άσπονδος φίλος μου έχει τα δίκια του, διότι δεν έχουμε όλοι το δικό του ζόρι – που είναι μεγάλο, δεν λέω. Ο καθένας μας όμως έχει τα δικά του ζόρια, τους δικούς του δαίμονες να ξορκίσει. Πιστεύω ότι τα δικά μου ζόρια υπάρχουν άνθρωποι που τα καταλαβαίνουν, γιατί έχουν τη διάθεση, γιατί με αγαπούν και συμπάσχουν μαζί μου, σε ο,τι μου συμβαίνει. Αυτούς τους ανθρώπους τους έχω κερδίσει στο χρόνο και με έχουν κερδίσει και αυτοί. Ακόμη και να μην μπορούν να μπουν στη θέση μου, δε θέλω, εδώ που τα λέμε, να τους βάλω. Γιατί να υποφέρουν κι εκείνοι μαζί μου; Μου φτάνει που έχουν τη διάθεση – και τους αγαπώ, και τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑ!

3. Play to win. Don’t play not to lose. – Unknown

Το ξεπατίκωσα από μια σελίδα με sayings στο ίντερνετ και μου γέμισε το μάτι enough για να το παραθέσω. Έχουμε και λέμε: Μετριότις μετριοτήτων, τα πάντα μετριότις. Στην εποχή του ανταγωνισμού και της πλάτης στον τοίχο, ορισμένοι το έχουν πάρει λίγο στραβά. Λέμε παίξε για να κερδίσεις, όχι για να μη χάσεις. Παίξε καλύτερα, όσο καλύτερα μπορείς, αξιοποίησε τις δυνατότητες και τις ικανότητές σου. Δε λέμε πάτα επί πτωμάτων! Ξεκόλλα και άσε τις τρικλοποδιές. Ναι, σ’ εσένα μιλάω!

Και τέλος,

4. «Αχ, πόσο βαριέμαι... να σ’αγαπάω με τον τρόπο που σ’ αρέσει...» - Γιώργος Μαζωνάκης (είπε κανείς τίποτα;!)

Ο στιχουργός λοιπόν είχε μεγάλα κέφια και εκφράζει πολύ πολύ πολύ κόσμο που ξέρω. Που δεν θέλει να στέλνει εκατό sms τη μέρα, που αγαπάει με τρόπο όχι ξελιγωμένο, που νοιάζεται αλλά δεν καταπιέζει, που έχει εμπιστοσύνη και δεν κάνει σκηνές, που χρειάζεται το χρόνο του, τον μόνο δικό του και, όχι δεν έχει άλλο γκόμενο/α, που χρειάζεται τους ανθρώπους του και την προσωπικότητά του, που δε θέλει να αλεστεί σε ένα μίγμα δύο ανθρώπων, που θέλει δυο ανθρώπους να ζουν μαζί ως δύο και όχι ως ένας. Πειράζει;

Νομίζω δεν έχουν παίξει οι:

Charlie - Θα«γράψει»- (όταν θυμηθεί να γυρίσει από διακοπές)

Μεθυσμένος Φιλόσοφος (Ναι, εσένα λέω, μην κάνεις ότι δεν ακούς)

NY Anna

Τουλίπα η Αστική

Χθες τη νύχτα

2007-07-29T11:38:00.000+03:00

Έβγαλα τα πέδιλά μου και περπάτησα στην ακροθαλασσιά

Η μουσική έφτανε από το beach bar στο βάθος

Ο κύκλος των ανθρώπων ήταν μικρός

Ο ίδιος όπως πριν από 11 χρόνια

Όταν αποχαιρετούσαμε το σχολείο για πάντα

Τα πρόσωπά μας στο φως του φεγγαριού δεν είχαν αλλάξει

από τότε

Βύθισα τα πόδια μου στη βρεγμένη άμμο

Και ευχήθηκα να σταματήσει ο χρόνος

Καλοκαίρι καλωσήρθες,

επιτέλους!

Black Magic

2007-07-27T22:49:00.000+03:00

Είμαι ερωτευμένη... Το τυπάκι που μου πήρε τα μυαλά είναι μικρό. Μικρό και σκουρόχρωμο... μαύρο. Μόλις σήμερα τον είδα για πρώτη φορά. Ήταν πάθος από την πρώτη ματιά. Τον φλέρταρα σε μια γωνία και τον πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι επιδόσεις του είναι εκπληκτικές. Είναι δυνατός, αντέχει όσο λίγοι και, με το σωστό χειρισμό, έχει πολλές δυνατότητες βελτίωσης.

Ξέρω, θα μου κοστίσει αυτή η σχέση. Σε χρόνο, σε χρήμα, αλλά χαλάλι του. Με ικανοποιεί και θα τον κρατήσω για τουλάχιστον τρία χρόνια. Μετά θα τον αντικαταστήσω. Με κάποιον μικρότερο. Μικρότερο και καλύτερο. Έτσι έκανα και με τον νυν – που θα γίνει πρώην.

Το όνομά του είναι Σόνης. Σόνης Βάιος.

Τα μεγαλύτερα προτερήματά του είναι ότι είναι ελαφρύς και αποτελείται από κάτι ανθρακονήματα, που δεν κατάλαβα τι είναι. Μόνο που δεν τον πήρα με Vista, αλλά με τα XP, γιατί είναι, λέει, νωρίς ακόμη για τα Vista. Σεις που ξέρετε απ’ αυτά, αλήθεια είναι ή με κοροϊδέψανε;

I’m wicked and I’m laaaazyyyy

2007-07-23T13:53:00.000+03:00

(don't you wanna save me)

Είμαι σε φάση παμμέγιστης βαρεμάρας (και θερμοπληξίας).

Δε σκέφτομαι τίποτα, δε θέλω να δουλέψω, δε θέλω κουνιέμαι. Θέλω να κάθομαι στο δροσερό σπιτάκι μου, να σαπίζω βλέποντας στο DVD όλες τις ταινίες που έχασα τη χρονιά που πέρασε, με κλειστό το κινητό, κατεβασμένο το σταθερό και εξαφανισμένο το laptop. Να μη μιλάω σε κανέναν, να μη μου μιλάει κανείς. Να μην επικοινωνώ. Θα ήθελα να περάσω έτσι τέσσερις μέρες. Εγώ με τον εαυτό μου.

Και μετά να έρθει η Κυριακή και να φύγω για διακοπές. Ο χρόνος μετράει πια αντίστροφα.

Devil's Turn

2007-07-16T22:53:00.000+03:00

Δεν πήγαιναν λίγοι μήνες που είχε κλείσει τα 18 του χρόνια. Πολύ καιρό γκρίνιαζε στον πατέρα του για εκείνο το μηχανάκι. Να μην το οδηγεί στη Θεσσαλονίκη, μόνο στο χωριό, τα Σαββατοκύριακα. Παρακαλούσε, αλλά ο πατέρας ανένδοτος. Μοναχογιός του ήταν, μοναχοπαίδι, να έκανε λίγη υπομονή και θα του έπαιρνε αυτοκίνητο. Ώσπου έκλεισε τα 18. Πολλά καλοκαίρια δούλευε σε ταβέρνες, σερβιτόρος, και είχε μαζέψει αρκετά χρήματα. Τα υπόλοιπα του τα έδωσε ο παππούς του, που του είχε μεγάλη αδυναμία. «Αν πάθει κάτι το παιδί, να μη σε ξαναδώ μπροστά μου», είπε ο γιος στον πατέρα.

Την Παρασκευή το βράδυ, ο Γιώργος με τα κατακόκκινα μαλλιά και τα μπλε μάτια, το ψιλόλιγνο, ευγενικό και συνεσταλμένο παιδί, πήρε τρεις φίλους και πήγαν στο διπλανό χωριό να διασκεδάσουν. Τέσσερα παιδιά, δύο μηχανάκια, το ένα ολοκαίνουργιο, μόλις μιας εβδομάδας. Ήπιαν, ήπιαν πολύ. Όταν ο ήλιος ανέτειλε, πήραν τηλέφωνο στον ταξιτζή. «Παιδιά έχω κούρσα στο αεροδρόμιο, θα ξεκινήσω σε λίγο και δεν προλαβαίνω, πάρτε κάποιον άλλο», είπε ο ταξιτζής. Τα παιδιά όμως δε βρήκαν άλλο ταξί και αποφάσισαν να πάνε «σιγά σιγά, με τα μηχανάκια». Και ξεκίνησαν.

Οι δύο έφτασαν στο χωριό σε κατάσταση σοκ. Ο τρίτος έφτασε στην εντατική, σε κώμα. Ο τέταρτος, ο Γιώργος, δεν έφτασε ποτέ. Μάλλον, θέλω να πιστεύω, έφτασε κάπου καλύτερα. Σε μια τυφλή στροφή ο Γιώργος, οδηγός της νέας του μηχανής, που τον βοήθησε να πάρει ο παππούς του γιατί τελείωσε το Λύκειο με άριστα και πέρασε στο πανεπιστήμιο, επιχείρησε μια τρελή, μια επικίνδυνη προσπέραση. Έσβησε ακαριαία στην άσφαλτο. Ο ταξιτζής βγήκε άθικτος -στο σώμα- από την τσαλακωμένη Mercedes. Ο ίδιος ταξιτζής που είχε μιλήσει λίγη ώρα νωρίτερα με το Γιώργο και αρνήθηκε την κούρσα.

Το τουριστικό χωριό της Χαλκιδικής πάγωσε το Σαββατοκύριακο. Πουθενά δεν ακούστηκε μουσική, σε ταβέρνες, σε beach bars. Στη Χαλκιδική, στην καρδιά του καλοκαιριού, κανείς δε χαμογελούσε. Την Κυριακή, έφτασαν δυο πούλμαν με τους συμμαθητές του, τους φίλους και τους καθηγητές του. Τόση λύπη, τόσος θρήνος, τόση απελπισία.

Τον Γιώργο, τον Devil, όπως τον φώναζαν για τα κόκκινα μαλλιά του, τον ήξερα πολύ λίγο. Σύχναζε στα στέκια της αδερφής μου, είχαμε πει λίγα «γεια» και είχα σφίξει το χέρι του, στη βάφτιση, την προηγούμενη Κυριακή. Aκόμα και τώρα που γράφω γι’ αυτό, νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά. Γιατί ο χαμός του, είναι απερίσκεπτος, χαζός, ήταν μια στιγμή. Μόνο μια, ηλίθια, τόσο ηλίθια στιγμή. Στην τελική, ποιος δε φέρθηκε βλακωδώς στην εφηβεία του, ποιος δεν κινδύνευσε, χωρίς να έχει συναίσθηση του τι ρισκάρει εκείνη τη - μια και μοναδική- στιγμή;

Clima

2007-07-13T13:51:00.000+03:00

Η θερμοκρασία κολλημένη στους 23 βαθμούς. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στη δουλειά. Τα παράθυρα κλειστά, σχεδόν σφραγισμένα, δεν έχουν ανοίξει πολύ καιρό τώρα. Χειμώνα – καλοκαίρι, στους 23 βαθμούς. Να μην αλλάξει θερμοκρασία το σώμα της, να μην ιδρώσει, να μη δυσφορήσει, να μην καεί, όπως τότε. Που ξάπλωσε στην άμμο γυμνή το μεσημέρι, χωρίς αντηλιακό. Μεγάλη ανακάλυψη το clima. Μισοκλείνει τα μάτια της στον ήλιο. Της έχει λείψει.

Ευσεβείς Προβλέψεις

2007-07-11T16:44:00.000+03:00

Το ζώδιό μου σήμερα γράφει (Αγγελιοφόρος, σελ.43): “Πολύ όμορφη μέρα για σας. Αισθάνεστε ανεβασμένοι και ερωτεύεστε με την πρώτη ματιά”.
ΟΚ, αισθάνομαι ανεβασμένη. Τι θα γίνει με τη ματιά μου;!

Working late

2007-07-10T00:24:00.001+03:00

Το γραφείο σκοτεινό, έχουν φύγει όλοι. Η οθόνη του υπολογιστή φωτίζει το πληκτρολόγιο, τρίβω τα μάτια μου, μουντζουρώνομαι, κοιτάζω το ρολόι. 00.25... Σάπιος βραδινός καφές, ζαλάδα, μια βόλτα στο μπαλκόνι. Η πόλη δεν κοιμάται, δεν κοιμάται ποτέ. Ούτε εγώ, αλλά τα έχουμε πει αυτά. Καφέ κανείς;

Family affairs

2007-07-07T20:47:00.000+03:00

Πάντα εντυπωσιάζομαι με τις οικογενειακές συγκεντρώσεις και τα τραπεζώματα. Από πολύ μικρή, στα μάτια μου είναι κάτι το τερατώδες, το αδιανόητο. Με τρομάζουν. Έχοντας μεγαλώσει στο εξωτερικό, με μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, εντελώς άλλη αντίληψη για το τι είναι η οικογένεια και ποιος είναι ο ρόλος της και, ούσα μέλος μιας τέτοιας –ψυχρής και κυνικής σε αυτό το επίπεδο και για τα ελληνικά δεδομένα- οικογένειας, το ελληνικό τραπέζωμα – συγκέντρωση είναι κάτι που αποφεύγω όπως ο βρικόλακας το φως.

Τελευταία όμως έχουμε φωτοχυσίες. Ο πρόσφατος γάμος της αδερφής μου σε χωριό, με μέλος ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας – μαμούθ, η βάφτιση αύριο της μικρής (στο χωριό πάντα) και κάτι άλλα τέτοια, έχουν εξοντώσει τις άμυνές μου και πλέον έχω παραδοθεί στην μοίρα μου.

Το πρόβλημα έχει πολλές παραμέτρους:

Δεν τρώω στην καθισιά μου οκτώ παϊδάκια, τρία κότσια και ένα πιάτο πατάτες τηγανητές από το φορτωμένο με όλα – μα όλα- τα αγαθά, τραπέζι. «Κορίτσι μου φάε κάτι, είσαι σαν τον Άγιο Ονούφριο, οι άντρες θέλουν τις γυναίκες με πιασίματα. Γιαννάαα, πιάσε ένα κότσι για το κορίτσι μας! Να το φας όλο, αλλιώς θα με προσβάλεις»
Με πιάνει πονοκέφαλος από τη μουσική επένδυση του τραπεζώματος και επιπλέον, δεν ξέρω τους χορούς. Συγκεκριμένα, δεν ξέρω ΚΑΝΕΝΑΝ παραδοσιακό χορό. Χρειάζεται να καταβάλλω σωματική αντίσταση για να μη σηκώνομαι και γίνομαι ρόμπα στην αυτοσχέδια πίστα. (Το απόλυτο ρεζίλεμα το έπαθα στο γάμο).
Δεν έχω καταφέρει να αναπτύξω την ικανότητα αξιοπρεπούς συμμετοχής στις συζητήσεις τύπου: «Είδες τα σεμεδάκια που άφησε προίκα στη Χρύσα η γιαγιά της που πέθανε; Έβγαλε τα μάτια της για να τα φτιάξει τόσα χρόνια και η αχάριστη ούτε ένα δεν έχει στολίσει».
Αισθάνομαι αμήχανα όταν σε κάθε τραπέζι συναντώ διαφορετικούς ανθρώπους «σόι είμαστε κι εμείς από το διπλανό χωριό, ξαδέρφια της Μαίρης, της μάνας του Μάριου», και με ρωτάνε ποιανού παιδί είμαι, που μένω, τι κάνω, «δηλαδή τι ακριβώς κάνω;» και όταν πρέπει να απαντήσω στην all time classic ερώτηση, πότε θα παντρευτώ (και τις διευκρινιστικές ερωτήσεις που ακολουθούν).
Δεν έχω καταφέρει να μάθω το πρωτόκολλο. Πρέπει να βοηθήσω στο στρώσιμο του τραπεζιού; Στο μάζεμα; Στο πλύσιμο των πιάτων; Όταν μου λένε «κάτσε, κάτσε, εσύ είσαι φιλοξενούμενη», πρέπει να επιμείνω ή να κάθομαι;
Δεν ξέρω πως να χειριστώ τα παιδάκια. Γιατί δεν είναι παιδάκια. Είναι fucking spoiled brats (νομίζω ότι αγγλιστί ο χαρακτηρισμός αποδίδει καλύτερα), που νομίζουν ότι μπορούν να τσιρίζουν και να τρέχουν πέρα – δώθε και να κάνουν ο,τι γουστάρουν – ακόμη και να συμμετέχουν στις συζητήσεις των ενηλίκων. Συνήθως δεν τους ρίχνω ούτε βλέμμα – πολύ περισσότερο δεν τους απευθύνω το λόγο.

Δεδομένου ότι η μικρή πριγκίπισσα που θα βαφτίσω αύριο θα μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, θα πρέπει να ξοδέψω μεγάλη ενέργεια ως godmother.

(Άρχισα να γράφω αυτό το κείμενο για εντελώς άλλο λόγο και με εντελώς άλλο προσανατολισμό. Αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη. Θέλω το χρόνο μου για να χωνέψω ότι θα γίνω για τρίτη φορά (και μάλλον όχι τελευταία) στη ζωή μου μεγάλη αδερφή. Αυτή τη φορά ετεροθαλής. Να σου ζήσει μπαμπά μου το νέο σου παιδάκι. Μακάρι να μεγαλώσει σε μια τόσο τόσο ευτυχισμένη οικογένεια, όσο η δική μας, για πάντα αυτή τη φορά. Και να σε έχει δίπλα του για πολλά, πολλά χρόνια).

Απολογισμός

2007-07-03T22:45:00.000+03:00

Αυτή την – εργασιακή - χρονιά (Οκτώβριος – Ιούλιος):

1. Απέρριψα τρεις προτάσεις από ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Κάποιες πλήρωναν καλύτερα, άλλες όχι, όμως πρόσφεραν καλύτερες προοπτικές εξέλιξης – ντεμέκ. Τις απέρριψα, διότι καμιά δε μου γέμισε το μάτι (πλεονεξία, ξέρω). Περιμένω νέες προτάσεις το Σεπτέμβριο/ Οκτώβριο (για να δούμε...)
2. Δούλεψα όσο ποτέ άλλοτε. Από τις 10.30 το πρωί, ως τα μεσάνυχτα – δύο full time δουλειές και παράλληλα μια τρίτη στον ελεύθερο (εδώ γελάμε), χρόνο μου
3. Παρόλα αυτά, δεν κατάφερα να ξεχρεώσω πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικό δάνειο (δε βαφτίζω μόνο τη μικρή, πάντρεψα και τους γονείς της) και κάτι άλλα παλιά γαμη****α. Έκλεισα άλλες τρύπες (όλες μάλλον δεν θα κλείσουν ποτέ).
4. Συνέχισα τα Γαλλικά. Είναι μια γλώσσα που λατρεύω και θέλω επιτέλους να πάρω το γ*****νο πτυχίο. Δεν πήγα να το δώσω, γιατί δεν ένιωθα έτοιμη (Ευχαριστώ Χριστινάκι για την υπομονή σου μαζί μου!)
5. Δεν πήγα γυμναστήριο και μου λείπει πολύ
6. Δεν πάτησα το πόδι μου στο πανεπιστήμιο
7. Πήγα μερικά επαγγελματικά ταξίδια. Καλούτσικα, αν και αναπολώ τα διηπειρωτικά προηγούμενων ετών
8. Δεν παρακολούθησα κανένα σεμινάριο, παρά τα δελεαστικά θέματα και τη διεξαγωγή τους σε χώρες της Μέσης και Άπω Ανατολής.
9. Δεν είδα όσο ήθελα τους φίλους μου
10. Άνοιξα αυτό το μαραφέτι, που με αποσπά και με ξεκουράζει

Είμαι κουρασμένη, το είπα;

Holy mother of God!

2007-07-01T18:23:00.000+03:00

Σε μια εβδομάδα, τέτοια μέρα (Κυριακή) θα γίνω η ευτυχισμένη νονά του πιο λατρεμένου (απο εμένα) πλάσματος στον κόσμο, της ανηψιάς μου- κόρης της αδερφής μου. Αν εξαιρέσουμε τη συγκίνησή μου και το γεγονός ότι νιώθω πολύ ελαφρύτερες τις τσέπες μου από τότε που άρχισα να πληρώνω για αυτή τη "σεμνή" τελετή, είναι κάτι που με προβληματίζει: Το όνομα της αδερφής μου είναι Μαρία. Το όνομα του άντρα της, Μάριος. ΟΚ, δεν τα προγραμματίζεις αυτά, εκεί έπεσαν τα βέλη του έρωτα. Έχουν αποφασίσει όμως, τη Μπουμπού (την κόρη τους) να την ονομάσουν Μαρία, διότι αυτό είναι το όνομα της μαμάς του Μάριου. Δηλαδή η ανηψούλα μου θα είναι η Μαρία Τάδε, του Μάριου και της Μαρίας! Και πολύ ψήνομαι να ψιθυρίσω ένα άλλο όνομα όταν με ρωτήσει ο παπάς. Και να με κυνηγάει όλο το σόι του γαμπρού να με πετάξει τη θάλασσα!

Κακοήθη σχόλια τύπου "η μικρή σου αδερφή παντρεύτηκε, εσύ πότε με το καλό" θα delete by the administrator!

Καύσωνας

2007-06-27T20:34:00.001+03:00

Διψάει κανείς;

Fairytale gone bad

2007-06-26T22:43:00.000+03:00

Πήγαιναν τέσσερις μήνες που είχαν χωρίσει. Η Κάτια πνιγόταν μέσα στη σχέση, δεν ήθελε πια και ήξερε τι της έφταιγε. Τον είχε βαρεθεί, δεν τον άντεχε άλλο. Δεν ήταν αυτά που έκανε, αλλά εκείνα που δεν έκανε. Και κάθε μέρα που ξυπνούσε και τον έβλεπε μπροστά της, χαλούσε η διάθεσή της, την έπιαναν τα νεύρα της. Της την έσπαγε ο ήχος που έκανε το κουταλάκι στο ποτήρι του καφέ το πρωί, της την έσπαγε ακόμα και που της έλεγε καλημέρα. Γιατί το έλεγε ξεψυχισμένα και δεν το εννοούσε. Ο Μιχάλης πνιγόταν μέσα στη μιζέρια του και έδειχνε να το ευχαριστιέται, τη μοιρολατρία, τη μετάθεση των ευθυνών στους άλλους. Εκείνη όμως δεν ήταν έτσι. Τα πρώτα χρόνια τον ακολούθησε πιστά, τον στήριξε. Ένιωθε σαν ηρωίδα του Κρόνιν, που στέκεται δίπλα στο λαμπρό μυαλό, τον επιστήμονα που θα καταξιωνόταν. Αλλά αργούσε εκείνη η μέρα και δε μπορούσε να περιμένει. Ήταν νέα και είχε να παλέψει για τη δική της ζωή, για τη δική της δουλειά, για τη δική της καταξίωση. Τα κατάφερε πολύ καλά και κάποια στιγμή τον προσπέρασε. Και τον ξεπέρασε.
Του Μιχάλη του έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Κι άλλη φορά του είχε γκρινιάξει η Κάτια, κι άλλη φορά είχε παραπονεθεί, ξανά του είχε ζητήσει να χωρίσουν. Ακόμη δεν το χωρούσε το κεφάλι του ότι ήταν οριστικό. Είχε επαναπαυτεί στην Κάτια. Ο,τι έκανε, τα μισά και παραπάνω τα χρωστούσε σ’ εκείνη. Εκείνη έτρεχε για όλες τις εκκρεμότητές του με το μεταπτυχιακό, με το διδακτορικό, σ’ εκείνη χρωστούσε ό,τι είχε κάνει, ο,τι ήταν. Τις συμβουλές της ακολουθούσε. Ακόμη και πριν από τέσσερις μήνες, όταν του είχε πει ότι δεν τον αγαπάει πια, ότι δεν νιώθει τίποτα γι’ αυτόν, δεν την πίστεψε. Τώρα που έφτασαν στην ουρά θα το χαλούσαν; Τώρα που τελείωναν τα δύσκολα; Ήδη είχε αρχίσει να δουλεύει στο ερευνητικό κέντρο και ετοιμαζόταν να ανοίξει τα φτερά του. Παραίτηση τώρα;

«Είναι πια αργά», σκεφτόταν η Κάτια την ώρα που τον κοίταζε να μαζεύει και τα τελευταία πράγματά του. Αυτό σκεφτόταν και όταν της ζήτησε να κάνει ένα τσιγάρο και το κάπνισε μέσα στο σπίτι, ενώ ήξερε πόσο την εκνεύριζε. «Θα έπρεπε να είχαμε χωρίσει νωρίτερα», αναλογιζόταν όσο τον κοιτούσε και ευχόταν να φύγει.
Λίγη ώρα αργότερα χτύπησε το κινητό της. Μήνυμα: «Σ' αγαπώ. Δεν είμαι χωρίς εσένα. Ξέρω πως μ'αγαπάς κι εσύ. Θα ξαναβρεθούμε, το ξέρω. Θα περιμένω».

Περίμενε, σήκωσε τους ώμους της και πήρε τηλέφωνο την κολλητή της να πάνε για καφέ.

(Σε αυτή την ιστορία εγώ είμαι η κολλητή που πήρε τηλέφωνο να πάνε για καφέ)

Οι φυλές της νύχτας (ΙΙ) – kangaroo

2007-06-24T22:55:00.000+03:00

Κυκλοφορούν σε παρέα άνω των τριών ατόμων. Σκανε μύτη στο μαγαζί με Subaru Impreza, Honda Civic ή Peugeot 106 Rally. Τη στροφή για το πάρκινγκ την παίρνουν κατά κανόνα με χειρόφρενο. Στον κώδικα της αντροπαρέας αυτού του τύπου, το αυτοκίνητο είναι το ήμισυ του παντός, και όχι οποιοδήποτε αυτοκίνητο: το τετράτροχο πρέπει να διαθέτει εξάτμιση-μπουρί, ικανή να σηκώσει στο πόδι τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα, αεροτομή –με-τη-σωστή-ταχύτητα-μπορεί-και-να-απογειωθώ-, ζάντα ΟΖ 18 ιντσών, μπλε φωτάκια στους υαλοκαθαριστήρες και έναν ιππόδρομο στη μηχανή. Το στερεοφωνικό – όχι το μανίσιο, λέμε, το τελευταίο μοντέλο της pioneer με ενισχυμένο μπάσο- παίζει στη διαπασών το live του Βασίλη Τερλέγκα ή το νυχτερινό πρόγραμμα του “Σίνδος FM, 107,1”.
Είναι ηλιοκαμένοι και καλογυμνασμένοι, σίγουρα εντυπωσιακοί χωρίς ρούχα. Αν δεν είχαν στα μαλλιά ανταύγειες, δεν είχαν κούρεμα “χαίτη” στιλιζαρισμένη με το μισό φιαλίδιο strong hold gel, δεν φορούσαν πλατινένια χειροπέδα, δώρο του τελευταίου αισθήματος και δεν είχαν εκείνο το βλέμμα του γύπα, όποτε αντικρίζουν θηλυκό, αναμφισβήτητα θα ήταν η πιο εντυπωσιακή αντρική φυλή- περί ορέξεως βέβαια...
Δεν κλείνουν τραπέζι και προτιμούν το μπαρ – “ρε μαλάκα, μπάρμαν είναι ο Στικ, ο περιπτεράς με την πειραγμένη Aprilia, γωνία Αγαθουπόλεως με Λαγκαδά”. Κάθονται στη γωνία του μπαρ και βολιδοσκοπούν το χώρο. Κλειδώνουν ο,τι τους γέμισε το μάτι και αρχίζουν την πολιορκία, υπό τους ήχους ενός αγαπημένου τους λαϊκού τραγουδιού, το οποίο και αφιερώνουν εξαιρετικά. Προτιμούν τα παλιά λαϊκά (Στέλιο ζεις, εσύ μας οδηγείς) και Χριστοδουλόπουλο – Κωστόπουλο. Επίσης, αν και το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι δε λεει πολλά, ακούν ευχάριστα το Βέρτη και σε πιο λάιτ καταστάσεις, Τερζή.
Είναι αυθεντικοί. Την πέφτουν σε ο,τι θηλυκό κινείται στο χώρο και δεν συνοδεύεται (απαράβατος κανόνας, γκόμενα που συνοδεύεται, δεν υπάρχει). Πίνουν, αλλά “δε με πιάνει εμένα το ποτό, μωρό μου, πρέπει να κατεβάσω δυο μπουκάλια Johnie για να ζαλιστώ” και μετά οδηγούν, στήνουν και καμιά κόντρα άμα τύχει. Φεύγουν από το μαγαζί έχοντας κεράσει το σύμπαν σφηνάκια και καταφέρνουν ενίοτε να πάρουν ένα χαρτάκι με τηλέφωνο, για την επόμενη ημέρα.

(Έχω πετύχει παρέα καγκούρων σε bar – restaurant στη Σοφούλη. Η εμφάνιση και η συμπεριφορά τους είναι όπως αυτή που περιγράφω, χωρίς –λόγω περιβάλλοντος- το κομμάτι των λαϊκών τραγουδιών. Μια άλλη διαφορά ήταν ότι αυτή η παρέα έφυγε από το μαγαζί με μια porsche cabrio. Όπως άκουσα να λεει μετά η κοπέλα που σέρβιρε, ήταν κάτι πολύ γνωστοί ποδοσφαιριστές –ονόματα δε λέμε-, ο ένας εκ των οποίων φημίζεται για τις σχέσεις του με γνωστές τραγουδίστριες και τηλεπερσόνες...)

Insomnia

2007-06-22T11:12:00.000+03:00

Walking in the street at night

And you can't have me

Can't have me

Ever...

Walking in my sleep
So you can't have me
Disapeared, gone
You have gone out of my dreams

Walking in my sleep
With my flesh in bed
Still you are there
Think you'll never let me be

Walking in my sleep
So you can't have me
Disappeared, gone
You have gone out of my dreams

Walking in my sleep
With my flesh in bed
Still you are there
Just get the fuck out of my dreams

Walking in my sleep at night
And you can't have me
Can't have me
Ever...

-Bang Gang, Sleep-

Τις τελευταίες εβδομάδες δεν κοιμάμαι πριν από τις τέσσερις. Δε μπορώ. Και ξυπνάω στις εννέα. Και όλη μέρα είμαι έξω από τα νερά μου, βρικόλακας στο φως. Καφές μετά τον καφέ. Και δουλεύω ως τα μεσάνυχτα. Και μετά αρχίζει η νύχτα. Και δεν τελειώνει.

Kelly

2007-06-20T00:17:00.000+03:00

Έριξε μια τελευταία ματιά στον ολόσωμο καθρέφτη. Σήκωσε τους ώμους της, γύρισε στο πλάι το σώμα της και ίσιωσε την πλάτη της. Χαμογέλασε. Μετά από πολύ καιρό της άρεσε αυτό που έβλεπε. Ας είναι καλά εκείνος ο διαιτολόγος που της σύστησε η Τζούλια. Αν και, εδώ που τα λέμε, στην ίδια τη Τζούλια η δίαιτα δεν απέδωσε και τόσο, σκέφτηκε με μια δόση κακίας. Φόρεσε τη λευκή Hermes, τελευταίο απόκτημα στη μακριά συλλογή της με τσάντες, από την πρόσφατη επίσκεψή της στο Παρίσι και βγήκε από το σπίτι.

Το περίμενε καιρό αυτό το απόγευμα. Είχε να φανεί στις συγκεντρώσεις των κυριών του Πανοράματος, από το Μάρτιο, όταν, στη εκδήλωση του Ιδρύματος για Παιδιά με σύνδρομο Down, φορούσε τα ίδια διαμαντένια σκουλαρίκια σεταρισμένα με περιδέραιο από το Βιλδιρίδη, με την Ευγενία από τη Χαριλάου, που είχε μπει με το στανιό στο σύλλογο επειδή ο άντρας της έκανε μια καλή επένδυση σε ομόλογα και κατάφεραν να αγοράσουν μονοκατοικία στο Νόμο. Σε λίγο θα μας κουβαληθούν και από τις Συκιές, μουρμούρισε σκεφτόμενη φωναχτά καθώς διέσχιζε τον κήπο. Έκλεισε δυνατά την πόρτα της ολοκαίνουργιας Porsche Cayenne και πάτησε απαλά το γκάζι. Έχω αργήσει όσο πρέπει, χαμογέλασε στον καθρέφτη.
Όπως είχε υπολογίσει, η εκδήλωση δεν είχε αρχίσει ακόμη. Στο γκαζόν έξω από το ανακαινισμένο πέτρινο παλιό σχολείο, όπου στεγαζόταν ο πολιτιστικός σύλλογος, οι κυρίες είχαν ήδη συγκεντρωθεί. Σχημάτιζαν πηγαδάκια και κόσμος πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα έργα τέχνης που θα δημοπρατούσε ο Σύλλογος για φιλανθρωπικό, εννοείται, σκοπό. Όταν την αντιλήφθηκαν οι φίλες της έσπευσαν να την προϋπαντήσουν: «Μαριάννα, που χάθηκες, αγάπη μου»;, «Μα, πως έχεις αλλάξει έτσι, κούκλα έχεις γίνει, αδυνάτισες»;, «Σε χάσαμε γλυκιά μου, είδα την κόρη σου και μου είπε ότι ήσουν στο Παρίσι», «πολύ ωραία τα μαλλιά σου, πραγματικά οι καστανές ανταύγειες τονίζουν ακόμη περισσότερο τα ξανθά μαλλιά σου, κουρεύτηκες κιόλας, ε;». Είχε κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων και ήξερε ότι θα αποτελεί το θέμα συζήτησης στις τηλεφωνικές γραμμές του Πανοράματος για τις επόμενες εβδομάδες. Ικανοποιήθηκε από τις αντιδράσεις που προκάλεσε, εκεί όμως που στ’ αλήθεια έλαμψε από ευχαρίστηση, ήταν όταν είδε τα βλέμματα να προσγειώνονται στην τσάντα της.
Οι τσάντες ήταν το φετίχ της. Πάντα κυκλοφορούσε με την τελευταία λέξη της μόδας, από τους ακριβότερους οίκους. Μόνο εκείνη την κόκκινη Kelly δεν είχε κατορθώσει ακόμη να βάλει στη συλλογή της. Έπρεπε να περιμένεi, της είπαν, λίστα αναμονής. Κουραφέξαλα, όλες οι Αθηναίες γυναίκες βιομηχάνων είχαν από μια στη συλλογή τους. Αυτές στη λίστα περίμεναν; κατσούφιασε.

Ο Σάμης, ο άντρας της, δεν καταλάβαινε αυτή της την αγάπη. Παραξενιά, την αποκαλούσε, και μάλιστα πολυέξοδη. Λες και είχε ανάγκη από χρήματα. Οι επιχειρήσεις πετούσαν, οι εξαγωγές κάθε χρόνο αυξάνονταν. Το άσχημο ήταν ότι έπρεπε να λείπει συνεχώς στο εξωτερικό. Έφευγε για πολυήμερα ταξίδια, κυρίως στη Σκανδιναβία και στο Λονδίνο και επέστρεφε μέρες και μήνες αργότερα. Έπαιρνε μαζί του και την υπεύθυνο του τμήματος μάρκετινγκ, τη Μαίρη. Όμορφη κοπέλα η Μαίρη, και πολύ ικανή στη δουλειά της, αλλά, τι να το κάνεις; Από τον Εύοσμο, ο πατέρας της συνταξούχος μιας Δημοτικής Επιχείρησης και η μαμά της νοικοκυρά.

Όπως περπατούσε στην αυλή του παλιού σχολείου κοιτάζοντας τα εκθέματα, ο νους της πήγε στην κόρη της. Τον τελευταίο καιρό έκανε την επανάστασή της. Μόλις έκλεισε τα 18 πήρε εκείνο το φριχτό αυτοκίνητο, ένα σπορ Mazda, που έτρεχε σα δαιμονισμένο. Φορούσε κάτι κουρέλια που φέρνουν τελευταία στη Fena Fresh και φορούσε κάθε μέρα την ίδια Longchamp που της είχε πάρει από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης. Τον τελευταίο καιρό της ζητούσε πολλά χρήματα. Για να αγοράσει ρούχα, έλεγε, αλλά τα καινούργια της ρούχα δεν της τα έδειχνε ποτέ. Δε συναντιόνταν πια οι δυο τους, αφού η Χριστιάνα γυρνούσε στο σπίτι πολύ αργά το βράδυ. Τι το βράδυ, το πρωί... Έπρεπε να ανησυχήσει;…

Τις σκέψεις της διέκοψε το σούσουρο που προκλήθηκε γύρω της. Όλα τα κεφάλια είχαν στραφεί στην είσοδο. Καθώς σήκωσε το κεφάλι της, πάγωσε. Η Ευγενία από τη Χαριλάου έμπαινε από την κύρια είσοδο… και κρατούσε την κόκκινη Kelly!

Ξέσπασε σε κλάματα και έτρεξε προς την έξοδο, πίσω στον μοναδικό της φίλο, το μισογεμάτο μπουκάλι Dimple.

Scarlett night

2007-06-15T22:53:00.000+03:00

Η νύχτα αρχίζει βαριά, αυτή η πόλη έχει περισσότερη υγρασία από τη Θεσσαλονίκη. Είναι καλοκαίρι, οι μέρες είναι γεμάτες τουρίστες στη Rambla, οι νύχτες γεμάτες party animals, στα σοκάκια γύρω από την placa Catalunya. Αγόρια με μακριά μαλλιά, με κοντά μαλλιά, με αμάνικα μπλουζάκια, με πουκάμισα, με παντελόνια, με βερμούδες, κορίτσια με λίγα ρούχα, κορίτσια χωρίς ρούχα, με μάτια βαμμένα με βαρύ μαύρο μολύβι και εντυπωσιακές σκιές που παραπέμπουν στον παράδεισο. Είναι Παρασκευή και η νύχτα της Βαρκελώνης είναι χορός, ποτό, φλερτ κι άλλος χορός κι άλλο ποτό, αγγίγματα, σκοτάδι, ανάσες.
Έχουμε φτάσει νωρίς το πρωί και μετά από μια ξενάγηση μέσα από το κλιματιζόμενο mini bus, την πέφτω στο ξενοδοχείο, σε έναν βαρύ ύπνο. Το απόγευμα δουλειά, ως το βράδυ. Στο τραπέζι του δείπνου πέφτουν τα πρώτα σφηνάκια – παραδοσιακό, σου λέει, κέρασμα, που δε θυμάμαι πως το λένε. Παραδοσιακά, καταπίνω τρία τέτοια. Τα κλιματιστικά στο εστιατόριο είναι χαλασμένα, το αίμα φτάνει στο σημείο βρασμού, δεν υποφέρεται η ζέστη, βγαίνω στη βεράντα – άδικος κόπος, από εκεί έρχεται η ζέστη, blondie. Ο τύπος που καπνίζει έξω, χαμογελάει. «Θα βγούμε μετά.... Ψήνεσαι;», μου κλείνει το μάτι. Ναι, γιατί όχι;
Η Βαρκελώνη της ημέρας είναι βαρετή, οι Καταλανοί φρικτοί, αγενείς, άσχημοι, απρόθυμοι, κάτι γύφτισσες στη Sagrada Familia μου αρπάζουν – αριστοτεχνικά ομολογώ – 200 Ευρώ, - και αφήνουν το πορτοφόλι στη θέση του . Οι άνθρωποι βγαίνουν από τα κτίρια για να καπνίσουν με άγχος, γρήγορα. Ο Γκαουντί αδιάφορος, θα έφτιαχνε καταπληκτικές πισίνες, σκέφτομαι, αλλά πάλι δε φημίζομαι για τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες. Ένα κτίριο σε μια γωνιά χορεύει, η Γοτθική συνοικία είναι γοητευτική. Όχι τόσο γοητευτική την ημέρα, όσο τη νύχτα. Η δουλειά είναι αδιάφορη, διεκπεραιωτική.
Το τέταρτο σφηνάκι το ήπια σε ένα κλαμπάκι, στριμωγμένο σε ένα στενό στη Γοτθική Συνοικία – που δε θυμάμαι πως το λένε. Είμαστε οκτώ άτομα το μαγαζί δονείται στο ρυθμό του μπάσου. Το κέφι είναι απίστευτο, μια χορεύτρια σε ένα ύψωμα, τα σπάει. Λίγη ώρα αργότερα, τα σπάμε και οι υπόλοιποι.
Με πλησιάζει ένας τύπος: Hi, λέει. Είναι με την παρέα του, δύο Γάλλοι και δύο Ισπανίδες, ζευγάρια. Ο τύπος της βεράντας πλησιάζει, πιάνουμε μια κουβέντα - ξεφωνίζουμε όλοι μαζί στα αφτιά των υπολοίπων. Τα παιδιά είναι όλα τα λεφτά, - μας καλούν σε ένα κλαμπ, φεύγουν. Η χορεύτρια κατεβαίνει, παίρνουμε σειρά. Ανεβαίνουμε στο ύψωμα εγώ (όπου γάμος και χαρά…) και ένας gay, γαμάτος τυπάκος από την παρέα. (Τους gay τους πάω με χίλια. Είναι οι πιο απενοχοποιημένοι άνθρωποι που ξέρω, διασκεδάζουν με την ψυχή τους, για τον εαυτό τους). Ένας Βούλγαρος (ναι, το μαγαζί είναι πολυεθνικό), ανοίγει μια σαμπάνια και μας κερνάει, πίνουμε. Φεύγουμε, πάμε στο κλαμπ –που δε θυμάμαι πως το λένε-, χορεύουμε. Το ξενοδοχείο είναι μακριά, ταξί πουθενά… την πέφτουμε στα παγκάκια της placa Catalunya. Μια ώρα αργότερα ο ήλιος έχει σηκωθεί.

Πίσω στο ξενοδοχείο με το μετρό, πίσω στη δουλειά και πίσω στη βαρετή αυτή πόλη, που τη νύχτα αλλάζει πρόσωπο.

Joe Black

2007-06-13T12:58:00.000+03:00

Τον είδα για πρώτη φορά πριν από περίπου δύο εβδομάδες. Στα πανεπιστήμια, στο δρόμο μπροστά από το ΑΧΕΠΑ (πονηρό short cut για να αποφύγεις την κίνηση στην Εθνικής Αμύνης και στην Γ’ Σεπτεμβρίου) περίπου στις 10.20, το πρωί. Όση ώρα περίμενα να αποβιβαστεί από το ταξί μπροστά μου η γριά κυρία με όλα τα συμπράγκαλά της, η ματιά μου έπεσε επάνω του. Και καρφώθηκε: Ο άντρας που περπατά ανάμεσα στους φοιτητές μοιάζει σαν να έχει βγει από silent film, των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Μετρίου αναστήματος, αδύνατος, μελαχρινός, με μαλλιά που μόλις έχουν αρχίσει να γκριζάρουν όχι με εκείνο το καθαρό γκρίζο, αλλά με ένα κιτρινιάρικο, βρώμικο γκρίζο χρώμα, κομμένα σε ένα πολύ κοντό καρέ, στην αντρική εκδοχή τους - αν υπάρχει τέτοια. Απροσδιόριστης ηλικίας, μεταξύ 45 - 50, ίσως μεγαλύτερος. Κοιτάζει ευθεία μπροστά του και περπατά αντίθετα στη δική μου φορά, με μικρά, σταθερά, γρήγορα βήματα. Κρατά έναν χαρτοφύλακα. Το πρόσωπό του είναι στενό και στεγνό, τα χείλη του μια λεπτή γραμμή, ελαφρά σηκωμένη στις άκρες σε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο, σαν αυτό που έχει κανείς όταν είναι αφηρημενος και ευτυχισμένος. Τα μάτια του... τα μάτια του δεν φαίνονται. Είναι κρυμμένα κάτω από τα παλιομοδίτικα, τεράστια καφέ γυαλιά – πατομπούκαλα, με τετράγωνο σκελετό. Η ζέστη έχει αρχίσει να είναι ενοχλητική εδώ και μέρες, αλλά αυτός φορά ένα γκρίζο κουστούμι. Το σακάκι του είναι μεγάλο, κρέμεται άγαρμπα στους αδύνατους ώμους του και το παντελόνι του είναι φαρδύ και μακρύ. Φορά πουκάμισο απροσδιόριστου χρώματος και γραβάτα με γαλάζιες και –τι άλλο;- γκρι ρίγες, μόδα της δεκαετίας του ’80. Απίστευτη φιγούρα! Κινηματογραφική. Μοιάζει με εκείνους τους γραφιάδες του δημοσίου στις ελληνικές ταινίες που φορούν τα μανίκια πάνω από το πουκάμισο ως τους αγκώνες για να μη λερώσουν το πουκάμισο. Θα στοιχημάτιζα ότι φορούσε τέτοια μανίκια μέσα από το σακάκι. Η γριά κυρία κατέβηκε, το ταξί ξεκίνησε, από πίσω κι εγώ. Χάθηκα στη ρουτίνα και τον ξέχασα.
Την επόμενη ημέρα τον ξαναείδα, την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο. Τα ίδια ρούχα, ο ίδιος κοφτός βηματισμός, το ίδιο αφηρημένο ύφος. Τη μεθεπόμενη το ίδιο. Υπέθεσα ότι αυτός ο άνθρωπος δουλεύει στο ΑΧΕΠΑ ή στο πανεπιστήμιο. Την τέταρτη ημέρα, είχα ήδη σταθμεύσει το αυτοκίνητο στην Ερμού, στις 10.25 και περπατούσα για το γραφείο. Και τον είδα μπροστά μου. Καθώς με προσπάρασε πεζός, τον παρατήρησα καλύτερα από κοντά, ίσως τελικά να είναι νεότερος. ...μπα, αποκλείεται. Σαββατοκύριακο, Δευτέρα, Τρίτη πρωί, να ‘τος πάλι, περπατά στην Εγνατία.
Τι γίνεται; Δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου (θα το θυμόμουν) και τώρα ξαφνικά είναι συνέχεια μπροστά μου; Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Που ζει; Που τα βρίσκει αυτά τα ρούχα και τα γυαλιά; Ποιους συναναστρέφεται; Που δουλεύει; η φαντασία μου καλπάζει. Ζει μόνος, σκέφτομαι, ή με τη μαμά του, μπορεί και με καμιά αδερφή του. Φίλους δεν έχει, αποκλείεται να έχει. Για γυναίκα, το αποκλείω. Πρέπει να είναι, όμως, καλοσυνάτος. Η φυσιογνωμία του δε δείχνει τίποτα στρυφνό, φαίνεται ήρεμος με αυτό το ανεπαίσθητο χαμόγελο. Είναι σαν ψέμματα.

Μήπως τον βλέπω μόνο εγώ;

Την επόμενη φορά που θα τον δω, θα τον ρωτήσω. Θα του πω ότι τον βλέπω πολύ συχνά και μήπως κάνουμε συναφείς δουλειές (μούφα) και πώς τον λένε και τέτοια. Θα τον ρωτήσω αν έχει πρόβλημα να τον βγάλω φωτογραφία με το κινητό (αυτό π ρ έ π ε ι να το δείτε).

Κι αν μου πει ότι τον λένε Τζο Μπλακ και ότι ήρθε να με πάρει μαζί του εκεί που τους πάει τους ανθρώπους ο Τζο Μπλακ; Πόσες μέρες έχω ακόμα; Δε θα έπρεπε όμως –τουλάχιστον- να μοιάζει με τον Μπραντ Πιτ; Εγώ μ’ αυτόν δεν πάω πουθενά!

Οι φυλές της νύχτας (Ι) - Η πρωταγωνίστρια

2007-06-11T20:03:00.000+03:00

Φοράει λευκό κολλητό σορτς, όπως επιβάλλει η μόδα. Πράσινο άνετο εξώπλατο μπλουζάκι που αφήνει μια ιδέα στήθους σε κοινή θέα και λευκά πέδιλα. Η αλυσίδα που φοράει στο λαιμό πέφτει χαμηλά στο σβέρκο της και το διακριτικό σταυρουδάκι από λευκόχρυσο φιγουράρει στο στέρνο της. Τα καστανά μαλλιά της είναι πιασμένα ψηλά σε κοτσίδα και πέφτουν επιμελώς ατημέλητα στην – μαυρισμένη από το solarium- πλάτη της. Είναι γύρω στα 25. Τόσες ώρες ιδρώτα στο γυμναστήριο δεν έχουν πάει χαμένες και τώρα ήρθε η ώρα να επιδείξει τους καρπούς των προσπαθειών της. Καθώς μπαίνει στο μαγαζί –περιοχή αεροδρομίου- τα βλέμματα αντρών και γυναικών πέφτουν επάνω της. Συμπεριφέρεται σαν να πήγε μόνη της εκεί, αλλά δεν είναι έτσι. Πίσω της ακολουθεί μια κοπέλα με λευκό ταγέρ (!), συμπαθητική φυσιογνωμία, και τέλος, ντυμένο στα μαύρα, ένα παχουλό κορίτσι. Κάθονται στο μπαρ. Η –wanna be- πρωταγωνίστρια, στέκεται με την πλάτη στο μπαρ και χαζογελάει με τις φίλες της. Διάβολε, πάλι δεν βρήκε παρέα με αυτοκίνητο να κατέβει Χαλκιδική, εκείνη η αχώνευτη, η άσπονδη φίλη της, πάλι θα της τρίβει στη μούρη πόσο γαμάτα ήταν στην Καλλιθέα. Δεν πειράζει, ίσως απόψε... Το μάτι της παίζει και το πρώτο refill από τους θαμώνες του μπαρ δεν αργεί να φτάσει. Στόχος είναι – φυσικά – η πρωταγωνίστρια, αλλά θα ήταν αγένεια αν δεν κερνούσαν τις φίλες. Και παρελαύνουν. Ένας, ένας, καρτερικά για να επιλέξει η πρωταγωνίστρια τον παρτενέρ της. Αυτοί που απορρίπτει, πιάνουν κουβέντα με την κοπέλα στα λευκά, και, ορισμένοι, χασκογελούν παρέα με το κορίτσι με τα μαύρα. Που έχει απίστευτο χιούμορ και περνάει καλά, κι ας τη φτύνει η φίλη της που –δήθεν – βγήκαν μαζί για να διασκεδάσουν. Ξέρει το κορίτσι με τα μαύρα ότι, στο τέλος της νύχτας πάλι μόνες τους θα φύγουν και την άλλη μέρα θα μιλούν για τις επιτυχίες της πρωταγωνίστριας – που ο ένας της ξίνισε και ο άλλος της βρώμισε.

(Σήμερα εξετάζουμε μια από τις φυλές της νύχτας, τη φυλή της πρωταγωνίστριας. Στο μέλλον -εγγύς, απώτερο, ποιος ξέρει τι ξημερώνει;- θα ακολουθήσουν κείμενα περιγραφής και απόπειρας ανάλυσης της συμπεριφοράς των υπολοίπων φυλών της νύχτας, καθώς και άλλων φυλών γενικά στον κόσμο, τον δικό μου, φυσικά. Δίνει ρέστα στην περιγραφή του «παρατρεχάμενου» ο Doukas).

Δώστε πίσω!...

2007-06-11T17:02:00.000+03:00

...Το Roland - Garros στο Roger Federer!

Βροχή

2007-06-06T22:50:00.000+03:00

Ο πιτσιρικάς έχει κολλήσει το πρόσωπό του στο παράθυρο οδηγού, Γ’ Σεπτεμβρίου με Εγνατία. «Κοπελιά… Κ ο π ε λ ι ά!». Κατεβάζω λίγο το παράθυρο, έξω ρίχνει καρέκλες, η βροχή ορμάει κατά πάνω μου. (Γαμώτο, πάλι θα βραχυκυκλώσουν τα παράθυρα, το πίσω δεξιά ακόμη δεν έχει συνέλθει από την τελευταία βροχή). «Θα μας πάρεις μέχρι πιο κάτω»; Τον κοιτάζω. Μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο, μαύρο t-shirt με tribal σχέδιο. Ανάμεσα στις σταγόνες διακρίνω ένα σκουλαρίκι. «Πόσοι είστε»; «Δύο». «Ελάτε μέσα». Το φανάρι έχει ανάψει πράσινο, το μποτιλιάρισμα είναι φρικτό. Αργούν, δεν ακούω τα γαμωσταυρίδια από πίσω μου, τα νιώθω όμως. Κόρνες. Μπαίνουν στο αυτοκίνητο, ένας δίπλα μου, ένας πίσω. «Πω πω…ρε κοπελιά… δεν το πιστεύω! Δεν το πιστεύω ότι το έκανες αυτό, δεν το περίμενα με τίποτα». (Ούτε εγώ, τι σκεφτόμουν;). «Παιδιά εγώ πάω Τσιμισκή. Θα σας αδειάσω Εθνικής Αμύνης, γιατί στρίβω», είπα ως σωστός ταρίφας. Αντανακλαστικά ρίχνω μια ματιά στο πίσω κάθισμα. Αστραπιαία σκέψη. (Τι έχω πίσω; Το καπελάκι της Ρόμα, το καπελάκι ΝΥ και την ομπρέλα. ΟΚ). Ντρέπομαι γι’ αυτό που πήγα να σκεφτώ. Ρίχνω μια ματιά στον διπλανό μου και χαμογελάω (απολογητικά, αλλά αυτός δεν το ξέρει). Το μπλουζάκι του είναι μπλε σκούρο και το σκουλαρίκι μοστράρει στα χείλη. Είναι δεν είναι 20. «Καλά, ειλικρινά, δεν ξέρεις πόσο μας εξυπηρετείς, συνεχίζει ενθουσιώδης. Θα πηγαίναμε ως κάτω με τα πόδια, μέσα στη βροχή. Καλά, μιλάμε, κανένας δεν θα το έκανε αυτό που κάνεις». (είναι ανάγκη να μου το θυμίζεις; Το ξέρω). … «πολύ ωραίο το αυτοκίνητό σου. Χάλια θα σου το κάνουμε έτσι που μούσκεμα που είμαστε». (Ναι, χθες το πήγα για πλύσιμο και φυσικά βρέχει και έβαλα μέσα δύο μουσκεμένους τύπους). Αυτός που κάθεται στο πίσω κάθισμα γνέφει με ενθουσιασμό σ’ αυτά που λέει ο πιτσιρικάς. Τον κοιτάζω μέσα από τον καθρέφτη. Μαύρα μακριά μαλλιά, πράσινα μάτια, μαύρο αμάνικο μπλουζάκι. Υποθέτω ότι θα έχει τίποτα νεκροκεφαλές σχεδιασμένες επάνω αλλά δεν φαίνονται από τον καθρέφτη. Όμορφος, σκέφτομαι. Ο διπλανός μου συνεχίζει: «στη δουλειά πηγαίνεις, ε; Ε, ναι, φαίνεται, σακάκι, στιλάκι, πόσο χρονών είσαι;» (Είναι ερωτήσεις αυτές που κάνεις καλό μου;) «28» (στα 29, αλλά ποιος μετράει;). «Σοβαρά; Δε σου φαίνεται καθόλου, εγώ να πούμε δε σε έκανα πάνω από 25 (το ‘σωσες τώρα). Άρα να μη σε καλέσουμε για καφέ μαζί μας, αλλά είπαμε, πας στη δουλειά». «Ναι, στη δουλειά»… «Τι δουλειά κάνεις;». (Σιγά μη σου πω να μου κάψεις το αυτοκίνητο, σε βρήκα και μπροστά στην πολυτεχνική), «Φτάσαμε παιδιά, άντε και κάτω από τα υπόστεγα».

Κυρ – Γιάννης

2007-06-03T22:55:00.000+03:00

Χθες το βράδυ έπεσα επάνω στα εγκαίνια του Φεστιβάλ Βιβλίου, στην παραλία. Μεταξύ των γνωστών – αγνώστων επισήμων προσκεκλημένων, λοιπών παρατρεχάμενων και κόσμου, αναγνώρισα τον Γιάννη Κυριακίδη. Την τελευταία φορά που άκουσα το όνομά του, πριν από ένα δίμηνο περίπου, ο φωτορεπόρτερ – σύμβολο αυτής της πόλης, ήταν στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό. Δε μου έκανε εντύπωση που τον είδα χθες εκεί, πάλι στις επάλξεις, με τις δύο μηχανές του ανά χείρας. Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο, πεισματάρη, να είναι παρών στο ρεπορτάζ, να σέρνει μαζί του μια αλουμινένια σκάλα και να σκαρφαλώνει επάνω για να τραβήξει τις καλύτερες φωτογραφίες –κι αυτό στα 80 του, ή περισσότερα χρόνια, τίποτα δε σου κάνει εντύπωση. Την αλουμινένια σκάλα χθες δεν την είχε μαζί του.

Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων και ενώ είχε αρχίσει η τελετή, έφτασε ένας –αργοπορημένος – παλιός βουλευτής της πόλης. Ο κυρ – Γιάννης τον πλησίασε, τον αγκάλιασε και προσπάθησε να τον τραβήξει φωτογραφία. Και τότε δάκρυσε. Πήρε το πρόσωπο του παππού μια πολύ λυπημένη έκφραση και από τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα. Ξαναπροσπάθησε να τραβήξει τη φωτογραφία και τότε άρχισε να κλαίει. Κανείς από τους γνωστούς – αγνώστους επισήμους και λοιπούς και κατάλαβε το παραμικρό. Ο κυρ – Γιάννης πλησίασε τον παλιό βοηθό του, τον Αλέξανδρο, και του ζήτησε, κλαίγοντας, να τραβήξει το βουλευτή φωτογραφία. Ο Αλέξανδρος τον αγκάλιασε και τον παρηγορούσε, μα ο κυρ – Γιάννης συνέχισε να προσπαθεί να τραβήξει φωτογραφίες κλαίγοντας. Μόλις πλησίαζε η φωτογραφική μηχανή το πρόσωπό του, εκείνος δάκρυζε.

(Δεν ξέρω τι με πιάνει όταν βλέπω ηλικιωμένους να δακρύζουν και να κλαίνε. Στεναχωριέμαι, πονάει η ψυχή μου, που λέει και η μάνα μου. Πιο πολύ λυπάμαι όταν κλαίνε οι ηλικιωμένοι παρά τα παιδιά. Ίσως επειδή τα παιδιά έχουν την ελπίδα του μέλλοντος, ενώ οι ηλικιωμένοι όχι).

Πλησίασα τον Αλέξανδρο και τον ρώτησα γιατί ο κυρ – Γιάννης κλαίει. «Στεναχωριέται που μετά το εγκεφαλικό δε βλέπει καλά και δεν έχει τη δύναμη να τραβάει φωτογραφίες. Σηκώνει, λέει, τη μηχανή και τραβάει μόνη της. Αύριο ξαναμπαίνει στο νοσοκομείο». Ανατρίχιασα.

Η Μυρτώ και η Αμαλία

2007-06-01T23:24:00.000+03:00

Η Μυρτώ δεν είχε κλείσει ακόμη τα 20 της χρόνια, όταν ψηλάφισε κάτι περίεργο στη βάση του λαιμού της. Τη θυμάμαι να παίρνει το χέρι της αδερφής μου, να οδηγεί τα δάχτυλά της επάνω σε κάτι στρογγυλό και φουσκωμένο και να της λέει: «Ρε Μαρία, πιάσε λίγο, έχεις ιδέα τι σκατά είναι αυτά εδώ»; Μια εβδομάδα αργότερα, πήρε την πρωτοβουλία και πήγε στο νοσοκομείο. Χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, έτσι, ένα πρωί που ξύπνησε, σηκώθηκε και πήγε μόνη της. Οι γιατροί την κράτησαν για εξετάσεις, και, όταν μαζί με τους γονείς της άκουσαν ότι έπρεπε να γίνει βιοψία, ο πατέρας της λιποθύμησε. Μεγάλη αδυναμία είχε ο κ. Σπύρος στη Μυρτώ. Η βιοψία έδειξε αυτό που όλοι απεύχονταν. Η Μυρτώ έπασχε από τη νόσο του Χότσκιν, μια μορφή καρκίνου στους λεμφαδένες, που προσβάλλει κυρίως νέους. Η περιπέτεια της οικογένειας μόλις είχε αρχίσει.
Μετά από μια σειρά εξετάσεων, οι γιατροί σύστησαν άμεσα τον πρώτο κύκλο χημειοθεραπειών. Όταν η κ Ιωάννα, η μητέρα της Μυρτώς, μπήκε για πρώτη φορά στο Θεαγένειο, βγήκε κλαίγοντας. Δύο μήνες αργότερα, μάθαμε ότι η ταλαιπωρία μεταξύ ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομείων και γιατρών και η άθλια κατάσταση των νοσοκομείων έστειλε την οικογένεια να συνεχίσει τη θεραπεία στο εξωτερικό. Στο Παρίσι η Μυρτώ έμεινε για δύο χρόνια. Έκανε δύο κύκλους χημειοθεραπειών σε ένα ερευνητικό κέντρο, μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως. Για την καλύτερη επίδραση των φαρμάκων και για να επιβαρυνθεί όσο το δυνατόν λιγότερο ο οργανισμός της, οι γιατροί της είχαν τοποθετήσει ένα σωληνάκι που ξεκινούσε από τη βάση του λαιμού της και κατέληγε στο στέρνο της, εκεί ακριβώς που ήταν το πρόβλημα. Στα δύο χρόνια υποτροπίασε και χρειάστηκε να μείνει 20 μέρες μόνη της, ακίνητη σε έναν αποστειρωμένο θάλαμο, όσο το αίμα της περνούσε από μια ειδική επεξεργασία. Αυτή ήταν η τελευταία της ελπίδα.
Οι γονείς της Μυρτώς, στα δύο αυτά χρόνια έσωσαν τελικά την κόρη τους. Όπως τους εξομολογήθηκε ένας γιατρός αργότερα, αν είχε μείνει στην Ελλάδα πιθανόν δεν θα τα είχε καταφέρει μετά την υποτροπή. Για να μείνει η Μυρτώ στο Παρίσι, η οικογένεια πούλησε τρία ακίνητα και ο κ. Σπύρος έμπλεξε με τοκογλύφους και κόντεψε να μπει στη φυλακή. Γιατί; Γιατί κατέβαλλε για τόσα χρόνια εισφορές στο ταμείο του; Γιατί καταβάλλουμε εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, αν πρόκειται στο τέλος να πληρώσουμε από την τσέπη μας την περίθαλψη, τη θεραπεία και τους γιατρούς; Και τι γίνεται με εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν στο εξωτερικό, που δεν έχουν ακίνητα να πουλήσουν; Έχουν την τύχη της Αμαλίας; Και ποιος ντρέπεται για αυτή την κατάσταση; Δεν λυπήθηκα για το χαμό της Αμαλίας, γιατί τη γνώρισα μετά ο θάνατό της. Γνώρισα ένα φρέσκο μυαλό, εγκλωβισμένο σε ένα σάπιο σώμα, που την πήρε τελικά μαζί του. Οργίστηκα με το θάνατό της. Γιατί θα μπορούσε να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη. Έπρεπε να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη.
Η Μυρτώ είναι σήμερα 25 χρονών. Θυμάται με αγάπη το νοσοκομείο στο Παρίσι. Εκεί κάθε εβδομάδα την επισκεπτόταν αισθητικός για να της περιποιηθεί τα νύχια, το πρόσωπο, το σώμα για να μην αισθάνεται άσχημα που της έπεσαν τα μαλλιά, να μην αισθάνεται άσχημη. Αυτή την υπηρεσία την πρόσφερε το νοσοκομείο για να κρατήσει ψηλά, όσο ήταν αυτό δυνατό, την ψυχολογία των ασθενών. Όπως στην Ελλάδα.

Είναι γεγονός!

2007-05-30T01:15:00.000+03:00

Η Charlie Alexandra πάλι ανάμεσά μας!

Νέα γυναίκα, μόνη, ψάχνει (ΙΙ)

2007-05-29T23:03:00.000+03:00

Οι τρεις πρώτοι μήνες της συγκατοίκησής μου με τη Μίνα ήταν κάτι παραπάνω από καλοί: Βγαίναμε μαζί, μαγειρεύαμε, πηγαίναμε για ψώνια, λέγαμε τα γκομενικά μας. Ήταν ξεκούραση η συγκατοίκηση μαζί της και ταυτόχρονα διασκέδαση. Το μόνο της ελάττωμα ήταν ότι μιλούσε πολύ – πάρα πολύ, αλλά αυτό μου φαινόταν στην αρχή ασήμαντο και με αποσπούσε από άλλες, δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπιζα εκείνη την περίοδο. Γελούσαμε με το πόσο πολύ μοιάζαμε ως φυσιογνωμίες και ως χαρακτήρες, όσο περνούσε ο καιρός περισσότερο. Τόσο, που κάποια στιγμή έφτασαν να μας μπερδεύουν οι γνωστοί και οι φίλοι.
Τον πρώτο καιρό μου έλεγαν οι φίλοι που έπαιρναν τηλέφωνο στο σπίτι ότι «η συγκάτοικός σου έχει ίδια φωνή με τη δική σου» και «απαντάτε στο τηλέφωνο με τον ίδιο τρόπο». Δε μου φαινόταν παράξενο. Πολλές φορές όταν δυο άνθρωποι κάνουν πολύ παρέα επηρεάζεται ο ένας από τον άλλο στον τρόπο που λειτουργεί. Makes sense. Ένα απόγευμα την πήρα μαζί μου για καφέ με την παρέα μου. Η κριτική τους ήταν καταπέλτης. «Δε βλέπεις ότι σε αντιγράφει; Από τον τρόπο που μιλάς ως τον τρόπο που κουνάς τα χέρια σου, τις εκφράσεις του προσώπου σου, τα μαλλιά σου, τον τρόπο που περπατάς, φοράει τα ρούχα σου! Στ’ αλήθεια δεν το βλέπεις;». Όχι, δεν το έβλεπα.
Αντίθετα έβλεπα ότι ήταν φιλική με τον Α. όταν ερχόταν στη Θεσσαλονίκη και έμενε στο σπίτι. Πολλά Σαββατοκύριακα μάλιστα πήγαινε να μείνει στην ξαδέρφη της για να μας αφήσει μόνους. Και όταν δεν πήγαινε, μαγείρευε και μετά διάβαζε στο δωμάτιό της. Η Μίνα δεν είχε σχέση. Γούσταρε –έλεγε- κάποιον πίσω στη Λάρισα αλλά εκείνος ούτε που να τη φτύσει.
Ώσπου άρχισε να με κουράζει. Ήθελε να έρχεται παντού μαζί μου, ακόμη και στη σχολή, κατσούφιαζε που δεν μπορούσε να γίνει μέλος της παρέας μου. Δεν έκανε δικές της παρέες και κρεμόταν από μένα σε όλα. Ένιωθα σα να είχα ένα παιδί και, όταν έφευγα, δεν είχα που να το αφήσω! Ήταν πια ολόιδια μ’ εμένα, ένας κλώνος μου που κυκλοφορούσε μαζί μου. Το θέαμα ήταν γελοίο. Αποφάσισα να της μιλήσω αλλά με πρόλαβε η εξεταστική και το άφησα. Άλλωστε οι δρόμοι μας το καλοκαίρι θα χώριζαν προσωρινά.
Και τότε, το καλοκαίρι, η κατάσταση ξέφυγε. Με τον Α. είχαμε χωρίσει από το Μάιο. Η Μίνα, έμαθα αργότερα, του τηλεφωνούσε συχνά και του έστελνε μηνύματα. Είχε επιδιώξει μάλιστα να τον δει στην Αθήνα ένα Σαββατοκύριακο. Του την έπεφτε κανονικά. Το έμαθα πολύ καιρό αργότερα.
Το Σεπτέμβριο η εξεταστική μου έγινε μαρτύριο. Δε με άφηνε να διαβάσω, μιλούσε ακατάπαυστα για τον εαυτό της, πόσο καλά πέρασε το καλοκαίρι, που πήγε, τι έκανε – όλο το καλοκαίρι, με κάθε λεπτομέρεια. Άρχισα να την αποφεύγω, αλλά εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολο. Μετά την εξεταστική ξαναβρεθήκαμε με τον Α. Μου τα είπε όλα. Η συγκατοίκηση διαλύθηκε, τα μάζεψε και έφυγε. Νοίκιασε ένα σπίτι δυο δρόμους μακριά από το δικό μου και μου έστελνε μηνύματα συγγνώμης. Άρρωστο!

Ένα βράδυ Νοεμβρίου με πήρε τηλέφωνο. Μετά βίας άκουγα τη φωνή της. Μου είπε ότι αισθανόταν πολύ άρρωστη και έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο. Αμέσως πήρα το αυτοκίνητο και πέρασα να την πάρω από το σπίτι της. Φτάσαμε στο ΑΧΕΠΑ γύρω στα μεσάνυχτα, εκείνη να ουρλιάζει από πόνο, έλεγε ότι την πονούσε η κοιλιά της. Οι γιατροί ανησύχησαν για εξωμήτριο, την περιέλαβαν στις εξετάσεις. Μας άφησαν να φύγουμε γύρω στις τέσσερις το πρωί, όταν οι εξετάσεις δεν είχαν δείξει το παραμικρό και σιγουρεύτηκαν ότι όλα είναι εντάξει. Όλα; Αυτό που ακολούθησε το θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια. Οδηγώ ζαλισμένη στη Λαμπράκη προς το σπίτι. Στο φανάρι της Περραιβού ψιθυρίζει: - «Ψέματα το έκανα» - ... – «Ήθελα να δω πως θα αντιδρούσες αν μου συνέβαινε κάτι. Τώρα ξέρω πως σε νοιάζει και μπορεί να ξανακάνουμε παρέα. Αν θέλεις έρχομαι πάλι να μείνουμε μαζί». Έφτασα στα πρόθυρα του εγκεφαλικού. Ψύχραιμη, οδήγησα ως το σπίτι της, την άφησα στην είσοδο και της ζήτησα να μην ξανασχοληθεί μαζί μου γιατί θα αναγκαζόμουν να επικοινωνήσω με τους γονείς της.

Στα πέντε χρόνια που έμεινε στη Θεσσαλονίκη, η Μίνα δεν έκανε σχέση με άντρα – κανενός είδους σχέση. Βρήκε μια συμφοιτήτριά της και κόλλησαν οι δυο τους. Πριν από τρία χρόνια επέστρεψε στη Λάρισα. Έπιασα δουλειά και δεν επιχείρησα ξανά συγκατοίκηση.